(@) - Raf

Spoiler içeriyor "Doğduğum evi onarmaktan, kuracağım evi düşünmeye vaktim kalmadı..." Bu aralar o kadar çok gördüm ki, yorumu yazarken aklıma ilk gelen şey bu söz oldu. Sanırım Harriet günümüzde yaşıyor olsaydı twittere bu sözü yazardı. Kitapta aslında iki farklı aile görüyor olsak…devamı"Doğduğum evi onarmaktan, kuracağım evi düşünmeye vaktim kalmadı..." Bu aralar o kadar çok gördüm ki, yorumu yazarken aklıma ilk gelen şey bu söz oldu. Sanırım Harriet günümüzde yaşıyor olsaydı twittere bu sözü yazardı. Kitapta aslında iki farklı aile görüyor olsak da ortak nokta Harriet'ti. Birinde Harriet'in çocukluğunu, birinde de yetişkinlik dönemini görüyoruz ve bir kez daha anlıyoruz ki çocukluk döneminde yaşanılanlar geleceği büyük bir ölçüde etkiliyormuş. İyi bir aile önemliymiş ve bazen ebeveynlerimizin yaptıklarına ne kadar kızsak da kendimizi aynı şeyleri yaparken bulabiliyormuşuz. Acaba Harriet'in ailesi daha farklı davransaydı, yaşanılanlar yaşanmamış olsaydı geleceği nasıl etkilenirdi? Kurduğu aile nasıl olurdu? Travmalar gerçekten de nesiller boyunca aktarılabiliyor muydu? Aslında insan psikolojisini iyi anlatan bir kitap. Boşanan ebeveynlerin çocuklarda bıraktığı hasar, kardeşler arasında seçilmeyen çocuğun ne yaparsa yapsın unutamadığı o kötü his ve yetersizlik duygusu güzel aktarılmıştı. Bazı karakterlerin çok yüzeysel anlatılmasını sevmedim mesela Amelia da boşanan çiftin çocuklarından biriydi ama ayrılığı bu kadar çabuk kabullenmesi, yeni hayatına adapte olması, babasıyla doğru düzgün iletişim kurmayışı ve her şeyden önce kardeşiyle bağını bu kadar çabuk koparması tuhaf geldi. Aradan zaman geçmesine rağmen ilk defa karşılaştıklarında bile sarılmak istememesi, onu kıracak bir sözü bile düşünmeden söyleyişi falan bana normal gelmedi. Gerçi herkes olaylar karşısında farklı tavır sergiliyor tamam da bu kadarı fazla geldi. Ayrıca babanın da aynı şekilde uzak durmasını da ekleyelim. Sanki eşinden değil çocuklarından boşanmışlardı. Harriet'e karşı ilgili miydi değil miydi, nasıl bir insandı çözemedim. İskandinav ülkelerinde yaşayan insanlar gerçekten böyle soğuk insanlar mı yaa? Bir daha bu bölgede yaşayan yazarın kitabını okumayacağım dedikçe yine okuyorum (Okuma Halkası sağ olsun) Açıkcası ben kitabı çok beğenmedim pdf halinde okuduğum için mi bilmiyorum ama okurken çok yoruldum. Sonunu çok merak ediyordum ama sonuna geldiğimde hiç hevesim kalmadığını fark ettim hatta gereksiz uzatıldığını düşünüyorum. Bir de habire anlatıcı değişiyordu bu da beni çok yordu. Normalde kitaplarda diğer karakterlerin bakış açılarını da merak ederim ama bunda o kadar çok değişiyordu ki kafam karışıyordu. Adından da anlaşıldığı gibi Malma İstasyonu bir kesişim noktasıydı birilerinin ayrılışı, birilerinin tanışması, birilerinin arayışı... Bu arada sadece Harriet'ten bahsettim ama Oskar ve Yana'yı da unutmamak lazım. Aslında Oskar karakterine çoğu zaman üzüldüm çünkü hem eşi tarafından ihanete uğruyor hem çözüm yolları ararken bir çıkmaza sürükleniyor. Bence iyi dayandı, tabi Harriet'e karşı kırıcı sözlerini doğru bulmuyorum ama o da çok kırılmıştı. Yana zaten hikayedeki en masum karakter. O da ileride annesi gibi bir değişim yaşar mı? Belki. Aile gerçekten çok önemli, sevgi gerçekten çok önemli. Doğduğu ailede sevgi görmeyenler en ufak sevgi kırıntısına kapılabiliyorlar ya da daha 'bilinçli' olduğunu düşünenler gerçekten sevgi gösterene bile kapılmayacağım diyerek yalnızlığa mahkum olabiliyorlar. O halde ne diyoruz "Si vis amaris ama" yani sevilmek istiyorsan sev.

nubesh 8 months ago

Gemide Cinayet

George Pollock

1 Gönderi

Agatha Christe'nin kurgusal karakteri olan Miss Marple'nin bir vakfın başına mütevelli olarak görev almasından sonra vakfa bağlı gemide yaşanan olayları ve cinayetleri ortaya çıkarmaya çalışmasını konu ediniyor. Ve görüyoruz ki yolsuzluk, para aklama durumları her ülkede ve her dönemde varmış.…devamı

nubesh 8 months ago

Bir Terör Filmi

Uli Edel

7 Gönderi

Spoiler içeriyor Film Almanya'da bir süre terör faaliyetlerinde bulunan RAF (Rote Armee Fraktion) yani Kızıl Ordu Fraksiyonu'nu anlatıyor. Bu konu hakkında hiç bilgim yoktu bu yüzden ön yargıyla değil de sadece ne sunuluyorsa ona odaklandım. İki buçuk saat sürmesi ve konusunun da…devamıFilm Almanya'da bir süre terör faaliyetlerinde bulunan RAF (Rote Armee Fraktion) yani Kızıl Ordu Fraksiyonu'nu anlatıyor. Bu konu hakkında hiç bilgim yoktu bu yüzden ön yargıyla değil de sadece ne sunuluyorsa ona odaklandım. İki buçuk saat sürmesi ve konusunun da ağır olmasından kaynaklı neredeyse üç gün boyunca izlemiş olmamı hesaba katmazsak aslında akıcı bir filmdi fakat benim molalara ihtiyacım vardı çünkü bu sağcı - solcu meselesi çok ilgi alanıma giren bir konu değil bu yüzden izlerken bir süre sonra odağım kayboluyordu. RAF, diğer adıyla Baader - Meinhof Çetesi aşırı solcu bir örgüt. Filmde devrimci ruhu o kadar iyi yansıtılmış ki benim bile sıcağa aldırmadan parka giyip Öyle Bir Geçer Zaman ki Ahmet'e bağlayasım geldi. 1967 yılında İran Şah'ı Muhammed Rıza Pehlevi'nin Almanya'yı ziyaretinde halk protesto etmeye başlamıştı daha doğrusu üniversite öğrencileri arasında sol hareket yükselişte olduğu için onlar İran'ın baskıcı ve otoriter yönetimine karşı çıkıyor ve böyle bir liderin Almanya'da törenlerle karşılanmasını insan hakları ihlaline göz yumulması olarak görüyorlardı. Yine böyle bir protestoda polis bir öğrenciyi vurdu ve orada öldü bundan sonra da olaylar ardı ardına gelmeye başladı. Öğrenci hareketlerinin önde gelen isimlerinden biri olan Rudi Dutschke bir gün aşırı sağcı bir genç tarafından kafasından vuruluyor ve beyninde bir hasara neden oluyor daha sonra protestolar artıyor, radikalleşme yoluna gidiliyor. Anreas Baader ve Gudrun Ensslin Amerika'nın emperyalist düşüncesine karşı çıkan eylemcilerindendi ve o sırada Vietnam'a açtığı savaşı da bahane ederek büyük bir mağazayı yaktılar. Kimse ölmedi ama büyük bir zarara uğrattı. Daha sonra yakalanıp hapse girdiler. Ulrike Meinhof da o zamanlar Vietnam Savaşına, Amerikan emperyalizmine karşı çıkan ve bir gazetede bununla ilgili yazılar yazan bir köşe yazarıydı. " Bir taş atılırsa, bu cezalandırılması gerek bir davranıştır. Bin taş birden atılırsa, bu politik bir eylemdir. Bir otomobil ateşe verilirse, bu cezalandırılması gereken bir davranıştır. Yüzlerce otomobil ateşe verilirse, bu politik bir eylemdir. Protesto, bana neyin yanlış geldiğini söylememdir. Direniş ise benim için yanlış olanın tekrar vuku bulmamasını sağlamamdır." Baader ile birlikte bir kitap çıkaracağını bahane ederek onun kaçmasına yardım etti. Böylelikle örgüt kurulmaya başladı. Andreas Baader, Gudrun Ensslein, Ulrike Meinhof, Holger Meins, Irmgard Möller örgütün kurucu ve ilk neslini temsil ediyor. Bu ekip Ürdün'e gidip Filistin Kurtuluş Örgütü'nden eğitim aldıktan sonra şehirde faaliyetlerini sürdürmeye devam ettiler. Her ne kadar kendilerini "Şehir gerillaları" olarak nitelendirseler de FKÖ'den çok şey öğrendiler. Adam kaçırmalar, bombalı saldırılar, banka soygunları derken yine yakalandılar ve bu sefer kurtulmak kolay değildi. İlk başarda her biri farklı hapishanelerde insanlık dışı şartlar altında tutuluyordu buna karşın açlık grevine girdiler hatta Holger Meins açlığa dayanamayıp öldü. Sonradan hem yapılan protestolar hem de yargılanmalarının kolay olması amacıyla aynı yere alındılar, Stammhein Cezaevi'ne. Burada günün bir kısmında ekibin diğer üyeleriyle görüşebiliyorlardı ve fikir alışverişinde bulunabiliyordu. Bir süre sonra yaşananlar Ulrike'yi kötü etkiledi, psikolojisi de pek iyi değildi ve hücresinde ölü bulundu. Dediklerine göre Gudrun ile anlaşmazlığa düştükten sonra havlu ipleriyle kendini asmıştı ama intihar süsü verilen cinayet olduğunu düşünenler de vardı. Tabii bu süreçte örgüt üyeleri mahkeme önünde yargılanmaya devam ediyordu. İkinci nesil üyeler de dışarıda faaliyetlere devam ediyordu. Önemli kişileri kaçırıp öldürüyorlardı ve bu içerideki üyelerin pek işine gelmedi çünkü iletişimleri kesildi, hücrelerine kilitlendiler ve elektrikleri de kesip dış dünyayla bağlantıyı tamamen kopardılar. Aynı gün hepsi intihar etti. Kimileri Ulrike için de söyledikleri gibi intihar süsü verilmiş cinayet olduğunu söyledi kimileri de intiharı kendilerinin gerçekleştirmiş olduğunu söyledi. Sanırım içlerinden biri kurtulmuştu ve ilk söylenenin gerçek olduğunu söylemişti çünkü birbirleriyle iletişim bile kuramıyorlardı aynı gün intihar etmeleri çok fazla tesadüf olurdu. Örgüt faaliyetlerine 1998 yılında tamamen son verdiğini açıkladı. Düşününce RAF'ın haklı yanları vardı sadece fikirlerini sergileme biçimleri yanlıştı. ABD'nin emperyalizmine karşı çıkıyor sırf destekçi olmamak için Almanya'nın NATO'dan çıkmasını bile istiyor ama kendi ülkesinde sivillerin ölümüne sebep oluyorlardı. Kendileriyle de çelişiyorlardı. Bir yerde terör faaliyetlerinin engellenmesi için kurulan ekip kendi aralarında konuşurken biri "Özel Tim kuralım" diyor fakat diğeri "Teröre terörle mi karşılık verelim yani?" diyor. Haklı. Biri "Örgütün terör estirmesinin sebeplerine inelim onları çözmeye çalışalım." diyor diğeri "Kurbanların ve yakınlarının bunu olumlu karşılamayacağını, katillere özel bir statü kazandırdıkları için devlete düşman kesileceğini" söylüyor. Yine haklı. Peki ne yapılmalı? Burada şeyi fark ettim. Ne kadar doğru düşünceyi savunurlarsa savunsunlar sırf terör örgütü olduğu için düşüncelerinin doğru olmadığını kabul ediyorlar. Mesela RAF İsrail'in Filistin'e yaptığı zulümlerin yanlış olduğunu ve Amerika'nın bunu desteklediğini savunurken sırf onlar savunuyor diye bunun yanlış bir şey olduğunu kabul etmiyorlar. 55 yıldan fazla bir süre olmuş İsrail hala Filistin'e zulmediyor ve kimse bir şey yapmıyor. Zaten ne demişler: " Dünyada savaşlara ve soykırımlara sebep olan bu gibi kişiler benzer bir vahşetle kendi evlerinde yüzyüze kalınca donakalıyorlar" Bu arada anlamadığım bir şey; Filistin Kurtuluş Örgütü madem eğitim verecek seviyede güclü bir örgüt yani onlardan eğitim alanlar bu kadar terör estirebiliyor neden aynı şeyi kendileri yapamıyorlar? Neysee.. Film Almanya'nın 70'lerdeki sürecini ve tutumunu anlatan güzel bir filmdi ve kaliteliydi de. Bu arada ilk defa Alman yapımı bir film izledim ve konuşma tarzları çok hoşuma gitti film bittikten sonra meşhur damar reisi açıp dinlemeye başladım Almanca şarkılar da hoşuma gitmeye başladı galiba. Şarkı önerilerinizi seve seve kabul ederim 👉🏻👈🏻

nubesh 8 months ago

Gerçek Bedel

Andrew Morgan

7 Gönderi

Üzerimize giydiğimiz kıyafetlerin nereden geldiğini merak ediyor muyuz? Acaba hangi şartlar altında yapılıyor ve dolabımızdaki yerini buluyorlar diye sormuş muyduk hiç? Ben bunu izledikten sonra alışveriş yapmaktan soğudum hatta belgeseli bitirdikten sonra ablam birkaç kıyafetle birlikte geldi ve bazılarını bana…devamıÜzerimize giydiğimiz kıyafetlerin nereden geldiğini merak ediyor muyuz? Acaba hangi şartlar altında yapılıyor ve dolabımızdaki yerini buluyorlar diye sormuş muyduk hiç? Ben bunu izledikten sonra alışveriş yapmaktan soğudum hatta belgeseli bitirdikten sonra ablam birkaç kıyafetle birlikte geldi ve bazılarını bana satmaya çalıştı ama o kadar içimden gelmedi ki.. Kıyafetlere baktım, üreten insanları düşündüm ve kendimi onların yerine koymaya çalıştım. Korkunçtu. Neyseki çok fazla alışveriş yapan bir insan değilim. Yapınca mutlu oluyorum ama bazen durabiliyorum ya da duramıyor muyum bilmiyorum yaa ama bundan sonra daha da dikkatli olmaya karar verdim. Eskiden ülkemizde bu kadar çok tüketim çılgınlığı yoktu, son zamanlarda aşırı arttı. Yani eskiden diyorum ama ben de çok eski bir nesil değilim bundan bir on yıl önce bile günümüzdeki gibi değildi. Ya da ben mi bilmiyorum bilemedim varsa da aşırı zengin kesimler tarafında vardır muhtemelen. Günümüzde internetten alışveriş yapmanın da mümkün olması, sosyal medyanın etkileri derken herkes her şeye sahip olmak istiyor, gerekli olmasa bile almak istiyor. Ucuza üretilen malları alarak zengin hissediyoruz; halbuki daha da fakirleşiyoruz. İşte kapitalizm de burada devreye giriyor. Denek gibiyiz resmen birileri bir şeyler yapıyor biz de uyguluyoruz. Günümüzde moda sektörü petrol sektöründen sonra dünyayı en çok kirleten ikinci sektör. Temiz kıyafetler giymek uğruna dünyamızı kirletiyoruz yani. Ucuz diye birkaç tane aldığımız kıyafetlerin ardındaysa koca bir insan sömürüsü var. Bangladeş, Hindistan gibi gelişmemiş ülkelerde işçiler canları pahasına çalışıyor ve karşılığında da asgari ücretin çok altında maaşlar alıyorlar sonra da "İnsanlar burada çalışmayı kendileri istiyor, istemeseler çalışmazlar." deyip sorumluluk almaktan kaçıyorlar. 2013 yılında Bangladeş'teki Rana Plaza faciası yaşandığında onlarca insan hayatını kaybediyor ama söyledikleri tek şey "İsteseler burada çalışmazlar." Korkunçlar... Fazlasıyla gerçek ve yürek burkan bir belgeseldi. Bilinçlenmek adına izlenmesi gerektiğini düşünüyorum. Bu arada Temu, Shein gibi sitelerden alınan ürünlerin de neden bu kadar ucuz olduğu daha iyi anlaşılabilir. Malum Doğu Türkistan'daki insanları canları çıkana kadar çalıştırıyorlar sonra da "Neden bu kadar ucuz bunlar?" diyoruz. Neden acaba?

nubesh 8 months ago

Robin Williams: Come Inside My Mind

Marina Zenovich

4 Gönderi

Vay bee dile kolay 63 yıllık bir ömür. Robin Williams'ı Bay Keating olarak tanıyordum ve tek izlediğim filmi de Ölü Ozanlar Derneği'ydi. O zamanlar bu karakteri çok sevmiştim ve oyuncunun hayatını anlatan bir belgesel olduğunu öğrenince hemen izlemek istedim. Çok…devamıVay bee dile kolay 63 yıllık bir ömür. Robin Williams'ı Bay Keating olarak tanıyordum ve tek izlediğim filmi de Ölü Ozanlar Derneği'ydi. O zamanlar bu karakteri çok sevmiştim ve oyuncunun hayatını anlatan bir belgesel olduğunu öğrenince hemen izlemek istedim. Çok neşeli bir insanmış, izlediğim filmde hiç öyle görünmüyordu, yani eğlenceliydi ama bu kadarını beklemiyordum. Hep insanları güldürüyor hayatı gerçek anlamıyla seviyormuş. Tabii bu güldürmecenin ardında bir hüzün de vardır illaki. Bir dönem alkol ve uyuşturucu bağımlılığıyla mücadele etmiş, arkadaşı John Belushi aşırı dozdan ölünce de eşine içmeyeceğine dair söz vermişti ve her ne kadar sözünü tutacağını söylese de dönem dönem yine içiyormuş. İnsanları güldürmekten keyif alıyor sürekli gösteri düzenliyordu. İşini o kadar zevkle ve ustaca yapıyordu ki izlerken canım stand - up gösterilerine katılmak istedi. Son dönemlerinde çevresindekiler de onun değiştiğini, eskisi kadar neşeli olmadığını hatta gözlerindeki ışığın söndüğünü fark etmişler ve bir süre sonra anlamışlar ki Robin Williams Demans hastalığında yakalanmış. Artık bu ilaçların etkilerinden mi yoksa bu hastalığa yakalanmanın onda oluşturduğu psikolojik hasardan mı kaynaklandığı bilinmez bir depresyona sürükleniyor sonrasında da zaten intihar edip hayatına son veriyor. Üzüldüm ya zordur muhtemelen. Çok yetenekli ve dahi denecek kadar zeki bir insanmış ve buna rağmen sınandığı hastalığın beynini her geçen gün daha da pasifleştirmesi kabul edilebilir bir durum değildir. Belgesel güzeldi. Hayatına girmiş insanların onun hakkında güzel güzel konuşması, programlardaki diyalogların eklenmesi, eski fotoğrafları, videoları, gençliği... Onun hakkında yapılabilecek en iyi biyografik belgeseli yapmaya çalışmışlar ve bunu da başarmışlar. Son olarak Robin Williams'ın bizler için söylediği cümleleri de ekleyip yazıyı bitirelim. "Çılgın olmalısınız. Akıllı olmak için çok geç. Çok geç. Tamamen keçileri kaçırmalısınız. Çünkü hepimizde sadece bir parça delilik var. Ve eğer onu kaybedersen... Bir hiçsin. Not al, benden sana. Onu asla kaybetme. Çünkü o seni hayatta tutuyor. "

nubesh 8 months ago

Küçük Mucize

Mark Steven Johnson

2 Gönderi

Spoiler içeriyor Nedense filmden Şahane hayat vibe aldım. Etkileyiciydi, yer yer duygulanmama sebep oldu. Bundan birkaç yıl önce Jim Carrey filmlerinin hepsini izlemek gibi bir karar almıştım. Başlamıştım ama birkaç filmden sonra ara vermiştim. Ara verince de veriyormuşum oyuncuyu filmde görünce hatırladım.…devamıNedense filmden Şahane hayat vibe aldım. Etkileyiciydi, yer yer duygulanmama sebep oldu. Bundan birkaç yıl önce Jim Carrey filmlerinin hepsini izlemek gibi bir karar almıştım. Başlamıştım ama birkaç filmden sonra ara vermiştim. Ara verince de veriyormuşum oyuncuyu filmde görünce hatırladım. Simon Birch, yaşıtlarından oldukça küçük görünen hatta 'parmak kadar doğdu ' tabirine denk gelecek bir çocuk. Bu tabiri bence bir ben duydum bir de Birch. Yıllardır annem, "Doğduğunda parmak kadardın" deyip durdu. Keşke biri bebeklik fotoğrafımı çekseydi de görseydim gerçekten parmak kadar mıydım diye çünkü küçükken kendimi gerçekten parmak şeklinde hayal ediyordum. Birch görünüşünden dolayı arkadaşları tarafından dışlanıyor ve alay konusu oluyordu. Joe ise babasının kim olduğunu bilmiyor ve çevresindekiler ona "Piç Wenteworld" diye sesleniyorlardı. İkisi de toplumun dışlanan kısmındaydı bu yüzden birbirlerini çok iyi anlayan iki dost olmuşlardı. Arkadaşlıkları çok tatlıydı. Simon Birch çok inançlı bir çocuktu ve Tanrı'nın onun için bir planı olduğuna inanıyor, bu amaçla yaşıyordu. Zaten düşününce de öyle değil mi? Buna inandığımız için yaşamak biraz daha çekilebilir oluyor. Acaba Tanrı'nın bizim için planı ne? Sırf bunu merak ettiğim için bile yaşamaya devam edebilirim. Bu arada bir makalede mi (instagram) okudum hatırlamıyorum ama bir yerde hayatımızı baştan sona izlediğimiz ve bunu kabul ederek dünyaya geldiğimiz yazıyordu. Daha araştırma fırsatı bulamadım ama dini bilgilerine güvendiğim bir arkadaşımla bunu konuşmuştum, o da doğru olduğunu söylemişti. Acaba neyi gördük de hayata gelmeyi kabul ettik çok merak ediyorum. Doğru olmasa bile buna inanmak istiyorum çünkü bazen inandıklarım beni daha iyi hissettiriyor. Tıpkı Birch'in hissettiği gibi. Filmde en saçma bulduğum şey; Joe'nin annesinin ölüm şekliydi yaa resmen travma. Joe'nin babasını bulmaya çalışma süreci de çok komikti. Yer yer güldüğüm sahneler oldu, genel anlamda sevdim.

nubesh 8 months ago

Kör Baykuş

Sadık Hidayet

70 Gönderi

Benlik bir kitap değildi yaa okurken çok yoruldum, bunaldım, nefes alamadım. (tamam tamam çok abartmayalım.) Aslında kitapta altını çizileceğim, alıntı olarak paylaşılacağım çok güzel yazılar vardı fakat hepsini birleştirip okuyunca içimi kararttı maalesef. Bu yüzden de benlik olduğunu düşünmüyorum. Eskiden…devamıBenlik bir kitap değildi yaa okurken çok yoruldum, bunaldım, nefes alamadım. (tamam tamam çok abartmayalım.) Aslında kitapta altını çizileceğim, alıntı olarak paylaşılacağım çok güzel yazılar vardı fakat hepsini birleştirip okuyunca içimi kararttı maalesef. Bu yüzden de benlik olduğunu düşünmüyorum. Eskiden daha karamsar biriydim -arkadaşım öyle demişti- ama şimdi beni kötü etkileyen her şeyden, kitap bile olsa kaçmaya çalışıyorum. Kitabın güzel olup olmadığını anlayamadım. Aslında kitabı anlamadım diyebilirim çünkü okumaya çok uzun bir süre ara verdim ve devam edince tüm büyüsü bozuldu gibi hissettim. Baştan başlamayı da düşünüdüm fakat hiç o gücü bulamadım ya. Kitap ince görünmesine rağmen o kadar ağırdı ki baştan başlasam içinde kaybolurdum. İlerleyen zamanlarda tekrar okumayı hak edecek bir kitap. Belki okurum da anlayıp öyle bir yorum yaparım bilemiyorum. Ama şimdilik kalacak gibi görünüyor. Aslında kitabın ilk kısımları güzeldi, merakla okumuştum bir kısmında ürpermiş de olabilirim bu yüzden gece okumama kararı almıştım. Fakat bir süre sonra ne olduğunu anlamadım, her şey karıştı. Oda arkadaşlarımla hep kitaplar hakkında konuşurduk ve okuma kulübünde okunacak kitapları da ilk onlara sorardım ona göre okuduktan sonra sohbet ederdik. Bir arkadaşım kitabı öyle bir anlattı ki gözümde karardı hatta okumayacağımı gruba bildireceğim gün ayaklarım beni bir kitapçıya yönlendirdi ve bir baktım ki kitap çantamda benimle birlikte geliyor kmgkbf Oda arkadaşımın bana bakışını hala unutamıyorum "Ben dün boşu boşuna mı anlattım o kadar şeyi" bakışıydı. Neyse ki herkesi dinleyip yine kendi bildiğimi okuycağımı bilen bir arkadaştı. Onu haklı çıkarmak istemezdim, kitabı sevmeyi çok isterdim ama olmadı yaa belki de biraz ön yargıyla yaklaştığım için böyle düşünüyorum bilmiyorum ama çok zor bir kitap.

nubesh 8 months ago

Galaksinin Koruyucuları 3

James Gunn

49 Gönderi

Spoiler içeriyor Uzun zamandır Marvel izlemiyordum, bir ara sürekli izlediğim için sıkılmıştım galiba. Neyse buna da geri döndük.. Filmin duygusal olacağını söylemişlerdi ve genelde önceden çok duygusal olduğu söylenince asla duyguya giremiyor, film boyunca ağlanacak yerleri arıyorum ama bunda öyle olmadı yeri…devamıUzun zamandır Marvel izlemiyordum, bir ara sürekli izlediğim için sıkılmıştım galiba. Neyse buna da geri döndük.. Filmin duygusal olacağını söylemişlerdi ve genelde önceden çok duygusal olduğu söylenince asla duyguya giremiyor, film boyunca ağlanacak yerleri arıyorum ama bunda öyle olmadı yeri geldi gözlerim doldu yeri geldi kahkaha attım bazen ağlarken güldüm tuhaf bir süreçti. Bu serinin atmosferi ve müzikleri bi harika. Arada açıp açıp dinliyorum. İzlediklerim arasında en beğendiğim Marvel serisi de bu oldu galiba, ilk sıraya yerleştirdim. Bir şey diyeceğim Gamora'ya ne oldu? En son Vol 2'de Gamora ile Nebula birbirine sarıldı ve film bitti diye hatırlıyorum ama bu filmde Gamora'nın hafızasını kaybetmesi, Star Lord'a karşı tavırları ve buna karşılık Star Lord'un depresyona girmesini anlamlandıramadım. Gerçi şimdi sıralamaya baktım listenin en sonundaki filmi izlemişim bir an Vol 2 - Vol 3 diye ilerlediğini düşünmüştüm. Dedim ya uzun zamandır izlemedim diye her şeyi unutmuşum. Benim kendi tezimi kendim çürütmem peki jdkdjdj Yine de Gamora'ya ne olduğunu merak ettim aşırı spoiler olmadan söylerseniz sevinirim. Mantis, Drax ve Nebula'nın atışmaları çok iyiydi. Nebula'ya ilk başlarda çok sinir oluyordum ama bu filmde onu çok sevdim. Kötü karakterlerin zamanla iyi yanlarının ortaya çıkması durumu çok hoşuma gidiyor keşke gerçek hayatta da böyle olsa. Bu filmde 89P13 yani bildiğimiz ismiyle Rocket'in geçmişte neler yaşadığını görüyoruz. Hayvanlar üzerinde yapılan deneylerin korkunçluğunu ele almışlardı. Rocket'e, arkadaşlarına, Layla'ya o kadar çok üzüldüm ki bir an kendimi laboratuvarda denek bir hayvan olarak düşündüm.. Empati deyince de ben yani. Hazır bu konuya değinmişken; elimizden geldiğince hayvanlar üzerinde deney yapan markaları kullanmayalım lütfen. Kendi çıkarlarımız için neden başka canların işkence görmesine göz yumuyoruz ki. Hayvanların yeri doğa, laboratuvarlar değil. Öleceklerse de besin zincirine göre ölsünler vücutlarına kimyasal bir sıvı alarak değil. Kamu spotu bitmiştir. Tüm karakterlerin geçmişi hakkında bir fikrimiz oldu ama Groot'un geçmişine değinmediler sanki değil mi? Ya da ben mi hatırlamıyorum bilemedim şu an. Bugüne kadar izlediklerime daynarak en çok etkilendiğim Rocket'in geçmişi oldu diyebilirim. Özellikle de hiç geçmişinden söz etmeyişi, ölümle burun burunayken diğerlerinin araştırıp öğrenmeye çalışması.. Acaba Groot ile arkadaşlığı nasıl başladı? Gamora'ya bu bölümde çok sinir oldum kim bu kızın ayarlarıyla oynadı yaa? Astronot kostümü giyen köpek çok tatlıydı. Kraglin ile iyi bir ikili olmuşlardı bu arada Kraglin yönetmenin kardeşiymiş ben göz ucuyla aktörlerin isimlerine bakmıştım ve bir süre yönetmen o rolü oynuyor sanmıştım, sadece kardeşiymiş alın bu bilgiyi ne yapıyorsanız yapın.

nubesh 8 months ago

Bir Psikiyatristin Gizli Defteri

Gary Small, Gigi Vorgan

20 Gönderi

Kitap aylardır elimde. Okunmayacak kadar ağır bir dili olduğundan değil de bi türlü okuma fırsatı bulamadım. Hatta dili psikolojik terimleri bilmeyen birine göre çok iyiydi. Zaten anı tarzında yazılmıştı ve hem psikiyatristin hayatına değiniyor hem de bölüm bölüm vakalar anlatılıyordu.…devamıKitap aylardır elimde. Okunmayacak kadar ağır bir dili olduğundan değil de bi türlü okuma fırsatı bulamadım. Hatta dili psikolojik terimleri bilmeyen birine göre çok iyiydi. Zaten anı tarzında yazılmıştı ve hem psikiyatristin hayatına değiniyor hem de bölüm bölüm vakalar anlatılıyordu. Yıllar önce lise sondayken daha ne olacağımı bilmediğim, hep daldan dala atladığım dönemlerde bir hocam teker teker ne yapmaktan hoşlandığımızı sormuştu. Ben de o sıralar psikolojik rahatsızlıkları ve bazı hastalıkları araştırıyordum, bunu söyleyince o da önündeki deftere bir şey yazmıştı. Ne yazdığını hala merak ediyorum ama muhtemelen psikolojiye yöneleceğimi falan yazmıştır diye düşünüyorum. Neysee yıllar geçti ve ben psikolji bölümünü okumadım. Buradan hocama selamlar fjfkdlfkfd Gerçi bir ara düşünüyordum ama tercih zamanı hem aile faktörü hem de o zamanki durumlardan dolayı bir türlü bu bölümü yazmaya elim gitmedi. Pişman mıyım? Değilim galiba yaa hiç benlik değilmiş. O zamanlar insanları dinlerim ne güzel dinlemeyi de severim zaten diyordum ama artık o kadar tahammülsüzleştim ki çok sevdiğim nadir insanlar dışında sorun dinleyemiyorum, ruh halimi çok etkiliyor. Psikolojiye hala ilgim var ama okuyup dinlemek bana yetiyor hatta değişik vakaları dinlemek çok da hoşuma gidiyor. Burada psikolog ya da psikiyatrist varsa bu tarz vakaları seve seve dinlerim. Gary Small'ın neredeyse mesleğe başladığı andan UCLA'da iyi bir konuma gelene kadarki sürecine şahit olmak güzeldi. Kitapta tüm vakalar sıradışı değildi, bazıları ilişkilerin karmaşıklığını anlatmak için eklenmişti. Psikiyatristin yöntemlerini, sorunu çözmeye çalışırkenki düşüncelerini okurken keyif aldım bazen kendi yaşamından kesitlere yer vermesi onun da bir insan olduğunu ve psikiyatristlerin de bazı durumarda yardıma ihtiyacının olduğunu hatırlatıyordu. Uzman birinden yardım istediğimiz zaman karşımızdaki kişinin kusursuz olduğuna inanırız yani doktorlar da hastalanır, psikologlar da bazen çıkış yolu bulamaz bunu normal kabul etmek gerekiyor. Robot değiliz sonuçta. Bu arada robot demişken ben bir şey yaptım. Chatgpt'ye "Sen Gary Small'sın ve ben de bir danışan. Hadi beni tedavi et." dedim. Eğlenceliydi, bazı şeylerin farkına varmamı sağladı. Galiba bunu haftada bir yapacağım. Psikoloğa gitsem nelerle yüzleşirim acaba çok merak ediyorum. Bu aralar anksiyetem olduğunu düşünüyorum. İçimde hep bir korku var, düşüncelerime hakim olamıyorum, içimdeki o sesi susturabilmek için çok çabalıyorum, hep kötü şeyler olacakmış gibi hissediyorum... Hayatı kendime zindan etmeme ramak kaldı. Muhtemelen bu düşünceler kaza geçirdikten sonra ekstra arttı ve her geçen gün daha da artıyor. Umarım azalır yoksa hayat hiç çekilir olmayacak. Kitapta uyku ile ilgili şey diyordu; eğer gece hiç uyuyamıyorsan anksiyete ama uyuyup uyanıyorsan depresyon belirtisi olabilirmiş. Geceleri uyuyamama sorunumu da ekleyince anksiyete ile ilgili düşüncelerim daha da arttı maalesef. Son bölümde Larry'e çok üzülmüştüm. Onun çaresizliğini derinden hissettim yaa yaşlanmak biraz ürkütücü geldi. Bu arada akıl sağlığımı yitirmekten o kadar çok korkuyorum ki.. Nasıl bağdaştırdım bilmiyorum ama vücut sıcaklığı çok yükselince, havale geçirince falan beyne zarar verecekmiş gibi hissediyorum. Öyle bir şey yokmuş aslında. Bir gün yurtta ateşim çıkmıştı ve ben kalkıp ateşimi düşürmek için uğraşmak yerine oturup ağlamıştım oda arkadaşım da öyle bir şey yok diyerek beni ikna etmeye çalışmıştı. Neyse ki ikna olmuştum ama düşününce çok tuhaf yaa birdenbire aklını yitiren insanlar da var ve biz de onlardan biri olabiliriz. O zaman ne yapacağız? Neyse ben biraz bunu düşünüp overthinkliyim.

nubesh 8 months ago

Başlangıç

Christopher Nolan

380 Gönderi

Voavv çok iyiydi. Film bittikten sonra anladığımı düşünmüştüm ama analiz videolarını izleyince ve burada yazılanları okuyunca ne kadar yüzeysel izlediğimi fark ettim. Muhtemelen çok defa izleyeceklerim arasında yerini alacak. Beynimi hissetmiyorum.. Bir insanın aklına nasıl böyle bir konu gelir de…devamıVoavv çok iyiydi. Film bittikten sonra anladığımı düşünmüştüm ama analiz videolarını izleyince ve burada yazılanları okuyunca ne kadar yüzeysel izlediğimi fark ettim. Muhtemelen çok defa izleyeceklerim arasında yerini alacak. Beynimi hissetmiyorum.. Bir insanın aklına nasıl böyle bir konu gelir de bu kadar kusursuz bir şekilde filme dönüştürebilir yaa, gerçekten tüm ekibi kutluyorum. Bu arada kusursuz diyebilecek bir teknik bilgim yok, sadece seyirci olarak beğendim. Tabi yıllar önce çekilmesi ve bu kadar popüler olması bir yana, zaten şimdiye kadar izlemediğim için de biraz pişmanlık duyuyor olabilirim. Acaba sırf popüler oldu da çok övülüyor diyerek izlemekten kaçındığım ne kadar güzel yapım vardır? Umarım bir gün hepsini izleyebilecek gücü bulabilirim. Bence bazı insanlar çağın çok ötesinde yaşıyor yaa çünkü konu olsun, çekim tekniği olsun yani hepsini bir bütün olarak o kadar güzel sunuyorlar ki filmi bitirdikten sonra boş duvarı saatlerce izletebiliyor. Sadece bu yönetmen için demiyorum bu arada filmini beğendiğim herkes için diyorum. Böyle şeyler nasıl aklınıza geliyor yaa? Yazıyı bitirdikten sonra biraz da hayal gücümün bu kadar sığ olmasına üzüleceğim galiba. Nolan'ın çok iyi bir yönetmen olmasının yanında bence reklamını çok iyi yapıyor. İyi bir ekiple çalışıyor ve sanırım belli başlı oyuncularla çalışıyor çünkü başka bir filminde başrol olan bir oyuncu yine diğer filminde başrol olabiliyor. Bu iyi bir şey mi bilemedim ama değişikliği sevmiyor demek ki. Sanırım film müziklerini de hep Hans Zimmer yapıyor ve müzikleri de çok iyi. Konusunu yazmaya beynim yeter mi bilmiyorum ama deneyeceğim. Cobb, insanların rüyalarına girip bilinçaltından sırlarını çalan yetenekli bir hırsızdı. Bir gün yaptığı işin tam tersi bir teklif aldı yani bilinçaltına girip fikir çalmak yerine bir fikir yerleştirecekti bu duruma da inception dendi. Bu işi yapmak için bir ekibe ihtiyacı vardı ve ekibini de topladıktan sonra zihinine girecekleri Fisher'ı da uyutup rüyalar içinde rüyalar silsilesi yaşandı. Her kısmı merakla izledim çok güzeldi. Filmi izlerkenki tek hatam yeğenlerle izlemek oldu. Sözde oylama yapıp izledik ama bir iki mızmız yüzünden izlerken hiç keyif almadım. Sürekli "Anlamıyoruz.. Ne olacak simdi? Kafam karıştı ya" deyip duruyorlardı. O gün favori yeğenimin neden favori olduğunu anlamıştım. Zaten diğerlerini eve postalayıp onunla izlemeye devam ettim ve sonunu da tek başına bitirdim. Bir daha yeğenlerle Marvel dışında br film izlemeyeceğime o gün karar verdim. Neyse çok güzeldi. Zaten çok bilinen bir film olduğu için çoğu kişi izlemiş ama izlemeyenlere de tavsiye ederim.