(@) - Raf

Spoiler içeriyor Ah çoçukluğum. Çizgi filmleri gözümde tütüyor. Konu: Türkiye'yi Kurtaran Mutantlar 1961 yılında ABD Türkiye'de İzmir Çiğli üssüne Jüpiter nükleer füzelerini koydu. Bu füzeler 15 dakikada Moskova'yı vurabilecek güçteydi. Rusya da siz benim kapıma nükleer koyarsanız ben de sizin arka bahçeniz…devamıAh çoçukluğum. Çizgi filmleri gözümde tütüyor. Konu: Türkiye'yi Kurtaran Mutantlar 1961 yılında ABD Türkiye'de İzmir Çiğli üssüne Jüpiter nükleer füzelerini koydu. Bu füzeler 15 dakikada Moskova'yı vurabilecek güçteydi. Rusya da siz benim kapıma nükleer koyarsanız ben de sizin arka bahçeniz Küba'ya koyarım dedi. Sonra kriz Kennedy ve Kruşçev'in gizli anlaşmasıyla çözüldü. ABD Türkiyede'ki Jüpiter füzelerini gizlice söktü ve Rusya da Küba'dakileri çekti. Meğerse maviş gözlü Xavier engellemiş. Ek bilgi: Günümüzde Türkiye'de İncirlik'te B61 nükleer bombaları var ama onlar uçaktan atılanlar. Sahilde mutantları bombalamak için fırlattıkları füzeler resmen 2026 model. 1962 yılında geçen bir filmde adamlar 21. yüzyılın nokta atışlı modern seyir füzelerini fırlatıyor. Hatta sanıyorum ki o gemi modelleri bile o yıllarda var olmayan son teknoloji gemiler. Efekt ekibini kutluyorum. 🎉🎊 Charles Xavier zavallısı da her koşulda tekerlekli sandalyede. Yok güçlerini kaybediyormuş da yok cart curt yani insanı canavara dönüştüren serumlar üretiyorsun ama omuriliğe giren bir minik kurşunun hasarını ameliyat edip adamı yürütemiyorsun. Gerçi çizgi romanları daha beter. İyileştirip iyileştirip felç ettiler. Sürekli koltuğa oturtunca sonunda "Bak ama güçler?" diye yediler bitirdiler bizi. Ammmman tekerlekli sandalyeli bilge kel profesör imajı bozulmasın. Malikane etrafında duygusal duygusal koşuyordu zavallı. Normalde herkes bu seriyi yapım yılına göre yani çıkış sırasıyla izlemeyi öneriyor. O liste tam olarak şöyle sıralanıyor. X Men (2000) X2 X Men United (2003) X Men The Last Stand (2006) X Men Origins Wolverine (2009) X Men First Class (2011) The Wolverine (2013) X Men Days of Future Past (2014) Deadpool (2016) X Men Apocalypse (2016) Logan (2017) Deadpool 2 (2018) X Men Dark Phoenix (2019) The New Mutants (2020) Deadpool Wolverine (2024) Ancak olayların geçtiği tarihlere göre benim izlediğim kronolojik sıra ters tepti. X Men First Class (1962) X Men Days of Future Past (1973) X Men Origins Wolverine (1981) X Men Apocalypse (1983) X Men Dark Phoenix (1992) X Men (2000) X2 X Men United (2003) X Men The Last Stand (2006) The Wolverine (2013) Deadpool (2016) Deadpool 2 (2018) Logan (2029) Deadpool Wolverine (2024) Peki neden? Çünkü ilk izlediğimiz filmlerin bir kısmı tamamen boşa düşüyor. 2. filmi olan Days of Future Past hikayesinde gelecekteki karanlık dünyayı engellemek için Wolverine 1973 yılına geri gönderiliyor, o kritik kırılma anını değiştirince geçmiş tamamen baştan yazılıyor ve yepyeni bir zaman çizgisi oluşuyor. Bu durum yaşanınca bizim 2000'lerde geçen orijinal ilk üç filmde izlediğimiz olaylar, hiç yaşanmamış sayılıyor. Yani adamlar 1973 yılında geçmişi değiştirerek eski filmlerde izlediğimiz her şeyi çöpe atıyor ve evreni sıfırlıyorlar. Yine de kafaya koydum. Bütün bu zaman çizgisi sıfırlamalarına, mantık hatalarına ve izlediğim bazı şeylerin ileride boşa düşecek olmasına rağmen bu seriyi çıkış yılına göre değil tarihlere göre kronolojik sırayla izleyeceğim. First Class ile başladım, Days of Future Past ile devam edip bütün süreci olayların gerçekleştiği yıllara göre takip edeceğim.

nyctophobia 1 month ago

Test deneme bir ki üç 🔊 Hava çok sıcak yazıyorum bakalım seri33 ve melodi61 kaç gibi yorum yapacak. Günlük rutine döndü de, bir ritüel bir alışkanlık gibi oldu. Dışına çıkmayayım dedim.

nyctophobia 1 month ago

The Lord of the Rings: The Rings of Power

Jason Cahill

76 Gönderi

Dizi engelleme şansımız olsa ben ilk bu ucubeyi engellerdim.

nyctophobia 1 month ago

Yıldızlara Doğru

James Gray

38 Gönderi

Spoiler içeriyor ✨️Spoiler✨️ %70 Yergi (Vergi değil! Yergi.) Çöp Tasarım ve Bilim Fiyaskosu %30 Övgü (Değil, övgü yok! Bilimden geriye ne kaldıysa bağımsız sorguladım. Çünkü hiçbir yere bağımlı değilim.) İlk senaryosunda tüm olaylar Satürn'de geçiyormuş. Fakat sevgi kelebeği yönetmen James Gray, 2014…devamı✨️Spoiler✨️ %70 Yergi (Vergi değil! Yergi.) Çöp Tasarım ve Bilim Fiyaskosu %30 Övgü (Değil, övgü yok! Bilimden geriye ne kaldıysa bağımsız sorguladım. Çünkü hiçbir yere bağımlı değilim.) İlk senaryosunda tüm olaylar Satürn'de geçiyormuş. Fakat sevgi kelebeği yönetmen James Gray, 2014 yapımı Interstellar filminde Satürn sahnelerinin harika bir şekilde işlendiğini görünce, "Aynısı olmasın" demiş ve son dakika filmin mekânını Neptün'e kaydırmış. Nalakası var James? Dünya üzerinde 100 milyondan fazla aşk şarkısı yapıldı. The Love Song of Shu Sin Sümerler'den kalma. Düşün bak 4000 yıl önce yazıldı ve söylendi ama kimse "Ooo biz onun üstüne söz yazamayız" dememiş. Hâlen dakikada yüzlerce yeni şarkı çıkıyor. Bu kafa ile dünyada film de çekilmez çünkü hepsi dünyada geçiyor. Tommy Lee Jones ile Brad Pitt'i de oynatmış olsan, üstüne bir tarafını da yırtsan bu film Interstellar ile "Gezegen" haricinde aynı olamaz. Neyse, üslubuma geri döneyim. Daha açılışta kafam karıştı. İlk başta dünya yörüngesinde sıradan bir uzay istasyonu var sandım ama biraz daha izleyince istasyon olmadığını fark ettim. Meğerse dünyadan gökyüzüne doğru kilometrelerce uzanan devasa bir kuleymiş. Sonra o yapı durduk yere patlayıp parçalanmaya başlıyor. X ışını mı geldi? Başka bir şey mi oldu? Tam olarak ne olduğu anlamadım. Zaten doğru düzgün de anlatılmıyor. İyi de madem bu kadar kolay hasar görebiliyor, bunu niye kilometrelerce yukarı dikmişsiniz? Böyle bir yapıya gerçekten neden ihtiyaç duyulmuş, onu da anlamadım. Bir de güvenlik tarafı hiç aklıma yatmadı. Günümüzde normal bir gökdelen bile 9/11'deki gibi başlı başına güvenlik meselesiyken sen kilometrelerce göğe uzanan böyle stratejik bir yapı inşa ediyorsun. Üstelik ilerleyen bölümlerde görüyoruz ki Ay'ın karanlık yüzündeki tartışmalı karanlık bölgesinde korsanlar cirit atıyor, silahlı çatışmalar yaşanıyor. Böyle bir evrende biri çıkıp o kuleyi tarifeli uçakla hedef almaz mı? 😵‍💫 🛩🏙 O kadar büyük yatırım yapmışlar ama güvenlik tarafını hiç düşünmemişler gibi... Ay'a yolculuk bildiğin tarifeli uçak yolculuğu konforunda. İçeride hostesler dolaşıyor, yolculara sıcak havlu dağıtılıyor. Otogar'a pardon iniş kalkış platformuna inince de insanın ağzını açık bırakacak bir medeniyet bekliyorsun ama karşına çıkan şey kocaman bir terminal. Subway ve DHL logoları var. Orada Roy Bey babasının hayallerini ufaktan bir sorguluyor. İnsanlık evrenin derinliklerine ulaşmış ama uzayı da alışveriş merkezine çevirmeyi başarmış. Tıpkı Türkiye'de hangi şehrin otogarına inersen in aynı dükkânları ve aynı binaları görmen gibi, Ayı da aynı ruhsuz mantıkla doldurmuşlar. Uzaya gitmişiz ama kafa hâlâ AVM kafası. İnsan nereye giderse gitsin kendi düzenini, tüketim alışkanlıklarını ve kâr hırsını da yanında götürüyor işte. Teknoloji değişiyor ama zihniyet değişmiyor. Bir de işin bilim tarafı var. Uzay mekiğini Aya indirmek dünyada uçak indirmek gibi bir şey değil. Bu kadar rahat göstermeleri dikkatimi aşırı dağıttı. Üsse gidecekler, önce metroya biniyorlar, bir süre sonra raylar bitiyor, bu kez arabalara geçip kraterlerin arasında devam ediyorlar. Tam o sırada Mad Max'ten fırlamış gibi uzay korsanları çıkıyor. Sessizliğin ortasında çatışıyorlar. Kullandıkları silahlar da ilginç. Fikir güzel ama aksiyon kovalamaca başlayınca o ağır bilimkurgu havası bir anda CoD Ghost'a bağlıyor. Yine de en güçlü tarafı verdiği fikirler. Bilimin ve evrenin sınırlarını ne kadar zorlarsak zorlayalım kendi içimizdeki karanlığı da peşimizde sürüklediğimizi anlatıyor. Babası Clifford McBride muazzam bir evrende kutsal bir anlam ve canlı organizma arayışındayken aslında insanın gittiği her yere kendi kibrini, açgözlülüğünü ve yalnızlığını taşıdığını gösteriyor. Binlerce yıl önce mağarada yaşayan insanla gelecekte Neptün'e giden insan arasında zihniyet olarak çok büyük bir fark olmadığının canlı kanıtı da tek fark kullandığımız araç gereç farklı. Ay'dan ayrıldıktan sonra rota Mars. Yolda terk edilmiş bir araştırma gemisine yanaşıyorlar. Tam her şey normal gidiyor derken bu kez de devasa kuduz babunlar saldırıyor. O ana kadar kurulan ağır atmosfer bir anda dağılıyor. Açıkçası o sahnede "Buna gerçekten gerek var mıydı?" diye düşündüm. Gerilim yaratmaya çalışırken bölüm sonu canavarı eklemişler ama kısa bir süreliğine de olsa Sharktopus gibi 3. sınıf bir korku gerilim filmine dönmüş. Marsa vardığında ise bu kez tam tersi bir his oluştu. Yeraltına kurulmuş o kapalı yaşam alanı, bitmek bilmeyen psikolojik testler ve her hareketin kontrol altında olması resmen 1984'ün Amerikan versiyonu. Büyük Birader yok belki ama sistem aynı. İnsanlar özgürce yaşıyor gibi görünüyor ama aslında sürekli denetleniyorlar. O kasvetli atmosferi de gerçekten iyi yansıtmışlar. Sonra Mars'tan ayrılırken kalkış yapan gemiye dışarıdan tırmanıyor. Geri sayım başlamış, motorlar çalışıyor, neredeyse alevlerin içinde kalacak ama yine de bir şekilde içeri girmeyi başarıyor. Orada da "Tamam, kaşlarının açısı yüzünden kalıcı mutsuz gözüken adama inat izle şunu." dedim. En sonunda babasını bulmak için Neptün'e gidiyor. "Neptün o işleri?" diye hesap soracak. Burada da bilim tarafı yine dağılıyor. 4 küsur milyar kilometrelik yolu sadece 79 günde gidiyorlar. Madem iki buçuk ayda ulaşılabiliyordu bu adamı 16 yıl boyunca orada niye tek başına bıraktınız? Koca görevi üç süzüğün omzuna bırakmaları ayrı bir mantık hatası da o süzükler de kendi salaklıklarından öldü. Ama beni tamamen hikâyeden koparan sahne Roy'un Neptün halkalarının arasından elinde radar kapağıyla süzülmesi oldu. O hızla dönen buz parçalarının arasında o teneke parçasıyla hem hayatta kalıyor hem de kendi gemisinin kapısını milimetrik şekilde buluyor. O noktadan sonra fizik de artık filmi uzaktan izlemeye başladı. Finalde babasının bulunduğu gemiyi nükleer düzenekle patlatıyor. Görsel olarak etkileyici duruyor ama fizik tarafını çok düşünmemek gerekiyor. Çünkü düşünmeye başlayınca sahne de yavaş yavaş beynim gibi dağılıyor. UZAYDA ATMOSFER YOOOOOK. Anlatamıyorum ki yazara yönetmene. Nükleer olmayan bomba da patlatsan iş görür ama canın çok istiyorsa nükleer de patlatabilirsin karışmıyorum ama o nükleer yayılmaz. Bir anlık parlayıp söner, şok dalgası olmaz ve itki kuvveti falan oluşturmaz. Nükleerin %80'i X ışınıdır, anında buharlaşır geberir gidersin. Ha, gemi de erir, hatta gaz bulutuna dönüşür. Sonuç olarak filmde çok ilginç çelişkiler var. Bir tarafta tüketim toplumunu, modernizmi, insanın değişmeyen doğasını ve evrendeki yalnızlığını gerçekten güçlü şekilde anlatan hikâye duruyor. Diğer tarafta ise uzay korsanları, kuduz babunlar ve fizik kurallarını fazla ciddiye almayan aksiyon sahneleri var. Bu yüzden aklımda kalan şey anlattıkları olmadı. Saçmalıkları da en az verdiği mesajlar kadar aklımda kaldı sağ olsun.

nyctophobia 1 month ago

YKS sonuçları açıklandıktan sonra sosyal medyaya bi video düşmüşmüş. Bi katıksız posasız meyve suyu Türkiye 44.'sü olmasına rağmen "Beklediğimden çok kötü gelmiş ya" diyor. Annesi de "Şaka mısın oğlum sen?" demekle yetinmiş zavallıcık. Açıklamaya "Bence burada dikkat çeken şey, gencin…devamı

nyctophobia 1 month ago

Good Luck, Have Fun, Don't Die

Gore Verbinski

6 Gönderi

Başım tüttü... Aga ben hayatımda böyle bir kafa yanması yaşamadım. Sanki ortada 45 dakikalık standart bir Black Mirror bölümü varmış da, senaristler senaryoyu uzatmak için amfetamin basıp işi tam 2 saat 8 dakikalık çılgın bir uzun metraj tribine çevirmişler. Normalde…devamıBaşım tüttü... Aga ben hayatımda böyle bir kafa yanması yaşamadım. Sanki ortada 45 dakikalık standart bir Black Mirror bölümü varmış da, senaristler senaryoyu uzatmak için amfetamin basıp işi tam 2 saat 8 dakikalık çılgın bir uzun metraj tribine çevirmişler. Normalde dizinin 1 bölümünde olması gereken "bu teknoloji insanı sever atar" distopyasını almışlar "Netflix ekranlarında sıkışıp kalmasın bizde gereken o steril ameliyathane var" deyip Gore Verbinski’nin ameliyat masasında amuda kalkılttırmıştırlar. Kafayı sıyırmış zıvanadan çıkmış psikopat bir sinematik kabusa dönüşmüş. Oturmuş filmi mi izliyorum? Film beni mi izliyor? Film akıyor mu? Kusuyor mu? Belli değil. Tam bir beyin kasırgası, hatta tayfunu. Çok soru soruyorlar. Filmin başından sonuna kadar hatta son sahnesine kadar soru soruyorlar. O niye o? Bu niye bu? Şu neden böyle? Aralıksız soru soruyorlar. Hatta yeri geliyor soruları aralarında paslaşıyorlar. Şimdi incelemesini yazacağım ama madde madde sıkar, o yüzden akışına bırakıp patlatıyorum. Öncelikle ortadaki o devasa ironiyi görmemek için mal olmak lazım. Görmek için teknolojiye mâl olmak lazım. Film bize "Bu telefonlar vr gözlükler, ekranlar, yapay zeka, süper zeka derken insanlığa kafayı yedirtti" diye ders veriyor vermesine de, bunu yapan kim? Arka planda Samsung'u, Apple'ı, Xiaomi'si, Oppo'su, Vivo'su, OnePlus'ı, Google'ı, Huawei'si, Motorola'sı, Realme'si, Nothing'i (Nothing ne alaka, ilk defa duydum), Sunny'si, Asus'u ne ararsan var. Sponsor olmayabilirler ama olmadıklarını düşünmek de ayrı mallık. Herkes bilir ki bu, bu dünyanın en büyük kapitalist yamuğu. Zaman bükülmüş, mekan kaymış, kimin eli kimin cebinde belli değil. Yetmiyor tabii, asıl olayın dibi ne? Bir bakıyorsun film dram havasında, beş dakika sonra Looney Tunes çizgi filmine dönüyor, gore fışkırıyor. Ama işin en komik ve mide bulandırıcı kısmı bu teknoloji eleştirisini o kadar düz, masum ve ekrana bakmaktan ibaret anlatmışlar ki, hiç inandırıcı gelmedi. Keşke işin içine biraz David Cronenberg tarzı girseydi, şöyle tam anlamıyla grotesk olsaydı. O ergenuslar o aletleri götlerine soksa, sonra götlerden giren telefonların ağızları çıkarak resmen götlerini yemeye başlasa, bağırsaklarını kurt gibi kemirse... Tamamen kafayı sıyırmış, parazit gibi içten dışa yiyen bir şey olsaydı belki o zaman olayı daha rahat kavrardık *...*... . En azından ortada elle tutulur, mide bulandırıcı bir gerçek olurdu. Good Luck, Have Fun, Don't Die.

nyctophobia 1 month ago

Mercy

Timur Bekmambetov

23 Gönderi

Açık söyleyeyim bu film beklentimin bayağı bir üzerinde çıktı. Tek mekan değil ve sahne geçişleri mükemmel kurgulanmış. Görsel olarak aşırı tatmin edici ve diyaloglar kusursuza %98.0 yakın. Chris Pratt ile Rebecca Ferguson karşılıklı oynuyor ve sahneler resmen akıp gidiyor. 1…devamıAçık söyleyeyim bu film beklentimin bayağı bir üzerinde çıktı. Tek mekan değil ve sahne geçişleri mükemmel kurgulanmış. Görsel olarak aşırı tatmin edici ve diyaloglar kusursuza %98.0 yakın. Chris Pratt ile Rebecca Ferguson karşılıklı oynuyor ve sahneler resmen akıp gidiyor. 1 saat 32 dakika süren filmde beni benden alan tek şey Britt'in (Kylie Rogers) oldukça sivri ve keskin protez tırnakları oldu. Yakın mesafede oldukça etkili ve tehlikeli bir silaha dönüşebilirdi. Ağlayıp sızlanmana veya başka çözüm aramana gerek yoktu bacım. Sen Wolverine'in kayıp kızısın. Sapla gitsin. Neyse... Gelecekte geçen distopik atmosferde yapay zekaya teslim edilmiş bir adalet sistemi var. Rebecca'nın o soğuk, donuk bakışları arasında yakalayabildiğim birkaç mikro ifadesi ile olayın seyrini önceden çözme arzum beni resmen ekrana kilitledi. Hikaye ilerledikçe insanın içine bir kurt düşüyor. Yargıç sadece sıradan bir yazılım mı? Yoksa insan aklını fersah fersah aşan bir süper zeka mı? Sadece kameralara bakıp suç oranını hesaplayan soğuk bir yapay zeka bile yeterince ürkütücüyken jüriyi ve avukatları tamamen ortadan kaldıran ve tek başına hüküm veren devasa bir süper zekayla karşılaşmak işin rengini tamamen değiştirirdi. Aksiyonu yerinde, temposu hiç düşmüyor ama beni asıl yakalayan şey filmin sordurduğu o derin sorular oldu. 🔹️Bilgisayarların ve algoritmaların hakim olduğu bu dünyada vicdanın yeri kalır mı? 🔹️Duygulardan yoksun adalet ne kadar adildir veya merhamet dediğimiz şey kodlardan ibaret olabilir mi? Başta istediği savunma hakkı da istediği somut delillerden çok bu iç hesaplaşmaya yönelik gibiydi. İnsan hayatını tek tıkla harcayabilecek kadar güçlü olması tüyler ürpertici. Dava yoğunluğunu bilemem ama %80 altında kesinlikle ek süre talebi gerekiyor. Bilim kurgu sevenler için kesinlikle kaçırılmayacak bir macera olmuş. İzledikten sonra koltuğa yaslanıp uzun süre düşündürecektir.

nyctophobia 1 month ago

Cehennem Sembolleri

Mehmet Atılgan Aslan

1 Gönderi

Not 1: Bu kitap sıradan bir polisiye kurgu değildir. Not 2: Bu yazı uzundur. 🫩 Brezilya sokaklarında geçen 236 sayfalık klasik bir polisiye gerilim romanı olarak görünüyor. Hikâye kurbanlarının sırt derilerini yüzerek vahşi ritüeller gerçekleştiren bir seri katilin peşindeki polis…devamıNot 1: Bu kitap sıradan bir polisiye kurgu değildir. Not 2: Bu yazı uzundur. 🫩 Brezilya sokaklarında geçen 236 sayfalık klasik bir polisiye gerilim romanı olarak görünüyor. Hikâye kurbanlarının sırt derilerini yüzerek vahşi ritüeller gerçekleştiren bir seri katilin peşindeki polis takibini anlatıyor. Ancak bu kitabın kapağına bakıldığında karşımıza doğrudan Hitler çıkıyor. Bu görsel bizi sadece basit bir cinayet hikâyesinde bırakmıyor ve Güney Amerika topraklarına kaçan Naziler efsanesine götürüyor. Popüler kültürde Hitler ve suç ortaklarının 1945 yılında sığınakta ölmediği ve denizaltılar ile bu bölgeye kaçtığı anlatılır. Joseph Mengele gibi azılı Nazi suçlularının gerçekten o coğrafyaya gizlenmesi de bu kurguyu tarihsel olarak besliyor. Josef Mengele'nin Arjantin, Paraguay ve son olarak Brezilya'da yıllarca sahte kimliklerle yaşayabilmesi, Adolf Eichmann'ın ise 1960 yılında Buenos Aires'te Mossad operasyonuyla yakalanması savaş sonrasında Güney Amerika'nın Nazi kaçış rotalarının merkezlerinden biri hâline geldiğini gösteriyordu. Savaşın ardından "ODESSA" adı verilen kaçış ağları üzerine çok sayıda araştırma yapılmış, bu ağların kapsamı hâlâ tartışılsa da Avrupa'dan Latin Amerika'ya uzanan organize tahliye hatlarının varlığı tarihçiler tarafından geniş ölçüde kabul görmüştür. Yazar da bu romanda sıradan bir katil yerine arkasında Nazi gizemleri ve ezoterik tarikatlar barındıran bir yapıyı ele alıyor. Tarihsel sürece bakıldığında Nazilerin arkasında tamamen karanlık bir sembolizm ağı bulunuyor. Bu yapının temelleri, Hitler henüz sahneye çıkmadan çok daha önce, Alman milliyetçiliğini okültizm ve ezoterik inançlarla harmanlayan radikal gruplar tarafından atılmıştı. 1. Dünya Savaşı'nın hemen ardından Münih'te kurulan ve adını antik çağın efsanevi kuzey ülkesinden alan Thule Cemiyeti, bu yapılanmanın en net örneğidir. Thule Cemiyeti'nin beslendiği düşünsel zemin yalnızca milliyetçilik değildi. Guido von List ve Jörg Lanz von Liebenfels gibi Ariosofi düşünürleri Germen mitolojisini, runik sembolleri ve sözde Ari ırk öğretisini mistik bir dünya görüşüne dönüştürmeye çalışıyordu. Thule gibi oluşumlar, kayıp kıtalara ve gizli ezoterik öğretilere dayanan Ari ırk mitlerini popülerleştirerek Üçüncü Reich'ın ideolojik ve mistik altyapısını kurdular. Sonrasında Heinrich Himmler tarafından Wewelsburg Kalesi zeminine kazıtılan Kara Güneş sembolü de bu köklü okült geçmişin bir simgesiydi. Himmler, Wewelsburg'u sıradan bir karargâh olarak değil, SS seçkinlerinin törensel merkezi olarak tasarlıyor. Kaleyi adeta modern bir Tapınak Şövalyeleri karargâhına dönüştürmeyi hedefliyordu. Hitler meydanlarda Yahudi toplumunu hedef alarak onların altın buzağı etrafında dans ettiğini söylüyordu. Oysa Avrupa genelinden çalınan tonlarca altını İsviçre bankalarına istifleyen ve kendi ırkını üstün görerek kibre boğulan bizzat kendisiydi. Savaş boyunca işgal edilen ülkelerin merkez bankalarından yağmalanan altın rezervleri, sanat eserleri ve değerli koleksiyonlar bugün bile tarihin en büyük sistematik yağmalarından biri olarak kabul ediliyor. Yani Hz.Musa Peygamber döneminden kalan evrensel bir ahlaki uyarılı teolojik metaforu kendi soykırım projesine maske yaptı. Üçüncü Reich adıyla tarihin en büyük altın buzağı putunu kendisi kurdu. Ahnenerbe araştırma enstitüsü ile dünyanın her yerinde Kutsal Kase gibi kadim güçler arayarak bu kibir imparatorluğunu büyütmek istedi. Bu enstitünün temel amacı Aryan ırkının kökenlerini ve üstünlüğünü kanıtlayacak kadim uygarlıkların izini bulmaktı. İskandinav mitolojisinden Tibet dağlarına kadar uzanan bu arayışta kayıp kıtalar Atlantis ve Thule gibi efsanevi topraklara ait izlerin peşine düştüler. 1938 yılında zoolog Ernst Schäfer başkanlığında Tibet'e düzenlenen keşif gezisi de bu arayışın en çok konuşulan örneklerinden biri oldu. Sefer resmî olarak bilimsel araştırma amacı taşısa da yıllar boyunca Nazi okültizmiyle ilişkilendirildi ve sayısız kitaba, belgesele ve romana ilham verdi. Aryanların üstün güçlere sahip kadim bir ırk olduğuna inanıyorlar ve dünyadaki tüm medeniyet kurucu unsurların bu ırktan yayıldığını iddia ediyorlardı. Bu sahte tarih teziyle kendi kibirlerini ve yapacakları katliamları bilimsel ve mistik bir kılıfa büründürdüler. Bu yeraltı zihniyeti küresel haritada da kendisini gizleme eğilimindedir. Siyonizm hareketinin kurucusu Theodor Herzl 1896 yılında yazdığı Yahudi Devleti (Der Judenstaat) kitabında Filistin topraklarına alternatif olarak Arjantin güneyindeki Patagonya bölgesini hedef göstermişti. Aynı dönemde Arjantin'in geniş ve seyrek nüfuslu güney toprakları yalnızca Siyonist projelerde değil, Avrupalı göç politikalarında da sık sık gündeme gelen bölgeler arasındaydı. 1933 yılındaki Haavara Anlaşması, Naziler ile Siyonist elitler arasındaki o karanlık çıkar ilişkilerini deşifre eden bir belge niteliğindedir. Bu dönemde yürütülen pazarlıklar, savaşın her iki tarafındaki güç odaklarının kendi ajandaları uğruna ne kadar ileri gidebileceğini, masum kitlelerin nasıl bir oyunun parçası haline getirildiğini ve büyük bir yıkımın gölgesinde bile çıkar ağlarının nasıl korunduğunu gösterir. Nazilerin bu bölgeye ve Antarktika sınırlarına olan o saplantılı ilgisi yan yana geldiğinde bu coğrafyanın önemi anlaşılıyor. Savaşın son yıllarında Alman denizaltılarının Güney Atlantik'teki faaliyetleri, U-530 ve U-977 gibi bazı U-Botların aylar sonra Arjantin'e teslim olması nedeniyle bu bölgeyi onlarca yıldır süren tartışmaların merkezine yerleştirdi. Naziler saf Aryan soyunun gizli kökenlerini ve o kayıp yeraltı medeniyetlerinin kapılarını bu uç topraklarda aramaktan da geri durmamışlardı. Bugün bölgedeki yerel halk, Patagonya dağlarında ve kırsalında sırt çantalarıyla şüpheli bir şekilde dolaşan, kim olduğu belirsiz yabancılardan uzun süredir ciddi şekilde işkilleniyor. Turist maskesi altında dolaşan bu kişilerin aslında bölgede gizli araştırmalar yürüten operasyonel unsurlar olduğu, yeraltı tesislerinin ve stratejik noktaların koordinatlarını belirledikleri yerel halk arasında dilden dile yayılıyor. Patagonya'nın seyrek nüfuslu yapısı, And Dağları'nın doğal engelleri, buzullar, fiyortlar ve ulaşılması güç vadiler nedeniyle bölge uzun yıllardır yalnızca tarih araştırmacılarının değil, maceracıların, belgesel ekiplerinin ve komplo teorisyenlerinin de ilgi odağı olmayı sürdürüyor. Özellikle II. Dünya Savaşı sonrasında Bariloche çevresine yerleşen eski Alman toplulukları ve Arjantin'e kaçan Nazi savaş suçlularına ilişkin belgeler, bölgenin etrafındaki gizem perdesini daha da kalınlaştırmış durumda. Şili sınırına yakın Colonia Dignidad gibi yıllarca kapalı kalan yerleşimler de Güney Amerika'daki Alman yapılanmaları üzerine yürütülen tartışmaları sürekli canlı tutan örneklerden biri hâline geldi. Coğrafyanın bu izole yapısı, küresel şebekelerin gözlerden uzak operasyon yürütmesi için kusursuz bir zemin hazırlıyor. And Dağları boyunca uzanan mağara sistemleri, buzul vadileri ve denizden ulaşılması güç koylar tarih boyunca korsanlardan kaçakçılara, askerî keşif ekiplerinden bilimsel araştırma gruplarına kadar pek çok farklı yapının ilgisini çekti. Bu nedenle Patagonya yalnızca doğal güzellikleriyle değil, ulaşılması zor coğrafyası nedeniyle de onlarca farklı efsanenin merkezinde yer alıyor. Google Earth kullanıyorsanız arama çubuğuna yazıp uykunuzu kaçırabileceğiniz çok şizofrenik bir konum var. -55.543972, -69.266167 Çevredeki dağlar ve kanallar net bir şekilde akarken tam bu koordinattaki alan sağdan sola milimetrik olarak aynalanmış durumdadır. Bu durum doğanın kendi akışında imkânsız olan kusursuz bir simetri oluşturuyor. Benzer dijital doku tekrarları ve mozaikleme hataları geçmişte dünyanın farklı noktalarındaki uydu görüntülerinde de tartışma konusu olmuş, özellikle askerî bölgeler ve kritik tesislerin görüntülenmesi üzerine sayısız spekülasyon üretilmiştir. O bölgede bulunan stratejik bir askerî üssü veya gizli bir yeraltı tesisini saklamak için dijital haritaya müdahale edilmiş olabilir. Siyah bant çekip dikkat çekmek yerine yan tarafın piksellerini alıp hedef bölgeye yamamışlar. Bu yama sonucunda ortaya çıkan boynuzlu ve karanlık yüz maskesi ise bu küresel kamuflajın bize sunduğu bir ironi gibi. Nazi Almanyası'nın 1938-1939 yıllarında Neuschwabenland adı verilen Antarktika keşif bölgesine sefer düzenlemesi, savaşın ardından ortaya atılan yeraltı üsleri ve gizli tesis iddialarının temel referanslarından biri oldu. Her ne kadar bu konuda ortaya atılan birçok iddia kesin olarak doğrulanamamış olsa da, Antarktika ile Patagonya arasındaki coğrafi yakınlık bu anlatıları beslemeye devam ediyor. Savaşın ardından Güney Amerika'ya uzanan kaçış hatları yalnızca birkaç eski Nazi subayının bireysel çabalarından ibaret değildi. İtalya üzerinden oluşturulan ve sonradan Ratlines adıyla anılacak güzergâhlar sayesinde çok sayıda eski SS mensubu, savaş suçlusu ve Nazi bürokratı sahte kimliklerle Avrupa'dan çıkarıldı. Kızılhaç tarafından verilen geçici seyahat belgeleri ve bazı din adamlarının sağladığı lojistik destek, bu kaçış ağlarının en çok tartışılan yönlerinden biri oldu. Arjantin limanlarına ulaşan bu insanların önemli bir kısmı yeni hayatlar kurarken, geride bıraktıkları kimlikleri ise tarihin en büyük kovalamacalarından birini başlattı. Juan Peron yönetimindeki Arjantin'in Alman uzmanlara duyduğu ilgi de yalnızca ideolojik yakınlıkla açıklanamaz. Peron, ülkesinin sanayisini ve savunma altyapısını güçlendirmek için bu bilgi birikimini Arjantin'e taşımaya çalıştı. Bu nedenle ülkeye gelenler arasında yalnızca Nazi Partisi üyeleri değil, bilim insanları ve teknik personel de bulunuyordu. San Carlos de Bariloche şehri Alp mimarisini andıran yapıları, yoğun Alman göçü ve savaş sonrasında buraya yerleşen bazı eski Nazi mensupları nedeniyle uzun yıllardır araştırmacıların dikkatini çekiyor. Bugün bile bölgeye giden birçok araştırmacı, Nazi kaçış ağlarına dair izleri önce bu şehirde aramaya başlıyor.

nyctophobia 1 month ago

Dark

Baran bo Odar

405 Gönderi

Sırf 400. gönderi bana ait olsun diye atıyorum. İzlemeden önce alüminyum folyo ile yapılmış üçgen başlık takmanız önerilir. (Isının belirli noktalarda hapsolmaması için folyoyu sıcaklık artışını gözlemlediğiniz bölgelerden delmelisiniz) Gönderinin yayınlanması için gereken kelime sayısını doldurmak için; Kuantum Düzeyli Sosyo…devamıSırf 400. gönderi bana ait olsun diye atıyorum. İzlemeden önce alüminyum folyo ile yapılmış üçgen başlık takmanız önerilir. (Isının belirli noktalarda hapsolmaması için folyoyu sıcaklık artışını gözlemlediğiniz bölgelerden delmelisiniz) Gönderinin yayınlanması için gereken kelime sayısını doldurmak için; Kuantum Düzeyli Sosyo Kibernetik Rezonansın Nöro Epistemolojik Açıdan Formülasyonu Bu çalışma, makro organizasyonel entropi ve mikro bireysel ontolojik sapmalar arasındaki korrelatif fraktaliteyi, kuantum düzeyli sosyo kibernetik rezonans parametreleri bağlamında incelemektedir. Epistemolojik metodolojimiz, post yapısalcı nöro bilişimsel algoritmaların senkronizasyonu ile elde edilen ampirik (ama tamamen doğrulanamayan) verilerin, longitudinal bir temporalite içerisinde dekonstrüksiyonuna dayanmaktadır. Sonuçlar, doğrusal olmayan hiper zaman çizelgelerinde bilişsel disonansın minimize edilebileceğini, ancak sosyo kültürel matriksin polimorfik yapısı nedeniyle bu durumun sistemsel bir paralaks hatasına yol açtığını göstermektedir. Metodoloji (Karmaşıklaştırma Protokolü) Araştırmada, nöral ağların çok değişkenli varyans analizi (ANOVA) ile harmanlanarak non lineer dinamik sistemler teorisi çerçevesinde simülasyonu gerçekleştirilmiştir. Simülasyon, eşzamanlı ve çok boyutlu bir simetrik matris altında yürütülmüştür. Sonuç ve Tartışma Elde edilen bulgular, disiplinlerarası epistemolojinin ontolojik sınırlarını genişletmekle kalmayıp, aynı zamanda metodolojik belirsizlik ilkesi (Heisenberg'in sosyolojik izdüşümü) gereği ampirik verilerin kendisinin de gözlemci etkisine maruz kaldığını kanıtlamıştır. Gelecekteki çalışmalar, bu fenomenin parasosyal meta anlatılarla olan korelasyonunun holistik bir perspektifle dekonstrükte edilmesine odaklanmalıdır. Eğer bu metni buraya kadar okuyup anladığını iddia eden bir Winden yerlisi varsa, acilen H.G. Tannhaus'un saatçi dükkanına gidip kendisine bir adet zaman makinesi siparişi versin. Tam bu noktada "Sic Mundus Creatus Est" diyerek kelime sınırının canına okuyorum. 15 beğeni atacak olan o fedakar arkadaşları da paralel evrenlerdeki kopyalarıyla baş başa bırakıyorum. Gelecek geçmiştedir, geçmiş ise zaten şu an bu gönderiyi okuduğunuz andır. Hadi geçmiş olsun.

nyctophobia 1 month ago

Pazar günü, çay içerken eşlik etsin diye yanında çikolata siparişi vermek istedim. Waffle'lar, magnolyalar çok pahalı ve hileliler. Mihriban, Mücella, Melahat, Mukaddes derken içi boş kreması leş katır kutur tel kadayıf doldurulup, camı çikolata ile sıvazlanıp ağzına kadar dolu gösterilen…devamı