(@) - Raf

obey 1 week ago

16.yy'da protestan reformcu jean calvin cenevre'de mücevherleri anlamsız ve gereksiz bir gösteriş olduğu için yasaklar. günah der. isviçre'deki kuyumcular bir anda işsiz kalır. lakin krizi fırsata çevirerek yeteneklerini saatçiliğe yönlendirirler. saatler zamanı ölçtüğü için mücevherler gibi gösteriş aracı olarak görünmezler,…devamı

obey 1 week ago

adım adım 27 mayıs 1960 askeri darbe süreci & sonrası - vol 2 // part 1 Demokrat Parti (DP) tarafındab bakınca olay şuna benziyor: “Halk bizi seçti. Eski devlet elitleri ve askerî-bürokratik düzen bunu hazmedemedi.” DP’nin en güçlü savunması aslında…devamıadım adım 27 mayıs 1960 askeri darbe süreci & sonrası - vol 2 // part 1 Demokrat Parti (DP) tarafındab bakınca olay şuna benziyor: “Halk bizi seçti. Eski devlet elitleri ve askerî-bürokratik düzen bunu hazmedemedi.” DP’nin en güçlü savunması aslında buydu. DP’nin gözünden Türkiye neydi? 1946’ya kadar ülkeyi fiilen tek parti olarak İsmet İnönü ve Cumhuriyet Halk Partisi yönetiyordu. DP’ye göre devlet: * halktan kopuk, * bürokratik, * elitist, * asker-sivil memur ağıyla kontrol edilen bir yapıydı. Yani onların hikâyesinde “millet” ayrıydı, “devlet sınıfı” ayrı. DP kendisini: “Anadolu’nun sesi” olarak görüyordu. Neden çok sevildiler? Çünkü gerçekten büyük değişim getirdiler. Köylü açısından düşün: 1940’ların Türkiye’si: * fakir, * devletçi, * katı, * bürokratik, * ulaşım zayıf, * ezan Türkçe, * ekonomi kapalı. DP döneminde: * yollar yapıldı, * traktör geldi, * köye elektrik gitmeye başladı, * din üzerindeki baskılar gevşedi, * ezan yeniden Arapça oldu, * ticaret canlandı. Birçok insan ilk kez: “Devlet bize karışmıyor” duygusunu yaşadı. O yüzden DP sadece parti değil, bir tür “halk patlamasıydı”. Peki neden sertleştiler? DP tarafının cevabı şu olurdu: “Çünkü bize normal muhalefet yapılmadı.” Onlara göre: * basın sürekli hükümeti yıkmaya çalışıyordu, * üniversiteler siyasi merkeze dönüşmüştü, * CHP seçimle kazanamayınca devlet içindeki gücünü kullanıyordu, * bazı subaylar darbe hazırlıyordu. Yani DP zihninde olay: “otoriterleşme” değil, “hayatta kalma refleksi”ydi. Tahkikat Komisyonu’nu nasıl savunurlardı? Bugün çok antidemokratik görünür. Ama DP bunu şöyle anlatırdı: “Muhalefet ve basın açık biçimde hükümeti devirmeye çalışıyordu. Biz de olağanüstü önlem aldık.” Yani kendi gözlerinde: * kendilerini “diktatörlük kuran” değil, * “devlete karşı operasyonu engelleyen” iktidar olarak görüyorlardı. İnönü’ye neden bu kadar öfkeliydiler? Çünkü DP seçmeninin büyük kısmı için İsmet İnönü: * eski düzenin sembolüydü, * tek parti döneminin temsilcisiydi. DP tabanı şöyle düşünüyordu: “Halk sizi gönderdi ama siz hâlâ devleti bırakmıyorsunuz.” Bu yüzden gerilim çok kişiseldi. Darbe neden “ihanet” gibi görüldü? Çünkü DP açısından temel mantık şuydu: “Sandıkta yenemeyince tank getirdiler.” Bu, sağ siyasetin Türkiye’deki ana hafızasına dönüştü. Bugün bile merkez sağ ve muhafazakâr siyasette: 27 Mayıs, sadece bir darbe değil, “milli iradeye saldırı” olarak anlatılır. Peki Menderes Moskova’ya neden yaklaştı? DP savunması şöyle olurdu: “ABD bizi yalnız bıraktı.” Ekonomi kötüydü. ABD kredi vermiyordu. Menderes’in düşündüğü şey muhtemelen şuydu: “Hem NATO’da kalayım hem Sovyetlerden ekonomik alan açayım.” Yani Yugoslavya tarzı denge siyaseti. DP tarafı der ki: “Bu bağımsız dış politikaydı, ihanet değil.” DP’ye göre darbeyi kim yaptı? Sadece asker değil. Onların gözünde: * CHP’nin bir kısmı, * üniversite elitleri, * bazı gazeteler, * bürokrasi, * genç subaylar, * eski devlet düzeni aynı hatta birleşmişti. Yani onların anlatısında: “Millet kazandı ama devlet kabul etmedi.” DP’nin en güçlü psikolojik argümanı ne? Şu: “Eğer gerçekten diktatör olsaydık neden seçim yaptık?” Bu önemli bir savunma. Çünkü: * seçimler tamamen kaldırılmadı, * muhalefet tamamen yasaklanmadı, * tek parti rejimine dönülmedi. DP’liler bunu: “Hatalar vardı ama darbe gerektirecek seviyede değildi” diye yorumlar. Ama DP’nin görmediği şey neydi? Şuydu: İktidar uzun sürünce, DP kendisini devletle özdeşleştirmeye başladı. Ve: * eleştiriyi ihanet, * muhalefeti düşman, * protestoyu komploculuk olarak görmeye başladı. Bu da gerilimi büyüttü. Sonuçta kim tamamen haklıydı? Aslında trajedi burada: İki taraf da kendisini “ülkeyi kurtaran taraf” olarak görüyordu. DP diyordu ki: “Milletin iradesini savunuyoruz.” Muhalefet + ordu diyordu ki: “Cumhuriyeti ve hukuku koruyoruz.” Ve iki taraf da karşı tarafın gerçekten tehlikeli olduğuna inanıyordu. Bu yüzden olay normal siyasi kriz olmaktan çıktı, rejim krizine dönüştü. Örnek ... Bir okul düşün: * Öğrenciler yeni bir okul başkanı seçiyor. * Yeni başkan çok popüler oluyor. * Sonra eleştirilince sertleşmeye başlıyor. * Kuralları kendi lehine değiştirmeye çalışıyor. * Öğretmenler ve (eski)yöneticiler korkuyor: “Bu çocuk kontrolden çıkıyor.” Ama sonra öğretmenler gelip: * öğrencilerin seçtiği başkanı zorla görevden alıyor, * hatta idam ediyor. Sonuç? Başkanın hataları unutulmuyor… ama öğretmenlerin yaptığı da meşru görünmüyor. Olaya nereden baktığına bağlı yani Çoklu Perspektiften Bakış gibi düşün benim gördüğüm 1. DP / Menderes “Halk bizi seçti, devlet bizi istemedi.” Bu perspektifte 27 Mayıs: * demokrasiye değil, * halk iradesine, * Anadolu’nun yükselişine vurulmuş darbedir. DP’ye göre: * CHP seçimle geri dönemiyordu, * bürokrasi ve ordu eski düzeni kaybetmek istemiyordu, * öğrenci olayları ve sokak gerilimi darbeye zemin hazırlıyordu. Menderes tarafı için olay: “otoriterleşen iktidar” değil, “kuşatılmış iktidarın sertleşmesi”dir. 2. CHP / İnönü “Ülke anayasal kriz ve tek adam rejimine gidiyordu.” Bu tarafta: * Tahkikat Komisyonu, * basın baskısı, * muhalefetin susturulması, * İnönü’ye saldırılar “demokratik rejimin çöküş işaretleri” olarak görülüyordu. Onlara göre mesele seçim değil: hukuk devletinin hayatta kalmasıydı. 27 Mayıs bu gözle: * “demokrasiyi askıya alan” ama * “cumhuriyeti kurtaran” zorunlu müdahale olarak görüldü. 3. Ordu “Siyaset kontrolden çıktı, devlet çözülüyordu.” Özellikle genç subaylarda: * rejim kaygısı, * Atatürk devrimlerinin aşındığı korkusu, * DP’nin orduyu küçümsediği hissi, * ülkenin iç çatışmaya sürüklendiği düşüncesi çok güçlüydü. Ancak burada kritik gerçek: Ordu sadece “cumhuriyeti korumadı”; aynı zamanda siyaset üstü hakem rolünü de kendine verdi. Türkiye’de askerî vesayet kültürü burada kurumsallaştı. 4. ABD / Soğuk Savaş “Türkiye NATO hattından kopmamalı.” Washington açısından Türkiye: * Sovyet sınırındaki ileri karakoldur. Menderes’in Moskova açılımı: tam kopuş değil, ama risk sinyaliydi. ABD’nin darbeyi doğrudan organize ettiğine dair kesin kanıt yoktur; ancak: * darbeye sert karşı çıkmaması, * yeni yönetime hızlı uyum sağlaması, * NATO vurgusunun ilk bildiride özellikle yer alması şüpheleri tarih boyunca canlı tuttu. Burada ideoloji değil, jeopolitik çıkar belirleyicidir. 5. Halk “Herkes ülkeyi kurtardığını söylüyordu ama bedeli halk ödedi.” Köylü için: * DP refah ve görünürlük getirmişti. Şehirli öğrenci ve aydın için: * DP baskıcı hale gelmişti. Sonuçta toplum iki ayrı gerçeklik yaşamaya başladı. 27 Mayıs sonrası: * sağ kesimde “milli irade travması”, * sol/Kemalist kesimde “cumhuriyeti koruma refleksi” oluştu. Türkiye’nin sonraki onlarca yılı bu psikolojik kırılmanın gölgesinde geçti. Büyük Paradoks 27 Mayıs’ın en büyük paradoksu şuydu: Demokrasi adına yapılan müdahale, demokrasinin asker tarafından kesintiye uğratılmasını meşrulaştırdı. Ve bu, Türkiye’de: * 1971, * 1980, * 1997, hatta sonraki krizlerin zihinsel altyapısını oluşturdu. Nihai Sonuç 27 Mayıs’ta: * DP iktidarı kaybetti, * CHP tam kazanamadı, * ordu güç kazandı, * ABD stratejik pozisyonunu korudu, * ama en büyük hasarı Türkiye demokrasisi aldı. Çünkü artık sistemin içine şu fikir yerleşmişti: “Sandık son söz olmayabilir.” Türkiye’nin 27 Mayıs travması tam olarak bu.

obey 1 week ago

`chatgbt gizli kodları` : çekirdek prompt seti (gerçekten işe yarayan 10'lu) 1) `eli5` (`basitleştirme`) ne işe yarar: karmaşık konuyu çocuk seviyesinde anlatır kullanım: eli5 kuantum dolanıklık gerçek değeri: öğrenmede en hızlı kavrama aracı 2) `feynman` (`öğretme testi`) ne işe yarar:…devamı`chatgbt gizli kodları` : çekirdek prompt seti (gerçekten işe yarayan 10'lu) 1) `eli5` (`basitleştirme`) ne işe yarar: karmaşık konuyu çocuk seviyesinde anlatır kullanım: eli5 kuantum dolanıklık gerçek değeri: öğrenmede en hızlı kavrama aracı 2) `feynman` (`öğretme testi`) ne işe yarar: konuyu gerçekten anlayıp anlamadığını test eder kullanım: feynman yöntemiyle anlat: kara delikler güçlü yanı: boş ezberi yakalar 3)` first principles` (`ilk prensipler`) ne işe yarar: konuyu varsayımlardan ayırıp en temel yapıdan kurar kullanım: first principles yaklaşımıyla açıklayarak anlat: enflasyon güçlü yanı: “neden böyle?” sorusunu kökten çözer 4) `steelman` (`en güçlü karşı argüman`) ne işe yarar: bir fikre karşı en güçlü savı kurar kullanım: bu görüşü steelman yap: yapay zekâ insanlığı yok eder güçlü yanı: zayıf değil, ciddi eleştiri üretir 5) `swot analysis` (`stratejik analiz`) ne işe yarar: güçlü-zayıf-fırsat-tehdit çıkarır kullanım: swot analizi yap: türkiye'de freelance yazılım güçlü yanı: karar verme aracı 6) `red team` (`saldırgan analiz`) ne işe yarar: bir fikri çökertmeye çalışır kullanım: red team gibi yaklaş: bu iş planı güçlü yanı: kör noktaları bulur 7) `tldr` (`özetleme`) ne işe yarar: uzun metni sıkıştırır kullanım: tldr: bu makale güçlü yanı: zaman kazandırır 8) `step-by-step` (`süreç parçalama`) ne işe yarar: karmaşık işi adımlara böler kullanım: step-by-step açıkla: youtube kanal büyütme güçlü yanı: uygulama odaklı 9) `contrast` (`karşılaştırma`) ne işe yarar: iki şeyi net farklarıyla ayırır kullanım: karşılaştır: ios vs android güçlü yanı: karar vermeyi kolaylaştırır 10) `assumption check` (`varsayım avı`) ne işe yarar: gizli varsayımları ortaya çıkarır kullanım: bu argümandaki varsayımları çıkar güçlü yanı: eleştirel düşünmeyi güçlendirir net gerçek (önemli) bu sistemlerin “sihri” yok: * hepsi aslında yönlendirme etiketleri * ama iyi kullanılırsa: › düşünmeyi hızlandırır › analiz kalitesini yükseltir › yüzeysel cevapları ezer `1. analiz motoru` (`red` + `steelman` + `first principles`) ne işe yarar? bir fikri en derin seviyede parçalar, saldırır ve yeniden kurar. kullanım: bu konuyu analiz motoru ile incele: “türkiye'de beyin göçü” çalışma sırası: 1)` first principles` * bu konu hangi temel gerçeklere dayanıyor? * varsayım ne, gerçek ne? 2) `steelman` * bu görüşün en güçlü hali ne? * en ikna edici sav nasıl olur? 3) `red team` * bu fikir nereden çöker? * hangi noktalar tutarsız? 4) `sonuç` * net, filtrelenmiş, gerçekçi çıkarım `2. karar motoru` (`swot` + `contrast` + `assumption check`) ne işe yarar? seçim yaparken “`bulanıklığı`” temizler. kullanım: karar motoru: istanbul'da mı kalayım, yurtdışına mı gideyim? çalışma sırası: 1) `assumption check` * “ben aslında neyi doğru kabul ediyorum?” 2) `contrast` * a seçeneği vs b seçeneği net farklar 3) `swot` * güçlü / zayıf / fırsat / risk 4) `sonuç` * duygu değil, yapı bazlı öneri `3. öğrenme motoru` (`eli5` › `step` › `feynman`) ne işe yarar? bir konuyu “gerçekten öğrenmek” için. kullanım: öğrenme motoru: blockchain çalışma sırası: 1) `eli5` * 5 yaşındaki çocuğa anlat 2) `step-by-step` * nasıl çalışıyor? adım adım 3) `feynman testi` * ben bunu kendi cümlelerimle anlatabiliyor muyum? 4) `sonuç` * nerede hâlâ eksik var? bu sistemin asil gücü tek tek prompt değil, zincir mantığıdır: * `basitleştir` (eli5) * `inşa et `(first principles) * `saldır` (red team) * `dengele` (swot) * `karar ver` (contrast) * `öğren` (feynman) `evrensel süper prompt` (1 satir) “her soruyu sırasıyla first principles › steelman › red team › swot › contrast › feynman › eli5 zincirinde analiz et, varsayımları açıkça ayır, en güçlü karşı argümanı kur, hataları çürüt, seçenekleri karşılaştır, en basit öğretilebilir özetle bitir ve spekülasyon ile kanıtı net şekilde ayır.” daha sert / gelişmiş versiyon (`power mode`) “tüm yanıtları çok katmanlı düşün: önce first principles ile parçala, sonra steelman ile en güçlü savı kur, red team ile çürüt, swot ile yapılandır, contrast ile seçenekleri ayır, assumption check yap, ardından feynman ve eli5 ile öğretilebilir hale getir; tüm süreçte kanıt–varsayım–yorum ayrımını zorunlu tut ve spekülasyonu açık etiketle.” neden bu çalışır? çünkü bu prompt: * tek bir “stil” değil › düşünme zinciri kuruyor * modeli şu sıraya zorluyor: * parçala * güçlendir * saldır * dengele * basitleştir yani aslında: “cevap üretme” değil › “zihin simülasyonu” önemli gerçek bu prompt: * modeli “daha zeki” yapmaz * ama daha disiplinli ve çok katmanlı düşünmeye iter `kaynak`: 1. en kısa: `talhaunuvai` - chatgpt gizli kodları (instagram) 2. biraz daha detaylı:kaynak: `talhaunuvai` (instagram) - chatgpt gizli kodları pdf 3. linkli hali:talhaunuvai instagram - chatgpt gizli kodları instagram'da direkt “`talhaunuvai`” diye aratınca çıkıyor. pdf'i de yorumlara “liste” yazarak kendisinden isteyebiliyorsun.

obey 1 week ago

“şehrin son ağacına da fiyat biçildiği gün, artık memleket değil şantiye kalır.”

obey 1 week ago

gene başa döndük... chp başkan kemal kılıçdaroğlu fenerbahçe başkan adayı aziz yıldırım jose mourinho real madrid teknik direktörü transfer süreci arda turan galatasaraya mı dönüyor.. ekonomi programında yine “bu geçici dalgalanma” kısır döngü // similasyonu// virüs salgın // coin altın...

obey 2 weeks ago

Ballerina

Len Wiseman

40 Gönderi

Ballerina // john wick evreninin “zarafetle adam öldürme” fikrini tamamen estetik bir intikam operasına çeviren spin-off’u. başrolde Ana de Armas var ve film resmen şunu söylüyor: “john wick yumrukla çözüyor, ballerina ritimle çözüyor.” konu şöyle ; film, ruska roma suikastçı…devamıBallerina // john wick evreninin “zarafetle adam öldürme” fikrini tamamen estetik bir intikam operasına çeviren spin-off’u. başrolde Ana de Armas var ve film resmen şunu söylüyor: “john wick yumrukla çözüyor, ballerina ritimle çözüyor.” konu şöyle ; film, ruska roma suikastçı okulunda yetişen bir kadının intikam hikayesi. yani: çocukluk travması + profesyonel suikast eğitimi + john wick evreni. zaten bu evrende terapi yok. herkes ya silah sıkıyor ya kan kaybediyor. ana vibe john wick’te: * ağırlık * karizma * “ölüm makinesi” hissi vardı ballerina’da ise: * hız * çeviklik * estetik şiddet ön planda. kavgalar daha dans gibi akıyor. özellikle: dar alan koreografileri, yakın temas dövüşleri, ani refleks saldırıları tam “öldüren balerin” konsepti. ana de armas tercihi neden mantıklı? çünkü oyuncuda aynı anda şu üç enerji var: * kırılgan görünüm * soğukluk * patlayıcı öfke o yüzden klasik “kadın john wick yapalım” kopyası gibi durmuyor. daha çok: “travmasını hareket ederek dışarı atan profesyonel hayalet” gibi. john wick bağlantısı Keanu Reeves kısa ama önemli şekilde evrende duruyor. çünkü mesele artık wick’in hikayesi değil, onun yarattığı dünyanın genişliği. continental, yüksek masa, kurallar sistemi, altın coin ekonomisi hepsi yine var. yani evren: “global suç loncası + noir video game” karışımı olmaya devam ediyor. john wick evreninin gizli olayı bu filmler aslında: modern aksiyon değil, neo-mitoloji. herkes: * kodlarla konuşuyor * ritüellerle yaşıyor * ölüm bile bürokrasiyle işliyor suikastçılar mafya değil, neredeyse şövalye tarikatı gibi. görsel dünya * neon ışıklar * koyu kırmızılar * soğuk mavi tonlar * yağmur, cam, metal hissi * minimalist ama şık mekanlar yani: “lüks depresyon estetiği.” beklenti eğer film: * sadece “kadın john wick” taklidi olmazsa * karaktere psikolojik ağırlık koyarsa evrenin en farklı işlerinden biri olabilir. çünkü wick: öfkesini bastırıyordu. ballerina ise: öfkesini sanat formuna çeviriyor gibi duruyor. net ; Ballerina “intikamı bale koreografisine çeviren, john wick evreninin en stilize yan hikâyesi.” ve en net hissi şu: bu evrende insanlar konuşarak iyileşmiyor. sadece daha şık öldürmeyi öğreniyorlar.

obey 2 weeks ago

Apex

Baltasar Kormákur

49 Gönderi

Apex “charlize theron’u yine ölümle kavga ederken izlediğimiz, ‘doğa mı daha tehlikeli insan mı?’ sorusunu netflix aksiyonu estetiğiyle veren hayatta kalma gerilimi.” başrolde Charlize Theron var. ve kadın artık normal insan oynamıyor. direkt: * travmalı * dayanıklı * fiziksel olarak…devamıApex “charlize theron’u yine ölümle kavga ederken izlediğimiz, ‘doğa mı daha tehlikeli insan mı?’ sorusunu netflix aksiyonu estetiğiyle veren hayatta kalma gerilimi.” başrolde Charlize Theron var. ve kadın artık normal insan oynamıyor. direkt: * travmalı * dayanıklı * fiziksel olarak borderline insanüstü * duygularını yumruk atarak işleyen karakter aurasına geçti. konu ne? sasha isimli ekstrem spor bağımlısı kadın, eşinin ölümünden sonra avustralya vahşi doğasına gidiyor. ama olay: “kendini bulma tatili”nden çıkıp “psikopat tarafından avlanma simülasyonu”na dönüşüyor. karşısında da Taron Egerton var. ve adam tam: “ilk başta yardımsever görünen ama gözlerinde hafif problem olduğu belli olan taşra npc’si.” enerjisi veriyor. film aslında ne anlatıyor? yüzeyde: * kaçış * takip * wilderness survival ama alt katmanda: suçluluk duygusuyla yaşayan bir insanın kendini cezalandırma isteği. çünkü sasha zaten filmin başında psikolojik olarak düşmüş biri. orman sadece fiziksel arena oluyor. film * The Revenant * Wolf Creek * The Most Dangerous Game karışımı gibi. ama daha netflix usulü: daha hızlı, daha parlak, daha “izlerken sıkmayalım” ritminde. görsel taraf en güçlü yanı bu. * avustralya doğası * kayalıklar * nehirler * mağaralar * uçurumlar sürekli: “burada ölmek çok kolay” hissi veriyor. özellikle tırmanış ve rafting sahneleri, “green screen gibi değil de gerçekten tehlikeliymiş” hissi taşıyor. taron egerton olayı filmin sürpriz kısmı biraz o. çünkü adam: * karizmatik * rahatsız edici * sakin * dengesiz oynuyor. reddit’te bile çoğu kişi: “villain daha ilginçti” demiş. tam “gülümseyerek öldüren adam” enerjisi. eleştirilen tarafı mesele şu: film çok şık ama bazen fazla güvenli. yani: * karakter derinliği sınırlı * sürprizler tahmin edilebilir * senaryo yer yer “netflix template thriller” gibi hissediliyor. ama saf gerilim olarak akıyor. charlize theron artık neyi temsil ediyor? kadın artık: “travma yaşamış ama hâlâ herkesten daha dayanıklı insan” arketipine dönüştü. * Mad Max: Fury Road * Atomic Blonde * The Old Guard * şimdi de Apex aynı damar: acı çekiyor ama düşmüyor. genel hissi Apex “insanın doğadan değil, başka insanlardan korkması gerektiğini söyleyen stilize hayatta kalma gerilimi.” ve en net hissi şu: ormanda kaybolmak korkutucu. ama seni izleyen biri varsa, doğa ikinci probleme dönüşüyor.

obey 2 weeks ago

Greenland: Kıyamet

Ric Roman Waugh

10 Gönderi

Greenland 2: Migration ilk filmde: “göktaşı düşüyor, mağarana kaç.” ikinci filmde ise: “tamam kurtulduk sanıyorduk ama dünya artık yaşanabilir değil.” noktasına geçen kıyamet sonrası yol filmi. başrolde yine Gerard Butler var. adam artık kariyer olarak: * bağırma * ailesini kurtarma…devamıGreenland 2: Migration ilk filmde: “göktaşı düşüyor, mağarana kaç.” ikinci filmde ise: “tamam kurtulduk sanıyorduk ama dünya artık yaşanabilir değil.” noktasına geçen kıyamet sonrası yol filmi. başrolde yine Gerard Butler var. adam artık kariyer olarak: * bağırma * ailesini kurtarma * çöküş yaşayan dünyada koşma üçlemesine tamamen teslim olmuş durumda. ama garip şekilde çalışıyor. olay ne? ilk filmde comet impact’ten kurtulan garrity ailesi, greenland’daki bunker sisteminde yaşıyor. ama dünya: * hâlâ toksik * iklim çökmüş * radyasyon sürüyor * medeniyet parçalanmış o yüzden: “güvenli bölge” bulmak için avrupa harabelerine doğru yolculuğa çıkıyorlar. yani film artık: “impact movie” değil, tam post-apokaliptik survival road movie. ilk filmden farkı ilk film: panik filmi. süreklilik hissi vardı: * trafik * kaos * insanlar birbirini eziyor * zaman bitiyor ikinci film ise: “dünya bittikten sonra insan nasıl yaşamaya devam ediyor?” sorusuna kayıyor. daha: * sessiz * gri * yorgun * çürümüş bir atmosferi var. vibe ! tam olarak: * The Road * Children of Men * The Last of Us * klasik 90’lar felaket sineması karışımı gibi. ama gerard butler yüzünden yine: “orta yaşlı adam öfkeyle ailesini koruyor” enerjisine dönüyor. ve dürüst olmak gerekirse, adamın olayı bu zaten. görsel taraf filmin en güçlü kısmı: çökmüş dünya estetiği. * buz tutmuş şehirler * boş otoyollar * çamur * sis * çökmüş köprüler * paramiliter gruplar * harabe avrupa tam: “medeniyet reset yemiş” hissi veriyor. özellikle avrupa’yı: “medeniyetin mezarlığı” gibi göstermeleri iyi durmuş. gerard butler olayı adam oscar oyuncusu gibi davranmıyor. ama: * panik * fiziksel stres * aile koruma içgüdüsü oynamakta acayip iyi. zaten kariyeri: “iyi baba olmaya çalışan öfkeli adam sinematik evreni.” gibi oldu. * Plane * Den of Thieves * Greenland * Kandahar aynı yorgun erkek enerjisi. filmin gizli olayı ilk film: “felaket geliyor.” ikinci film: “felaketten sonra insan daha mı kötü oluyor?” fikrine dönüyor. çünkü artık düşman sadece doğa değil: * kaynak savaşı * silahlı gruplar * çökmiş devletler * umutsuz insanlar oluyor. klasik kıyamet sonrası gerçek: medeniyet gidince insanın içinden kabile çıkıyor. çoğu yorum: ilk film kadar güçlü olmadığı yönünde. özellikle: * daha büyük bütçeli ama daha az etkili * fazla ciddi * bazen generic survival movie gibi duran tarafları eleştirildi. ama seven kitlenin ortak yorumu şu: “gerard butler yine dünyanın sonuna koşuyor ve izletiyor.” özet Greenland 2: Migration “dünyanın sonundan sonraki depresyonu, aile dramı ve hayatta kalma gerilimiyle birleştiren post-apokaliptik yol filmi.” ve filmin bıraktığı ana his şu: kıyamet bir anda olmuyor. esas korkutucu kısım, ertesi gün hâlâ yaşamak zorunda kalmak.

obey 2 weeks ago

real madrid'i 12 yıl sonra şampiyonlar ligi şampiyonu yaptı, manchester united'ı 9 yıl sonra şampiyonlar ligi şampiyonu yaptı, portekiz'i tarihinde ilk kez avrupa şampiyonu yaptı, al nasrr'ı 7 yıl sonra şampiyon yaptı. cristiano ronaldo. baron. futbol kariyerinin 972. golünü, şampiyonluk…devamı

obey 2 weeks ago

"Eğer tatlının tadına baktın ise ardından acıya hazır ol. Çünkü rahat ve huzur birer birer gelirse, zahmet onar onar gelir. Ey içine hiç gam karışmamış sevinç uman kişi, bu dünya ne zaman ümit yeri olmuştur? Şah Sultan // İskender pala