(@) - Raf

obey 2 months ago

bazı şarkılar çok farklı hissetmenizi sağlar, bazı içkiler çok sarhoş, bazı günler ölümsüz, bazı kadınlar onlardan önce hiç yaşamamışsınız gibi... ilk üçü devrimdir, sonuncusu ihtilal.

obey 2 months ago

"en derin denizlerde boğula boğula becerirsin tek bi nefesle yaşamayı."

obey 2 months ago

sonu ters köşe // sürpriz sonlu değişik filmler Seri -4 DAHA SERT / DAHA RAHATSIZ EDİCİ irreversible (2002) zamanı tersten anlatır. bilgin arttıkça umut azalır. final değil, çöküşün nedeni gösterilir. tek seferliktir. angst (1983) seri katilin zihnindesin. müzik, kamera, anlatım…devamısonu ters köşe // sürpriz sonlu değişik filmler Seri -4 DAHA SERT / DAHA RAHATSIZ EDİCİ irreversible (2002) zamanı tersten anlatır. bilgin arttıkça umut azalır. final değil, çöküşün nedeni gösterilir. tek seferliktir. angst (1983) seri katilin zihnindesin. müzik, kamera, anlatım rahatsız etmek için vardır. final değil; seyirciyi suç ortağı yapar. eden lake (2008) şehirli kibir vs taşra şiddeti. “kaçacak bir yol vardır” beklentisini sistematik olarak yok eder. finali insanı öfkelendirir. snowtown (2011) gerçek bir hikâye. bağırmaz, süslemez. finalde “kötülük bağırmaz, fısıldar” dersin. audition (1999 – kore) romantik gibi açılır. sabırlıysan, finalde kalanını hayat boyu hatırlarsın. FELSEFİ TWIST (varoluş, özgür irade, anlam) synecdoche, new york (2008) bir hayatı sahneye koymak. meta meta meta. finalde “ben kimdim?” değil, “hiç var mıydım?” sorusu kalır. the lobster (2015) toplum, aşk ve norm dayatması. absürt ama acımasız. finali açık bırakır ama cevapları çok nettir: özgürlük pahalıdır. first reformed (2017) inanç, iklim, suçluluk. sessiz bir film. finali tek bir soruya indirger: umut mu fanatizm mi? the sunset limited (2011) iki adam, bir oda, bir masa. biri umut, biri nihilizm. twist olayda değil; pozisyon değişiminde. a serious man (2009) tanrı, kaos ve anlamsızlık. cevap verilmez. final, soru sormanın cezasıdır. ZAMAN – KİMLİK KAFASI YAKANLAR upstream color (2013) kontrol, bilinç, kimlik transferi. anlatmaz, bulaştırır. finalde çözüm yok; hal kalır. timecrimes (2007) basit gibi başlar. her yeni bilgi, önceki seni suçlu çıkarır. finalde “ilk hata buydu” dersin. the infinite man (2014) ilişki + zaman döngüsü. romantik sanırsın ama kimliğin aşınmasını izlersin. enemy (2013) bunu özellikle buraya tekrar yazıyorum. final sahnesi sinema tarihinde en çok tartışılan 10 saniyeden biridir. vanilla sky (2001) hafife alınır ama zaman, rüya ve benlik konusunda ciddi bir final bırakır. KORE ÖZEL (karanlık, zekâlı, ters köşe) memories of murder (2003) katil bulunmaz. twist budur. final bakışı hâlâ sinema dersidir. i saw the devil (2010) intikamın sınırı yoktur. ama insanlığın da. final “kazanan kim?” dedirtir. burning (2018) bunu biliyorsun ama burada yeri var. cevap verilmez. final boşluk hissidir. a tale of two sisters (2003) yukarıda sayıldı ama kore psikolojisinin zirvelerinden. yeniden yazıyorum. the call (2020) iki zaman, bir telefon. eğlencelik başlar ama final etik olarak rahatsız eder. secret sunshine (2007) inanç, kayıp, affetme. final sessizdir ama çok acımasız. — “İZLEDİKTEN SONRA SESSİZLİK İSTEYENLER” -possession (1981) - the house that jack built (2018) -come and see (1985) - funny games (1997)

obey 2 months ago

sonu ters köşe / zihni yamultan / bittiğinde sessiz bırakanlar – 3. dalga coherence (2013) bir akşam yemeği, geçen bir kuyruklu yıldız. küçük garipliklerle başlar. finalde “ben neredeyim?” değil, “ben hangisiyim?” dersin. primer (2004) düşük bütçe, yüksek zeka. zaman yolculuğu…devamısonu ters köşe / zihni yamultan / bittiğinde sessiz bırakanlar – 3. dalga coherence (2013) bir akşam yemeği, geçen bir kuyruklu yıldız. küçük garipliklerle başlar. finalde “ben neredeyim?” değil, “ben hangisiyim?” dersin. primer (2004) düşük bütçe, yüksek zeka. zaman yolculuğu diye açılır ama film ilerledikçe kimin neyi, ne zaman bildiği çözülmez hale gelir. final değil, beyin kilidi. triangle (2009) denizde mahsur kalınan bir gemi. klasik gerilim sandığın şey, döngüsel bir kabusa dönüşür. final “oh” değil, “lan…” dedirtir. the game (1997) zengin bir adam, ona “oyun” hediye edilir. film boyunca kontrol kimde sanırsın? finalde öğrendiğinde, önce rahatlar sonra rahatsız olursun. arrival (2016) uzaylılarla iletişim. film boyunca zaman kavramı sessizce bükülür. finalde twist bağırmaz; oturur, ağır ağır içini deler. predestination (2014) zaman ajanı hikâyesi. izlerken “tamam çözdüm” dersin… hayır, çözmemişsindir. finalde çözüm değil kader vardır. the sixth sense (1999) artık klişe gibi konuşulsa da ilk izleyişte sinema tarihine kazınmış bir ters köşe bırakır. film bittikten sonra geri sarma ihtiyacı yaratır. a tale of two sisters (2003 – kore) korku gibi başlar. atmosfer ağırdır. final geldiğinde korku yerini yas + suçluluk karışımına bırakır. martyrs (2008 – fransa) sakın yanlış beklentiyle girme. film acımasızdır. final twist değil; anlamın kendisini sorgulatır. rahatsız eder, iz bırakır. the vanishing (1988 – hollanda) kayıp bir kadın. cevap arayan bir adam. finalde cevap gelir… ama keşke gelmeseydi dersin. en soğuk sonlardan biri. cache (2005) gizli videolar, bastırılmış suç. hiçbir şey açıkça söylenmez. final bir yumruk değil; aynada kendine bakmak gibidir. saint maud (2019) inanç, yalnızlık ve psikotik kırılma. son saniyeye kadar “belki…” dersin. final tek bir anla her şeyi paramparça eder. oldboy sonrası iyi gider: lady vengeance (2005) intikam hissinin romantik değil zehirli bir şey olduğunu finalde fark ettirir. perfect blue (1997 – anime) kimlik, şöhret ve delirme. live-action olsa “ağır” derdik. finalde gerçekle algı tamamen yer değiştirir. the invitation (2015) bir akşam yemeği. rahatsız edici ama belirsiz. finalde film birden gerçek yüzünü gösterir. spoiler almadan girilmesi gerekenlerden: - enemy (2013) - it comes at night (2017) - possession (1981) - the killing of a sacred deer (2017)

obey 2 months ago

Spoiler içeriyor Hot Fuzz (2007) Edgar Wright // aksiyon / komedi / polisiye / kara mizah “Dünyanın en sakin kasabasında kimse ölmez” yalanını parçalayarak başlayan bir İngiliz akıl tutulması. Edgar Wright, Shaun of the Dead’den tanıdığımız o hızlı kurgu, absürt detay ve…devamı

obey 2 months ago

Öldürmenin 3 Yolu

Kriv Stenders

1 Gönderi

Spoiler içeriyor `öldürmenin 3 yolu` – `kill me three times` (2014) `simon pegg` // suç / kara komedi / neo-noir `simon pegg`'i alıştığımız geek kahramanlığından çıkarıp psikopat bir kiralık katil olarak izlediğimiz tuhaf, zehirli bir iş. mekan avustralya'nın güneşli ama ruhu karanlık…devamı

obey 2 months ago

Ölümsüz Kılıç

Takashi Miike

2 Gönderi

Spoiler içeriyor `Ölümsüzün Kılıcı` – `Blade of the Immortal` (2017) Takashi Miike filmi // samuray / intikam / aksiyon Takashi Miike’nin kana bulanmış samuray masalı. Kahramanlık yok, onur romantize edilmiyor; sadece bitmeyen bir lanet var. Manji (Hiroaki Matsuura), yüzlerce insan öldürmüş usta…devamı

obey 2 months ago

İlk Aşk

Takashi Miike

3 Gönderi

`first love` – `hatsukoi` (2019) `takashi miike` filmi // suç / aksiyon / kara romantizm `takashi miike`'nin “`bir gecede her şey ters gidebilir`” evreninden çıkan, kaotik ve kanlı bir aşk hikâyesi. merkezde `leo` var: genç bir boksör, ölümcül hasta olduğunu…devamı

obey 2 months ago

Belalı Karakol

Joe Carnahan

3 Gönderi

Copshop (2021) // suç / aksiyon / kara mizah Joe Carnahan’ın sevdiği o kaotik, kirli, “herkesin herkese borcu var” evrenine bir dönüş filmi. Merkezde bu kez süper güçler değil; küçük, sıkışık bir polis karakolu var. Ve elbette ortalığı karıştıran isim:…devamı

obey 2 months ago

Kısa SSCB Tarihi

Sheila Fitzpatrick

1 Gönderi

Spoiler içeriyor devletin delileri (1958–1987) sovyetler birliği’nde 1950’lerin sonunda tuhaf bir istatistik ortaya çıktı: politik suçlardan mahkûm edilenlerin sayısı düşüyordu ama akıl hastanelerine kapatılanların sayısı hızla artıyordu. resmî açıklama şuydu: “toplumsal refah arttıkça, zihinsel rahatsızlıklar görünür hâle gelir.” gerçek açıklama çok daha…devamıdevletin delileri (1958–1987) sovyetler birliği’nde 1950’lerin sonunda tuhaf bir istatistik ortaya çıktı: politik suçlardan mahkûm edilenlerin sayısı düşüyordu ama akıl hastanelerine kapatılanların sayısı hızla artıyordu. resmî açıklama şuydu: “toplumsal refah arttıkça, zihinsel rahatsızlıklar görünür hâle gelir.” gerçek açıklama çok daha basitti. muhalifler delilikle cezalandırılıyordu. teşhis: “yavaş ilerleyen şizofreni” sovyet psikiyatrisi dünyaya yeni bir tanı armağan etti: vyalo-protekayuşçaya şizofreniya — yavaş ilerleyen şizofreni. belirtileri şunlardı: - devlete karşı “aşırı eleştirel düşünme” - sistemle uyumsuz ahlaki hassasiyet - gerçekçi olmayan özgürlük talepleri - “hakikate saplantı” yani: sistemle sorunu olan herkes. bu teşhisle hapse atmak gerekmiyordu. daha kötüsü vardı. hapishaneden beter: psikiyatri koğuşu ceza süresi yoktu. suç tarihi yoktu. mahkeme yoktu. hasta “iyileşene kadar” tutuluyordu. tedavi? - yüksek doz haloperidol - soğuk duşlar - bağlama - izolasyon -haftalarca konuşulmayan hücreler hasta değil, itiraz eden zihin susturuluyordu. en karanlık nokta: akıl hastası olmak geri döndürülemezdi hapisten çıkan biri: - sabıka kaydı taşır - ama insan sayılır psikiyatri hastanesinden çıkan biri: - resmen delidir - tanıklığı geçersizdir - sözü hükümsüzdür - bir daha hiçbir şey anlatamaz devlet, muhalefeti susturmakla kalmaz; onu anlamsızlaştırır. batı’nın geç fark ettiği skandal 1970’lerde bazı dosyalar sızdı. uluslararası psikiyatri kongrelerinde sovyet delegelerine sorular soruldu. cevap hep aynıydı: “biz hapsetmiyoruz. tedavi ediyoruz.” bu savunma teknik olarak doğruydu. ve bu yüzden çok tehlikeliydi. çarpıcı istatistik 1980’e gelindiğinde: - politik mahkûm sayısı düşmüştü - ama zorunlu psikiyatrik gözetim altındakiler patlamıştı devlet, muhalefeti yok etmekten vazgeçmişti. onu tanımsızlaştırmayı öğrenmişti. en rahatsız edici gerçek bu yöntem illegal değildi. anayasaya uygundu. beyaz önlükle yapılıyordu. ve en korkuncu: modern dünyada hâlâ tamamen yok olmadı. bugün: - “ aşırı”, “dengesiz”, “tehlikeli” diye etiketlenen aktivistler - akıl sağlığı raporlarıyla etkisizleştirilen - “sizin iyiliğiniz için” diye susturulan insanlar hepsi aynı soy ağacından gelir. son cümle bir devletin vatandaşı öldürmesi vahşettir. hapse atması baskıdır. ama onu deli ilan etmesi… bu, gerçeği savunmanın patoloji sayıldığı noktadır.