(@) - Raf

obey 6 months ago

Spoiler içeriyor 💀 the decameron (2024) — netflix’te “veba” bahanesiyle insanlığın içini dışına çıkarmış dizi. orta çağ dekoru, modern saçmalıklar. “ölüm kapıda” diyorlar ama herkesin derdi hâlâ statü, şarap ve seks. insan değişmiyor, sadece kıyafetini güncelliyor. 🏰 “bir villaya kapanıp ölümleri bekleyen…devamı

obey 6 months ago

SON ZAMANLARDA ERHAN AFYONCU'NUN SÖYLEMLERİ ÇOK DİKKAT ÇEKİCİ BELKİ DE GERÇEKTEN BÜYÜK TEHLİKENİN FARKINA VARDI Prof. Dr. Erhan Afyoncu: • Kürtçülüğün önüne geçilmeli. Terörün altyapısını hazırlayan bu fikir ve yoldaşlarıdır. • Devletin zeminine dinamit konmak isteniyor. • Acil müdahale edilmeli.…devamıSON ZAMANLARDA ERHAN AFYONCU'NUN SÖYLEMLERİ ÇOK DİKKAT ÇEKİCİ BELKİ DE GERÇEKTEN BÜYÜK TEHLİKENİN FARKINA VARDI Prof. Dr. Erhan Afyoncu: • Kürtçülüğün önüne geçilmeli. Terörün altyapısını hazırlayan bu fikir ve yoldaşlarıdır. • Devletin zeminine dinamit konmak isteniyor. • Acil müdahale edilmeli. • Dünya'nın başka bölgelerinden mesela Çin'de yaşam zorluğu çeken Türkleri(Doğu Türkistan) getirmeliyiz. İsrail bu sistemi uyguluyor. • Bugün Amerika olmasın, Rus ordusu İspanya'dan çıkar. Karşısında durabilecek hiçbir ülke yok. •Çünkü Avrupa, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra savaşma kabiliyetini kaybetti. •Dünyada şu anda fiilen savaş vermekte olan 3 ülke kaldı; ABD, Rusya ve Türkiye... • Osmanlı Devleti, Doğu'dan mütemadiyen devam eden Türkmen göçü sayesinde kuruldu ve bir imparatorluk oldu. • Fethettiği yerlere kalabalık Türkmen kitleleri yerleştirebildiği için Rumeli vatan oldu. • Türkmenler’in göçü 16. yüzyılda Safevî Devleti’nin kurulmasına kadar devam etti. Safevî Devleti'nin kurulmasından sonra Türkistan ile Anadolu arasındaki bu göç kanalı kapandı. • Osmanlı Devleti, Orta Avrupa'da yeni fethettiği yerlere yerleştirecek Türk nüfusu bulamadığı için bu bölgelerdeki hakimiyeti Balkanlardaki kadar kuvvetli olmadı. • Türkiyeli diye bir şey olmaz. Kalkıp bizim kendimizi nasıl ifade edeceğimize başkaları karar veremez. Biz kendimizi ifade ederiz. Biz Türk'üz. Bu ülkede kimliğimizi söyleriz. •Türkler, cesurca "Türk’üm" diye haykırmadıkça, azınlıklar azıtıyor. •Yunanistan'a: ”Bizim en kötü zamanımızda Anadolu'yu işgale kalktınız, Atatürk sizi Ege'de denize döktü. Bu savaşı kazanma ihtimaliniz yok." •Rum yok, Bulgar yok, Türk yok; hepimiz Osmanlıyız.’ Bu, bugünkü ‘Türkiyelilik’ kavramına benzer. Dün tutmamıştır, bugün de tutmaz. •Üniversite mezunu 25.000 TL'ye çalışırken, eli tornavida tutan 4-5 katı para alacak. Türkiye böyle bir duruma gidiyor. • Eğitimde reform şart. Zorunlu eğitim 12 yıldan 8'e düşürülmeli. Üniversite kontenjanları ve eğitim süresi azaltılmalı. İlkokullarda öğretim yerine eğitim ön plana çıkmalı. •Devrin şartlarına intibak edemezseniz yok olursunuz. Nüfus meselesini çözmediğimiz takdirde yok oluruz, açık ve net söylüyorum. Devletin ailelere teşvik vermesi lazım. Bugün en önemli problemlerden biri, kadınlar çalıştığı için çocuk yapamıyor. Kadınlar çalışmak zorunda. Devletin annelere en az 2 yıl ücretli izin vermesi lazım. Eğitim meselesinin çözülmesi lazım. Teşvikler artırılırsa, eğitim kalitesi artırılırsa ve bunlar hızlı şekilde yapılırsa nüfus sorunumuz çözülür. •Bizim kimliğimizi sınırlamaya kalkmasınlar, biz Türküz!

obey 6 months ago

Gram altın; 3300₺ iken büyük bir balon dediler, 3 günde 3800₺ oldu. 4400₺ iken büyük bir balon dediler, 2 haftada 5000₺ oldu. 5200₺ iken büyük bir balon dediler, 1 haftada 5630₺ oldu.

obey 6 months ago

"en büyük iletişim problemimiz; anlamak için dinlemiyoruz, cevap vermek için dinliyoruz." — umberto eco

obey 6 months ago

“Ölüm hazır olmanı beklemez. Ölüm anlayışlı ya da adil değildir.” Batman Begins

obey 6 months ago

ya rabbi; izzet ver, iman ver, amel ver, ihlas ver, ihsan ver, sebat ver, afiyet ver, sıhhat ver, saadet ver, esenlik ver, sekinet ver, ferahlık ver, selamet ver, iyi ahlak ver, istikamet ver, aklı selim ver, merhamet ver, güzel ömür…devamı

obey 6 months ago

* istanbul: şehrin adının kökeni yunanca "eis tin polin" yani "şehire doğru" veya "şehirde" anlamına gelir. bu ifade zamanla halk etimolojisiyle "istinpolin"e dönüşmüş ve türkçeye istanbul olarak geçmiştir. ancak daha ilginç bir bağlantı, şehrin eski adlarından biri olan byzantium'dur. bu…devamı

obey 6 months ago

"büyük balık küçük balığı özleye de bilirdi... ama siz balıkların birbirini yediği bir hikaye anlatmayı tercih ettiniz.." samed behrengi - "küçük kara balık"

obey 6 months ago

Nosferatu (2024 ) Şimdiye kadar birçok vampir yorumuyla karşılaştık. Romanlara, belgesellere, filmlere, dizilere konu olmuş, kulaktan kulağa korkunç halk öyküleriyle tarihte yer edinmiş ve günümüze ulaşmış vampir hikâyelerinin atası olarak anılan Bram Stoker’ın Dracula’sı, bu konuda verebileceğimiz belki de en…devamıNosferatu (2024 ) Şimdiye kadar birçok vampir yorumuyla karşılaştık. Romanlara, belgesellere, filmlere, dizilere konu olmuş, kulaktan kulağa korkunç halk öyküleriyle tarihte yer edinmiş ve günümüze ulaşmış vampir hikâyelerinin atası olarak anılan Bram Stoker’ın Dracula’sı, bu konuda verebileceğimiz belki de en büyük örnek. Nosferatu ise Dracula’dan fazlasıyla etkilenmiş fakat döneminde yazar Stoker’ın ailesinden izin alınmadan ortaya çıkartılmış başka bir varlık olarak son zamanlarda hayatlarımıza tekrar giriyor. Tekrar diyorum çünkü aslına bakarsanız tam olarak uyarlama diyemesek bile, bu Nosferatu'nun karşımıza ilk çıkışı değil. Gerçeklik algısının çarpıtılmasıyla, olağan dışı hatta absürt dekorlarla kendine özgü bir tarz oluşturan, I. Dünya Savaşı döneminde bitkin düşen Nazi Almanyası’nda ortaya çıkmış bir sinema akımı Alman Ekspresyonizmi. Akımın en önemli örneklerinden biri de F.W. Murnau imzalı 1922 yapımı Nosferatu. Filmin yönetmeni, filmde Nosferatu’ya hayat veren Max Schreck, hatta arka planda çalışan isimlerden birçoğu o dönemde I. Dünya Savaşı’nda doğu cephesinde savaşmış kişiler. Dolayısıyla ilk Nosferatu’nun Dışavurumculuk akımının en net örneklerinden biri olması elbette bir tesadüf değil. Filmografisinde The Witch, The Lighthouse, The Northman gibi yapımlara imza atan son zamanların en iddialı yönetmenlerinden olan Robert Eggers’ın Nosferatu’su ise damakta orijinalinden çok daha farklı bir tat bırakıyor. Eggers’ın filminde canavarımız sayılı sahnede yer alıyor. Ara ara gürleyen sesi ve onu takip eden hırıldamalarıyla seyirciyi film boyunca tedirgin etmeyi başarıyor bu Nosferatu. Fakat canavarı bir kenara bırakırsak, filmde ilk dakikalardan başlayıp son ana kadar yanımızdan ayrılmayan hayali kara bulutlarımız var. Huzursuzluk duygusunu sürekli dürtükleyen bu histen, ne yalan söyleyeyim ben pek hoşlanamadım. Eggers'ın ürününün, alışılagelmiş vampir yapımlarının biraz dışında bir tarza sahip olduğunu söylemek gerek. Vampirizm, genelde izlence dünyasında daha ön planda olan bir başlık olduğu için diğer vampir filmleri çoğunlukla orijinal filmleri kaynak edinerek türetilmeye devam ediliyor. Bildiğim kadarıyla Eggers, senaryoyu kaleme almadan öncesinde kendini filmlere değil, tarih kitaplarına kaptırmış. Bu düzen de şimdiye kadar alıştığımız yapının dışında çok daha boğuk, iç karartıcı, belki biraz daha sıkıcı, fakat çok daha gerçekçi bir tasarım ortaya çıkartmış. Nosferatu, ana karakterimiz Ellen’ın perdeler arkasındaki gölge ile konuştuğu ürkütücü sahne ile açılış yapıyor. Ellen’ın, düşlerinde gördüğü, gerçekle hayali ayırt etmekte güçlük çektiği, hatta bazen konuşurken histeri krizlerine girdiği bu varlıkla aralarında açıklanması güç olan bir bağ var. Basite indirgeyerek ve nedenini nasılını çok fazla irdelemeden konuşacak olursak, aslında film temelinde bir aşk üçgenini konu alıyor. Tahmin edersiniz ki bu fazlasıyla çarpık bir aşk hikâyesi. Üçgenin bir diğer köşesinde, benim film boyunca en çok üzüldüğüm karakter olan, Ellen’ın eşi Thomas yer alıyor. Çok uzaklarda yalnız başına yaşayan Kont Orlok’un şatosuna, yaşam şartlarını iyileştirmek, belki bir konut sahibi olarak oradan geri dönebilmek umuduyla gidiyor Thomas, fakat ne yazık ki başına geleceklerden habersiz. Eşinin isteksizliğine, yolda gördüğü yerlilerin yaptığı uyarılara ve karşısına çıkan tüm engellere rağmen bu bilinmez diyara doğru çıktığı yolculuğa, kendini mutsuzluğa sürükleyen macerasına devam ediyor. Bill Skarsgard, dehşet verici Kont Orlok performansıyla büyülüyor. Sektörün en yetenekli isimlerinden biri olan genç oyuncu, şimdiye kadar birçok ucube karaktere hayat verdi, biliyorsunuz. Burada da hem az olan ekran süresi hem de ağzından cımbızla alınan laflarıyla yer aldığı her karede seyirciye adeta birer soğuk duş aldırıyor. Korku rolleri için biçilmiş kaftan olduğu kesin, ancak kendisini daha farklı rollerde de görmek isterdik doğrusu. Oyunculuk kariyerindeki performanslarıyla şimdiye kadar genel olarak eleştirilen Lily-Rose Depp ise yer yer göze batan tepkileri dışında bu sefer iyi bir iş çıkartmış diyebilirim. Nicholas Hoult, Aaron Taylor-Johnson, Emma Corrin, Willem Dafoe gibi oyunculardan oluşan kadronun diğer kısmı ise gerçekten göz dolduruyor; her biri filmin boğukluğunu arka planda bıraktıran performanslara imza atıyor. Nosferatu’nun çevre tasarımı ve kostüm dizaynlarını da çok beğendim. Gerçekten gotik bir roman okuyormuşum gibi hissettiren teması ve hikâye ilerleyişi, bu güzel tasarımlarla ve paletinde birbirine benzer tonla renk yer almasına rağmen başarılı bir sinematografiyle destekleniyor. Totale baktığımız zaman farklı, başarılı ve fazlasıyla özgün bir Nosferatu uyarlaması Robert Eggers’ınki. Mutlu bir hikâye olmadığını elbette biliyoruz fakat sadece filmin, en başından beri üzerinde taşıdığı uğursuz bulut kümelerinin bir türlü bizi rahat bırakmayışı bir noktadan sonra can sıkıyor. Tarifini sağlıklı bir biçimde yapamadığım, genellikle ikinci yarıdan sonra daha da artan bu rahatsız ediciliğin bilinçli bir şekilde verildiğini de düşünmüyorum. Filmin ilk yarısı son derece başarılı olsa da bence akıcılığa engel olan bu nedenden ötürü ben bu film ile pek bağ kuramamış gibi hissediyorum. İyi ya da kötü olduğunu söylemek, Nosferatu için fazlasıyla keskin bir çizgi çizmek olacak. Ve henüz bunun kararını verebildiğimi de düşünmüyorum. Belki izledikten sonra siz bana yardımcı olabilirsiniz...

obey 6 months ago

ve biz… kimimiz sevgiyle, kimimiz suskunlukla, kimimiz de kendi kalbimizle sınanıyoruz. çünkü her kulun imtihanı, sevdiği yerden başlar.