(@) - Raf

obey 4 months ago

domenico tedesco'nun fenerbahçe kariyeri: — 45 maç — 26 galibiyet — 12 beraberlik — 7 mağlubiyet — 2.00 puan ortalaması — 1 süper kupa

obey 4 months ago

süper lig'in 31.haftası ... trabzonspor yenildi .. beşiktaş berabere .. fenerbahçe fark yedi ....cimbom bildiğiniz gibi..

obey 4 months ago

https://youtu.be/LXs2J3IdegI?si=RDKcBj2T7P017Qu4 don't cry guns n' roses … talk to me softly there's something in your eyes don't hang your head in sorrow and please don't cry … i know how you feel inside, i i've been there before something is…devamı

obey 4 months ago

27 nisan 2026’da Domenico Tedesco’nun görevine son verilmesi — futbolun klasik refleksi: sistemi değil, en görünür olanı değiştirmek. bir teknik direktörden ziyade “hasarı minimize eden son bariyer” gibiydi; elindeki kadronun sınırlarını bilen, abartmadan oynatan, kaybederken bile dağılmamayı öğreten bir profil.…devamı

obey 4 months ago

film izlemek istiyorsunuz. filmi imdbde arıyorsunuz. adres satırında imdb'nin hemen önüne playyazarak ilgili filmi izleyebiliyorsunuz. örnek: film adresi: https://www.imdb.com/title/tt0120737 / yapılacak işlem: https://www.playimdb.com/title/tt0120737/

obey 4 months ago

Pleasantville (yaşamın renkleri) // 1998 “renksiz bir dünyada yaşamanın aslında ne kadar ‘güvenli’ ama bir o kadar da ‘ölü’ olduğunu suratına tokat gibi vuran film.” başta masum bir fantezi gibi başlıyor: 90’lardan iki genç, siyah-beyaz bir 50’ler sitcom’unun içine düşüyor.…devamıPleasantville (yaşamın renkleri) // 1998 “renksiz bir dünyada yaşamanın aslında ne kadar ‘güvenli’ ama bir o kadar da ‘ölü’ olduğunu suratına tokat gibi vuran film.” başta masum bir fantezi gibi başlıyor: 90’lardan iki genç, siyah-beyaz bir 50’ler sitcom’unun içine düşüyor. Tobey Maguire nerd, Reese Witherspoon asi. klasik zıtlık. ama olay bu değil. asıl olay şu: o kasabada herkes mutlu değil, sadece nasıl mutsuz olunacağını bilmiyor. pleasantville dediğin yer: -- herkes aynı saatte uyanır — aynı şeyleri söyler — aynı hayatı yaşar — kimse sorgulamaz yani ütopya gibi görünen, aslında steril bir hapishane. sonra “renk” giriyor. ama bu renk literal değil sadece: — arzu → renk — sanat → renk — isyan → renk — seks → renk — düşünmek → renk ve bir anda siyah-beyaz dünya çatlamaya başlıyor. film burada level atlıyor: bu artık bir gençlik filmi değil, direkt toplumsal eleştiri. - baskıcı düzen → siyah beyaz -bireysellik → renk - korku → sansür - değişim → tehdit kitap yakma sahneleri, mahkeme, linç kültürü… resmen küçük kasaba faşizmi. en sağlam mesaj: “insanlar kötülük yapmadığı için değil, kötülük nedir bilmedikleri için ‘iyi’ olabilir.” ve bu iyi değil. karakterler üzerinden: - david - düzeni korumaya çalışan ama sonunda değişen - jennifer - kaos getirip sistemi bozan katalizör - anne karakteri - bastırılmış arzunun patlaması özellikle anne karakterinin “renklenme” süreci, filmin en sert metaforlarından biri. görsel olarak da boş film değil: renklerin yavaş yavaş gelmesi → teknik olarak da dönemi için manyak iş. oscar adaylığı boşuna değil. özet: - siyah-beyaz = güvenli ama ölü -renk = riskli ama gerçek -düzen = huzur değil, bazen sadece bastırma final hissi: film sana şunu çakar: “mükemmel hayat diye bir şey yok. ama gerçek hayat, kusurlu olandır.” Yani ... utangaç ütopyaların, bastırılmış arzuların ve “her şey yolunda” yalanının mezar taşıdır bu film. renk gelince hayat başlar, ama huzur biter.

obey 4 months ago

Bounty Killer (Ödül Avcısı) //2013 “distopya + aksiyon + çizgi roman estetiği karışımı, ‘şirketler dünyayı ele geçirse ne olur?’ sorusuna kurşunla cevap veren film.” klasik bir aksiyon filmi değil. daha çok “mad max evrenine corporate kapitalizm sokarsak ne olur?” deneyi…devamıBounty Killer (Ödül Avcısı) //2013 “distopya + aksiyon + çizgi roman estetiği karışımı, ‘şirketler dünyayı ele geçirse ne olur?’ sorusuna kurşunla cevap veren film.” klasik bir aksiyon filmi değil. daha çok “mad max evrenine corporate kapitalizm sokarsak ne olur?” deneyi gibi. hikaye basit ama fikir sağlam: dünya artık devletlerin değil, şirketlerin elinde. açgözlülük, savaş ve para hırsı dünyayı çökertmiş. bunun üzerine ortaya çıkan “dokuzlar konseyi” diyor ki: “beyaz yakalı suçluların hepsi ölsün.” ve boom: ödül avcıları dönemi başlıyor. film aslında bir “adalet mi intikam mı?” tartışması ama bunu çok derin felsefeyle değil, direkt mermiyle anlatıyor. baş karakterler: — mary death → soğuk, stil sahibi, ölüm makinesi — drifter → karizmatik, klasik anti-kahraman ikisi eski sevgili, şimdi rakip. yani aksiyonun içine romantik gerilim de serpiştirilmiş ama çok yüzeysel. filmin olayı atmosfer: — dünya çökmüş ama renkli (post-apokaliptik ama neon gibi) — karakterler abartılı (çizgi roman kafası) — şiddet stilize (gerçekçi değil, eğlencelik) yani ciddiye alınacak bir film değil; “cool duruyor mu?” filmi. alt metin aslında net: — şirketler = yeni diktatörler — para = en büyük silah — adalet sistemi çökünce → kaos başlar ama film bunu derinleştirmiyor. “mesaj vereyim” derdinden çok “tarz yapayım” derdinde. oyunculuklar: çok büyük performans bekleme. zaten film de öyle bir iddiada değil. herkes rolünü “karikatürize” oynuyor. eksiler: — hikaye yüzeysel — karakter derinliği yok — bazen “ne izliyorum ben?” hissi gelir artılar: - tempo düşmüyor - dünya tasarımı farklı - kafa dağıtmalık aksiyon özet: “john wick’in bütçesi düşmüş, cyberpunk’a kaymış hali” Dip not : hikaye değil vibe izliyorsun. mantık ararsan gelecekte beklediğim yinede stil seviyorsan iyi gider.

obey 4 months ago

Beşiktaş'ı sevmiyorum çünkü Fenerbahçe'liyim, galatasaray’dan nefret ediyorum çünkü insanım.

obey 4 months ago

"Ne güzel adamlar var; Seven, Özleyen, Bekleyen, İhanet nedir bilmeyen, Aşık olabilen, Ve birde kadınlar var; Böylesi adamlara hiç denk gelmeyen... Cemal Süreya