(@) - Raf

obey 10 months ago

1st operation rising lion – Israel's great operation • On the morning of June 13, the air operation with Israel's code name “rising lion” began. 200 aircraft + 330 rounds hit the commander's residences and military infrastructure in natanz, fordow,…devamı1st operation rising lion – Israel's great operation • On the morning of June 13, the air operation with Israel's code name “rising lion” began. 200 aircraft + 330 rounds hit the commander's residences and military infrastructure in natanz, fordow, tehran. • important commanders and nuclear scientists died in the operation; there were heavy losses in civilian targets. according to official Iranian sources: 78 dead, more than 320 injured. • mossad agents also carried out sabotaging actions against Iranian air defense systems. Iran's answer: retaliation began • On the evening of June 13, Iran responded to Israel with 100+ ballistic missiles + 100+ drones. • Israel's air defenses (with iron dome, US reinforcements) neutralized many of them; nevertheless, there was damage and loss of life in Tel Aviv's surrounding areas (at least 3 dead, dozens injured). • Iranian revolutionary guards threatened that this retaliation could expand to both Israeli and US bases in the coming days. 3. U.S. support and role • The U.S. helped block Iran missile attacks with missile defense systems. allegations of jet or ship use were denied. • Trump's administration announced that they were aware of the incident, but stated that it was not directly involved in the operation. 4. regional and global effects • large fluctuations occurred in financial markets and oil prices: oil prices increased by 7–14%, risky assets retreated, the dollar strengthened . • Middle eastern airfields closed, a feverish sensitive environment was created. BM security council convened emergency . 5. International responses and diplomacy • Turkey, Russia and European countries condemned the tension and called for restraint. • Nuclear talks (US.-Iran) were planned in Oman, but Iran talked about the possibility of not participating by saying “meaningless” . • Middle East conferences were postponed at the UN General Assembly, emergency sessions of the security council are being held. 6. Next steps: what to expect? • the conflict may escalate: Iran is expanding the retaliation and threatening attacking its US bases. • Israel says it will “continue until it does not surrender”; Netanyahu called on the Iranian people to revolt against the regime. • circumstances in the Middle East: Hezbollah, Hamas, the Houthis may increase their effectiveness; also Saudi Arabia and the Gulf countries are at risk. In summary: this has ceased to be a proxy war and is an open conflict: we are in a multi-front war with drones, ballistic missiles, underground sabotage, indirect intervention of external forces. developments can change every hour. Operation rising lion ??!? What does it mean? Shadow of the "rising lion" in the Torah: the use of religious symbolism in modern war The escalating tension in the Middle East has turned into a war not only of missiles, uaves and intelligence wars; but also of symbols, sacred texts and psychological codes. The name given by Israel to its last operation against Iran is not an ordinary code name in this sense: "rising lion", that is, the rising lion. This name refers not only to a military but also to a metaphysical narrative. So, where does this name come from? And why now? The name chosen by Israel for this operation directly refers to the Torah, especially the numbers 23:24: "Behold, the people get up like a lion, straighten up like a male lion; he does not lie down until he eats his prey and drinks the blood of those he kills." This verse contains a divine prophecy of how the children of Israel will stand up against their enemies. The "lion" as a symbol is not only a sign of power here; it is also the figure of justice and divine anger, which is practiced with patience and determination. In Jewish traditions, the lion is mostly identified with the tribe of Judah. In the curse that Jacob made to his sons, it is said for Judah (genis 49:9): "Juda is a lion's cub... she lay like a lion, a lion's female; who can lift it?" This expression allows the identification of Judah (and therefore the royal lineage - King David and Messiah) with supremacy and holity. Therefore, the state of Israel frequently used the lion figure of Judah not only in religious texts, but also in temple decorations, state coats of arms, military emblems. The "rising lion" feeds on this very root. The operation is not only a military engagement; it is also staged as a representation of "divine justice". While this carries a kind of legitimacy message to the domestic public opinion, it also builds a super-narrative against the enemy: "We didn't just shoot. We rose as part of the divine order." Moreover, this naming also takes a strategic position in the international public opinion. Israel's positioning of itself as the "people who fulfill the will of god" also finds a psychological response in evangelical and Zionist groups in the west. The name of the operation in this sense is much more than a missile: a myth, a message, a legacy. This shows that in modern wars, not only weapons, but also words and sacred texts are actively used. “Rising Lion” is much more than the name of a military operation: a call, a prophecy, a psycho-diplomatic narrative.

obey 10 months ago

1. Operation Rising Lion – İsrail’in Büyük Harekâtı • 13 Haziran sabahı, İsrail’in kod adı “Rising Lion” olan hava harekâtı başladı. 200 uçak + 330 mermi ile Natanz, Fordow, Tahran’daki komutan konutları ve militer altyapı vuruldu . • Operasyonda…devamı1. Operation Rising Lion – İsrail’in Büyük Harekâtı • 13 Haziran sabahı, İsrail’in kod adı “Rising Lion” olan hava harekâtı başladı. 200 uçak + 330 mermi ile Natanz, Fordow, Tahran’daki komutan konutları ve militer altyapı vuruldu . • Operasyonda önemli komutanlar ve nükleer bilim insanları öldü; sivil hedeflerde de ağır kayıplar yaşandı. Resmi İran kaynaklarına göre: 78 ölü, 320’den fazla yaralı . • Mossad ajanları, İran hava savunma sistemlerine yönelik sabote edici eylemler de yürüttü . 🎯 2. İran’ın Cevabı: Misilleme Başladı • 13 Haziran akşamı İran, 100+ balistik füze + 100+ drone ile İsrail’e karşılık verdi . • İsrail hava savunması (Demir Kubbe, ABD takviyesiyle) birçoğunu etkisiz hale getirdi; yine de Tel Aviv ile çevre bölgelerde hasar ve can kaybı yaşandı (en az 3 ölü, onlarca yaralı) . • İran Devrim Muhafızları, bu misillemenin önümüzdeki günlerde hem İsrail hem ABD üslerine genişleyebileceği tehdidinde bulundu . 🌍 3. ABD Desteği ve Rolü • ABD, füze savunma sistemleriyle İran füze saldırılarını engellemeye yardımcı oldu. Jet veya gemi kullanımı iddiaları yalanlandı . • Trump yönetimi olaydan haberdar olduklarını açıkladı, fakat operasyona doğrudan katılmadığını belirtti . 📉 4. Bölgesel ve Küresel Etkiler • Finansal piyasalarda ve petrol fiyatlarında büyük dalgalanma oluştu: Petrol fiyatları %7–14 oranında arttı, riskli varlıklar geri çekildi, dolar güçlendi . • Orta Doğu hava sahaları kapandı, hummalı bir hassas ortam oluştu. BM Güvenlik Konseyi acil toplandı . 🧭 5. Uluslararası Tepkiler ve Diplomasi • Türkiye, Rusya ve Avrupa ülkeleri gerilimi kınayarak itidal çağrısı yaptı . • Nükleer görüşmeler (ABD–İran) Oman’da planlanıyordu ama İran “anlamsız” diyerek katılmama ihtimalinden söz etti . • BM Genel Kurulu’nda Ortadoğu konferansları ertelendi, Güvenlik Konseyi acil oturumlar yapılıyor . 🔮 6. Sonraki Adımlar: Ne Bekleniyor? • Çatışma tırmanabilir: İran, misillemeyi genişleterek ABD üslerine saldırı tehdidi sürdürüyor . • İsrail “teslim olmayana kadar devam edeceğini” aurad ediyor; Netanyahu, İran halkını rejime karşı ayaklanmaya çağırdı . • Ortadoğu’da şartlar çakışmalı: Hizbullah, Hamas, Husiler etkinliklerini artırabilir; ayrıca Suudi Arabistan ve körfez ülkeleri risk altında. Özetle: Bu, vekâlet savaşı olmaktan çıktı ve tam anlamıyla açık bir çatışma: insansız hava araçları, balistik füzeler, yeraltı sabotajları, dış güçlerin dolaylı müdahalesi ile çok cepheli bir savaş halindeyiz. Gelişmeler her saat değişebilir. Operation Rising Lion ??!? Ne demek istiyor? “Yükselen Aslan”ın Tevrat’taki Gölgesi: Dini Sembolizmin Modern Savaşta Kullanımı Orta Doğu’da tırmanan gerilim, sadece füzelerin, İHA’ların ve istihbarat savaşlarının değil; aynı zamanda sembollerin, kutsal metinlerin ve psikolojik kodların da savaşına dönüştü. İsrail’in İran’a yönelik son operasyonuna verdiği isim, bu anlamda sıradan bir kod adı değil: “Rising Lion”, yani Yükselen Aslan. Bu ad, yalnızca askeri değil, metafizik bir anlatıya da işaret ediyor. Peki, bu isim nereden geliyor? Ve neden şimdi? İsrail’in bu operasyon için seçtiği isim, doğrudan Tevrat’a, özellikle de Sayılar 23:24 ayetine gönderme yapıyor: “İşte, halk bir aslan gibi kalkar, erkek aslan gibi doğrulur; avını yiyip öldürdüklerinin kanını içene dek yatmaz.” Bu ayet, İsrailoğullarının düşmanlarına karşı nasıl kalkacağına dair tanrısal bir kehanet barındırır. Sembol olarak “aslan”, burada salt bir güç göstergesi değil; aynı zamanda sabırla ve kararlılıkla uygulanan adaletin ve ilahi öfkenin figürüdür. Yahudi geleneklerinde aslan en çok Yehuda Kabilesi ile özdeşleştirilir. Yakub’un oğullarına ettiği bedduada, Yehuda için şöyle denir (Tekvin 49:9): “Yehuda bir aslan yavrusudur… Aslan gibi, dişi aslan gibi yattı; kim onu kaldırabilir?” Bu ifade, Yehuda’nın (ve dolayısıyla kraliyet soyunun – Kral Davut ve Mesih’in) üstünlük ve kutsallıkla özdeşleştirilmesini sağlar. Bu nedenle, İsrail devleti, Yehuda aslanı figürünü sadece dini metinlerde değil; tapınak süslemelerinde, devlet armalarında, askeri amblemlerde de sıkça kullanmıştır. “Rising Lion” tam da bu kökten besleniyor. Operasyon yalnızca bir askeri angajman değil; bir “ilahi adalet” temsili olarak da sahneleniyor. Bu, iç kamuoyuna bir tür meşruiyet mesajı taşırken, düşmana karşı bir üst-anlatı da inşa ediyor: “Biz sadece vurmadık. İlahi düzenin bir parçası olarak yükseldik.” Dahası, bu isimlendirme uluslararası kamuoyunda da stratejik bir pozisyon alıyor. İsrail’in kendisini “Tanrı’nın iradesini yerine getiren halk” olarak konumlaması, Batı’daki Evanjelik ve Siyonist gruplarda da psikolojik karşılık buluyor. Operasyonun adı bu anlamda bir füzeden çok daha fazlasını taşıyor: bir mit, bir mesaj, bir miras. Bu durum, modern savaşlarda artık sadece silahların değil, kelimelerin ve kutsal metinlerin de aktif kullanıldığını gösteriyor. “Rising Lion”, bir askeri operasyon adından çok daha fazlası: bir çağrı, bir kehanet, bir psiko-diplomatik anlatı.

obey 10 months ago

What is easier than dying in the Middle East? Waking up one morning with the sound of an explosion, not with a call to prayer. Putting fear in your bag instead of a book on the way to school. In…devamı

obey 10 months ago

Ortadoğu’da Ölmekten Daha Kolay Ne Var? Bir sabah ezanla değil, patlama sesiyle uyanmak. Okula giderken çantana kitap yerine korku koymak. Yaşamak denilen şeyin, sadece nefes alıp bomba sesini duymamakla ölçüldüğü bir coğrafyada, ölmekten kolay ne olabilir ki? Ortadoğu’da ölmek bedava.…devamı

obey 10 months ago

Ortadoğu da ölmekten daha kolay ne var ?

obey 10 months ago

Israel–Iran Tensions: The Quiet Fault Line Before the Storm The world now teeters at a critical juncture—not over Ukraine or Taiwan, but at a fragile fault line within the Israel–Iran dynamic. What appears to be a nuclear crisis on the…devamıIsrael–Iran Tensions: The Quiet Fault Line Before the Storm The world now teeters at a critical juncture—not over Ukraine or Taiwan, but at a fragile fault line within the Israel–Iran dynamic. What appears to be a nuclear crisis on the surface is, in reality, a decades-long confrontation buried beneath geopolitical, ideological, and existential fears. This conflict won’t be waged by elite generals in Tel Aviv or Jalalabad; the brunt will be borne by civilians—especially Muslim communities living quiet lives caught in global tectonic shifts. A Rift Forged in History Israel and Iran were once economic partners. Before the 1979 Islamic Revolution, the Shah’s regime and Israel maintained an operational alliance. Iran supplied oil; Israel provided military hardware. Their security agencies, SAVAK and Mossad, even coordinated clandestine operations. A strategic bond grounded in pragmatic interests. But after 1979, that relationship imploded. A revolutionary Islamic regime replaced the Shah, redefining Iran as a state-state activist aimed at defiance, not compliance. Israel became an ideological nemesis—a Zionist regime to be countered by any means necessary. The game changed, and the chessboard shifted. A Proxy War in Plain View These days, Iran doesn’t need to launch overt attacks on Israel. Its proxies—Hezbollah in Lebanon, militias in Iraq, Hamas in Gaza, and the Houthis in Yemen—pressurize Israel regionally. Israel responds indirectly: targeted assassinations of Iranian nuclear scientists, covert sabotage of enrichment facilities, cyber intrusions. These actions, though deniable, draw a one-to-one line between Iran’s shadow influence and Israel’s strategic paranoia. This covert, diffuse conflict is approaching a visible rupture. Why Now? The Gaza war of 2024 dealt severe reputational damage to Israel. Mass civilian casualties shifted global sentiment, framing the Israeli narrative from victim to aggressor. To salvage legitimacy, a new existential threat had to be manufactured—one serious enough to eclipse Gaza’s moral outrage. Cue: Iran’s nuclear program. What began as shadow strikes and diplomatic threats is evolving into a palpable risk zone. Israel now claims the necessity to “neutralize Iran’s nuclear capacity.” The argument rests on a global stage that acceptance of one genocide can only be countered with another existential scare. Turkey at a Geopolitical Crossroads Turkey’s position is irrevocably complicated. A NATO member sharing a 534-kilometer border with Iran, Ankara is caught between alliance obligations and regional realities. If Iran is attacked: 1. A refugee flood from Iran to eastern Turkey is almost inevitable. 2. Radiation risk—any strike on enrichment centers like Natanz or Fordow could send radioactive fallout across borders into Van, Hakkâri, and beyond. 3. Economic destabilization—sanctions, trade disruption, and rising energy costs would further pressure the lira. 4. Social friction—an influx of migrants could stoke nationalist tensions and weaken social cohesion. Yet Turkey can’t openly back Iran either. Its tightrope act—neither confrontation with Washington nor full alignment with Tehran—has transformed the nation’s diplomacy into a matter of necessity, not choice. Nuclear Fallout: A Silent Catastrophe Iran does not yet openly possess nuclear weapons—but its uranium enrichment program is alarmingly close to breakout levels. If Israel or the U.S. bombs civilian enrichment sites, the result wouldn’t be immediate nuclear war, but a “dirty bomb” scenario: low-yield blasts raining radioactive particles over nearest population centers. Studies reference Chernobyl as a cautionary model. Safe lines crumble, radioactive dust drifts downwind, and thousands fall ill—often without visible warning. This isn’t theoretical: a military attack on Iran’s facilities could push radioactive clouds toward Turkey, Iraq, and Syria. Fallout doesn’t honor political borders. Moreover, expect Iran to retaliate not just against Israel but U.S. and Gulf military assets. The full war zone would spill across the Levant—from Lebanon and Syria to Yemen and the Gulf. Adding American involvement—a possibility—pushes this beyond localized conflict. Economic crises, disrupted global fuels, and social fracture would become the global norm. Are We Already in World War III—Quietly? Probably not in the traditional sense. But in broader terms, yes. This is a war being fought in the dimensions of: • Economic pressure • Global migration • Disinformation warfare • Cyber insecurity • Energy manipulation • Radiological contamination • Covert military action All orchestrated beneath a superficial calm. It’s an unmarked war, fought not on fields but through infrastructure, migration routes, social media algorithms, and covert influence. Weapons have evolved. Not just bombs, but crises crack civilizations. Final Word The Israel–Iran confrontation is not a mere regional squabble. It’s a test of moral order and strategic agency. Palestinians, Iranians, Turks, Lebanese, and Syrians—who have paid dire prices all along—are yet again forced to bear a burden they cannot dodge. Future generations will tally this as another colonial model: imbalance in military might, inequality in the public conscience. The moral crossroads is stark: Either human justice matters, or power alone decides the future. Silence in the face of strategic immorality transforms complicity into culpability.

obey 10 months ago

İsrail – İran Gerilimi: Sessiz Patlama Öncesi Derin Bir Çatlak Dünya son on yılların en kritik eşiğinde duruyor. Ama bu eşik ne Ukrayna ne Tayvan ne de Avrupa’daki ırkçı dalgalarla şekilleniyor. Bu çatlağın asıl kaynağı Ortadoğu’da, İsrail ve İran arasında…devamıİsrail – İran Gerilimi: Sessiz Patlama Öncesi Derin Bir Çatlak Dünya son on yılların en kritik eşiğinde duruyor. Ama bu eşik ne Ukrayna ne Tayvan ne de Avrupa’daki ırkçı dalgalarla şekilleniyor. Bu çatlağın asıl kaynağı Ortadoğu’da, İsrail ve İran arasında büyüyen görünmez savaşın tam kalbinde. Yüzeyde bir nükleer kriz, perde arkasında ise onlarca yıllık bir hesaplaşma var. Ve bu hesaplaşmanın faturasını ödeyenler ne Tel Aviv’deki elitler ne de Tahran’daki mollalar olacak. Faturayı yine halklar, yine Müslüman toplumlar, yine bölgedeki sessiz hayatlar ödeyecek. Dünün İsrail’i, Bugünün İran’ı İran ve İsrail’in ilişkileri her zaman bugünkü gibi değildi. Hatta 1979 İslam Devrimi’nden önce İsrail’in Orta Doğu’daki en yakın dostlarından biri İran’dı. Şah döneminde, Mossad ile İran istihbaratı SAVAK birlikte çalışırdı. İsrail, İran’dan petrol alır; İran, İsrail’den silah. Karşılıklı çıkarlar, “düşman kardeşliği”nden önce bir dostluk yaratmıştı. Ama 1979’dan sonra her şey değişti. Ayetullah Humeyni liderliğindeki devrim, sadece Şah rejimini devirmedi, İsrail’in Orta Doğu’daki denge planını da paramparça etti. İran artık emperyalizmin uşağı değil; onunla savaşan bir devrim devleti olarak kendini tanımlıyordu. Ve bu devrimin en büyük düşmanlarından biri “Siyonist rejim” ilan edildi. Bugünün Gerçekliği: İdeolojik Savaş mı, Stratejik Korku mu? Görünüşte bu iki ülkenin çatışması ideolojiktir: biri İslam Cumhuriyeti, diğeri Yahudi devleti. Ama gerçek çok daha katmanlıdır. • İran, 1980’lerden beri İsrail’e doğrudan saldırmaz ama çevresini sarar. Hizbullah’ı destekler, Hamas’a silah gönderir, Suriye’de varlık gösterir. • İsrail ise İran’a savaş açmaz ama içini içeriden karıştırır. Nükleer bilim insanlarını suikastla öldürür, Tahran’da ajanlar besler, siber saldırılar düzenler. Bu örtülü savaş artık sona ermek üzere. Çünkü örtünün altındaki gerilim artık taşamıyor. Bugün: Kırılma Noktası Yaklaşıyor 2024 itibarıyla Gazze savaşı, yalnızca bir Filistin dramı değil; İran’ı da doğrudan hedef tahtasına koyan bir senaryo haline geldi. İsrail, artık sadece Hamas’ı değil, İran’ı da kökten tasfiye etmeye dönük bir strateji inşa ediyor. Bu, “önleyici saldırı” adı altında yürütülüyor. İsrail, İran’ın nükleer tesislerini vurmayı meşru gösterecek bir uluslararası algı operasyonu yürütüyor. ABD ve Avrupa bu algıya dirençli görünse de, perde arkasında İsrail’in elini zayıflatmıyorlar. Aynı zamanda İran da bölgeyi boş bırakmıyor: • Yemen’de Husiler Kızıldeniz’i kilitliyor. • Lübnan’da Hizbullah her an müdahil olabilecek bir güç olarak sınırda bekliyor. • Irak’ta İran’a bağlı milis gruplar ABD üslerine saldırılar düzenliyor. • Suriye’deki İran üsleri, İsrail’in hava saldırılarına hedef oluyor. Yani savaş şimdiden başlamış durumda. Ama henüz adı konmamış bir savaş bu. Sessiz, parça parça ve içe doğru ilerleyen bir yangın gibi. Türkiye Bu Tablo İçinde Nerede Duruyor? Türkiye’nin konumu, her zamankinden daha karmaşık. NATO üyesi olduğu için Batı’nın stratejik alanındaymış gibi görünse de, coğrafya onu doğrudan bu çatışmanın içerisine çekiyor. Özellikle İran ile 534 km sınır paylaşan Türkiye, savaş durumunda en büyük göç baskısını yaşayacak ülkedir. Bunun yanında; • Van, Hakkâri, Iğdır gibi iller nükleer sızıntı riski altındadır, çünkü İran’ın Natanz ve Fordow gibi nükleer tesisleri Türkiye’ye oldukça yakındır. • Türkiye’nin bölgeyle yaptığı sınır ticareti, enerji transferi ve diplomatik ilişkileri ciddi zarar görecektir. • İran’daki rejim krizi büyürse, Türkiye’ye sığınacak sadece siviller değil, aynı zamanda örgütler, silahlı yapılar ve istihbarat operasyonları da olabilir. Türkiye bu ortamda ne Batı’yla tam saf tutabilir ne de İran’ın her hamlesini destekleyebilir. Bu yüzden denge politikası, bir dış politika tercihi değil; mecburiyet halini almıştır. Nükleer Gölgenin Altında İnsanlık İran’ın şu anda elinde resmi olarak nükleer silah yok. Ama uranyum zenginleştirme kapasitesi, %60’lara ulaşmış durumda. Silah düzeyine gelmesi teknik olarak birkaç hafta sürebilir. İsrail’in korkusu da bu: “İran’a nükleer silah izni verilmeden vurulmalı.” Bu vurma, bir savaş değil, kıyamet provaları yaratabilir. Çünkü İran’ın vurulacak nükleer tesisleri, sivil reaktör statüsünde. Yani bombalanmaları halinde Çernobil etkisine benzer bir radyolojik felaket ortaya çıkabilir. Ve bu sızıntı, yalnızca İran’ı değil, Türkiye’yi de içine alan bir coğrafyayı zehirleyebilir. Üstelik bu saldırının ardından İran geri çekilmeyecek, yanıt verecek. Bu da Lübnan, Suriye, Irak ve Yemen’i içine alan çok cepheli bir çatışmaya dönüşecek. ABD’nin müdahil olmasıyla bu çatışma, Ukrayna ile birleşen yeni bir dünya çapında gerilim ekseni yaratacak. Peki Bu Bir 3. Dünya Savaşı mı? Belki klasik anlamda değil. Ama enerji, gıda, göç, istihbarat, medya, dijital altyapılar ve bilgi savaşları açısından bakarsak, savaşı çoktan yaşamaya başladık. 3. Dünya Savaşı uçaklarla değil; algı yönetimiyle, çökertilen ekonomilerle, zorunlu göçlerle ve sessiz zehirlenmelerle yürütülüyor. Bu savaşta kurşun değil, kriz sıkılıyor. Tank değil, propaganda sürülüyor. Ve ne yazık ki, çoğu toplum bunun bir savaş olduğunu bile anlamıyor. Son Söz İsrail–İran gerilimi sadece bir stratejik çatışma değil, ümmetin tarihi bir sınavıdır. Bu coğrafyada herkesin tarafı bellidir: Ya adaletten yana olunur ya da güçten yana. Ya mazlumdan yana olunur ya da menfaatten. Ve bu sınavda susanlar, sadece tarafsız kalmaz. Aynı zamanda zalimliğe sessiz ortak olur.

obey 10 months ago

In the chess game played in the Middle East for years, the stones always change, but the hands always remain the same: The shadow of America, the trace of England, the ambush of Russia and the silence of the Arab…devamıIn the chess game played in the Middle East for years, the stones always change, but the hands always remain the same: The shadow of America, the trace of England, the ambush of Russia and the silence of the Arab world. What we call the "Israel-Iran war" today is actually not just the two states; It is the war of the hearts of Islamic geography fragmented by imperialist fictions, distanced from each other. Although Iran follows an ideologically Shiite-oriented policy, He has been keeping one of the clearest stances against Israel for years. But there's a game here too: Is war real, or are mutual threats a bargaining tool? What is Turkey doing? Turkey is stuck in the chessboard of the USA and Russia in the Syrian swamp. Nato on one side, neighboring Iran on the other; On the one hand, the people crying for Gaza, on the other hand, the unbreakable economic ties with Israel... The feeling within the country is clear: The people are next to Palestine, The state, on the other hand, has sometimes put "balance" before justice with its balance policy. However, this attitude neither gives hope to the ummah nor frightens the oppressor. Arab world Hordan, bae, bahrain, egypt... Arab leaders sat at the table with Israel with the Abraham agreements and even toasted. While Gaza is bombed, lights are on in shopping malls, oil coins are in western banks... Yordan expresses its concerns about Israel's security and opens its airspace. USA America, blindfolded enough to burn the world for "Israel's security", He is also sanctioning Iran It also normalizes the Arabs with Israel It also gives "you don't go too far" messages to Turkey. The goal is this: Ensure that Middle Eastern Muslims remain enemies of each other, Demonize Iran, legitimize Israel. Russia Russia, on the other hand, does not want to lose Israel or Iran. He can fight on the same line with Iran in Syria and establish diplomacy with Tel Aviv. Kremlin plays on two sides as usual, Because his priority is not Muslims, but interests. What about us? While branding each other as "sectarian", "apostate", "traitor" The voice of Gaza children is disappearing. When he calls Iran a "shia", Turkey a "nato servant", Arabs "traitor" We forget Israel, the only enemy, and the global order behind it. Israel will not be the winner of this war. Israel is not the loser of this war. We are the losers. We are the peoples of an unnamed nation who are resentful of each other. The biggest punishment of Muslims who are reduced to each other is that they are not united. If the Israeli-Iran war breaks out, the winners will be the us arms companies, The loser will be Gaza, Syria, Yemen, And maybe one day it will be our turn. That's why; There is no winner in this war, But if we don't stop everyone will lose

obey 10 months ago

Israel - Iran war: the anatomy of a fictional apocalypse Wars in the Middle East are not only a war of weapons, but also sects, ideologies, energy lines and global domination desires. The hostility between Iran and Israel that has…devamıIsrael - Iran war: the anatomy of a fictional apocalypse Wars in the Middle East are not only a war of weapons, but also sects, ideologies, energy lines and global domination desires. The hostility between Iran and Israel that has been going on for years is now about to cross the controlled tension threshold. But the point is not just that the two states threaten each other. This is the trailer of the bloodiest domino scenario in the Middle East. Why this war now? For years, Iran has been carrying out a strategy of encircling Israel with the front it established with Hezbollah, Shiite militia groups and Hamas under the name of "axis of resistance". Israel responded to this with a "preventive attack" policy: the airport in Damascus was hit, Iranian scientists were killed, cyber attacks were carried out on nuclear facilities. Finally, the war in Gaza escalated this hostility to the evolved directly into a hot war. But the point is not just to intimidate Iran, which supports Hamas. this is a redesign war. They want to bring the entire Middle East map to a consistency in which Iran is pacified, Israel's military superiority is legitimized and US hegemony is perperpetuated. Us effect and big picture America no longer wants to exist in the Middle East, not militarily, but with proxy forces. Iran is held in the role of a “continuous threat” in this equation. because the easiest way to legitimize Israel's presence in the region is to demonize Iran. The United States also wants to send a message to China and Russia through a war with Iran: "Your energy lines pass over the instability we have established." Let's not forget; Iran is not only for Israel, but also for China's oil route, Russia's opening ally from the south. Turkey's stance: strategic squeeze Turkey does not want to be an open side in this war. On the one hand, it is part of Nato, on the other hand, it is one of the most open supporters of the Palestinian people. However, due to reasons such as commercial relations with Israel, energy transfer, and the fact that American bases are deployed in Turkey, the state language is always a few steps behind the emotionality of the people. If this war expands, Turkey will be harshly affected in terms of both economic, security and social stability. Because there are accumulations of the usa and Russia along the border line, and sectarian fault lines are getting sharper inside. Russia, Chinese and Arabs Russia acts together with Iran in Syria, but it also takes care not to cause a crisis with Israel. For Putin, Israel and Iran are bargaining trump cards. If Iran is weakened in the war, Russia's sphere of influence expands. But its complete collapse does not work for Moscow. China, on the other hand, invests in Iran through energy resources. In a possible war, China's supply chain will be under threat. This will force Being to make diplomatic moves. However, it is not expected to intervene directly. The Arab world is quiet. Countries such as Saudi Arabia, Bae, Bahrain have been covertly cooperating with Israel against Iran for a long time. Countries such as Jordan and Egypt are either silent or indirect support due to internal instability. Palestine is alone. Because the "Arab street" is angry but the leaders are passive. Nuclear risk and radiation scenario Iran's nuclear program has always been the red line of war. Israel's biggest fear is that Iran will develop nuclear weapons. That's why Israel has repeatedly sabotaged nuclear facilities such as Natanz with cyber attacks. but if a direct attack happens, it will affect the entire region, not just Iran. A possible nuclear plant bombing can cause radiation leaks not only in Iran, but also in neighboring countries. Depending on the direction of the wind, the eastern borders of Turkey, Iraq and Syria can be affected by this leak. This is not just a war, but a potential ecological disaster. Although it is not officially disclosed, it is known that there are nuclear weapons in Israel's hands. If there is a large-scale attack on Iran's facilities and it is reciprocated, nuclear instability will begin in the region, not nuclear deterrence. This is not what Israel wants — but it is a big gain for the us arms lobbies. The real war: knowledge, perception and silence This war is not fought with weapons, but also with perception. Western media shows Iran as "crazy" and Israel as "self-defending". Social media algorithms are silencing Palestine. Warplanes are in the sky, disinformation satellites are on the internet. As long as Muslims continue to separate each other as "shia-Sunni", no one will win in this war. Because if Iran falls, it will be someone else's turn. We are renewing piece by piece. And while being defeated, we look at each other, not the enemy. Result: whose war, whose peace? This war is not just for Israel's security nor just for Iran's ego. This war is the war of redesigning an uncontrolled Islamic geography. The winners at the end of this war are the war barons, arms lobbies and believers in the strategic depth illusion. But the losers... Palestinian children, Iranian civilians, poor families in Lebanon, people stuck in the market with Turkish lira, younger generations growing up with hostility and most importantly: hope. And perhaps the most painful one is this: Those who will start this war are clear. But those who can stop it are still silent. The loneliness of the ummah At the end of the 1990s, several secret documents from the U.S. foreign affairs were laying the foundations of a map that would later shape the entire Middle East. It was called the “greater Middle East project” (bop), but in reality it was the plan to reshape the boundaries, leaders and peoples of the Islamic world. It started in Iraq. Millions of Muslims were killed by saying "we will bring democracy". The Saddam regime collapsed, but it was not "freedom" that replaced it, but chaos. It continued in Syria. A popular uprising turned into a proxy war. Iran, Hezbollah, Russia, Turkey, USA, Israel, all of them were lined up like chess stones in this area. But the strange thing was this: No stone played for Palestine. Why bop is not a map, but a chain? Bop not only divided Iraq into three, but also made sectarian wars permanent. All distinctions such as Sunni – Shia, Kurdish – Arab, secular – Islamist were opened like a file. This time, it was made with identities, not with maps. Iran has been enemized, because Israel's security requires an enemy. Turkey was controlled because it was the only country in the NATO whose people were standing for Palestine. Egypt was silenced because it was Gaza's windpipe. Lebanon was confused because Hezbollah had to be silenced. Saudi Arabia was bought, because Mecca and Medina were asked not to speak again. This loneliness is not the political loneliness of the ummah; it is the spiritual disintegration. We pray for Jerusalem, but we are silent while the damascus collapses. We are angry when Baghdad is bombed, but when Tehran is targeted, we say "sect". This is bop's greatest achievement: breaking down our mental map.

obey 10 months ago

israil - iran savaşı: kurgulanmış bir kıyametin anatomisi ortadoğu'da savaşlar, sadece silahların değil; mezheplerin, ideolojilerin, enerji hatlarının ve küresel tahakküm arzularının da savaşıdır. iran ve israil arasında yıllardır süregelen düşmanlık, artık kontrollü gerilim eşiğini aşmak üzere. fakat mesele iki devletin…devamıisrail - iran savaşı: kurgulanmış bir kıyametin anatomisi ortadoğu'da savaşlar, sadece silahların değil; mezheplerin, ideolojilerin, enerji hatlarının ve küresel tahakküm arzularının da savaşıdır. iran ve israil arasında yıllardır süregelen düşmanlık, artık kontrollü gerilim eşiğini aşmak üzere. fakat mesele iki devletin birbirini tehdit etmesinden ibaret değil. bu, ortadoğu'nun en kanlı domino senaryosunun fragmanıdır. bu savaş neden şimdi? iran yıllardır “direniş ekseni” adı altında hizbullah, şii milis grupları ve hamas ile kurduğu cepheyle israil'i kuşatma stratejisi yürütüyordu. israil ise buna “önleyici saldırı” politikasıyla yanıt verdi: şam'daki havaalanı vuruldu, iranlı bilim insanları öldürüldü, nükleer tesislere siber saldırılar düzenlendi. sonunda gazze'deki savaş, bu düşmanlığı doğrudan bir sıcak savaşa evriltecek kadar tırmandırdı. ancak mesele sadece hamas'ı destekleyen iran'a gözdağı vermek değil. bu bir yeniden dizayn savaşı. tüm ortadoğu haritasını, iran'ın pasifize edildiği, israil'in askeri üstünlüğünün meşrulaştırıldığı ve abd hegemonyasının kalıcılaştırıldığı bir kıvama getirmek istiyorlar. abd etkisi ve büyük resim amerika, ortadoğu'da artık askerî olarak değil, vekil güçlerle var olmak istiyor. iran bu denklemde “sürekli tehdit” rolünde tutuluyor. çünkü israil'in bölgedeki varlığını meşrulaştırmanın en kolay yolu iran'ı şeytanlaştırmak. abd, aynı zamanda iran'la yapılacak bir savaş üzerinden çin ve rusya'ya da mesaj vermek istiyor: “enerji hatlarınız bizim kurduğumuz istikrarsızlık üstünden geçiyor.” unutmayalım; iran sadece israil için değil, çin'in petrol rotası, rusya'nın güneyden açılan müttefikidir. türkiye'nin duruşu: stratejik sıkışmışlık türkiye bu savaşta açık bir taraf olmak istemiyor. bir yandan nato'nun parçası, öte yandan filistin halkının en açık destekçilerinden biri. ancak israil'le olan ticari ilişkiler, enerji transferi, amerikan üslerinin türkiye'de konuşlanmış olması gibi nedenlerle devlet dili, halkın duygusallığından hep birkaç adım geride. eğer bu savaş genişlerse, türkiye hem ekonomik hem güvenlik hem de toplumsal istikrar anlamında sert biçimde etkilenecek. çünkü sınır hattı boyunca abd ve rusya'nın yığınakları var, içerde ise mezhepsel fay hatları giderek keskinleşiyor. rusya, çin ve araplar rusya, suriye'de iran'la birlikte hareket ediyor ama israil'le de kriz çıkarmamaya özen gösteriyor. putin için israil de, iran da pazarlık kozudur. iran savaşta zayıflatılırsa, rusya'nın nüfuz alanı genişler. ama tamamen çökmesi moskova'nın işine gelmez. çin ise enerji kaynakları üzerinden iran'a yatırım yapıyor. olası bir savaşta, çin'in tedarik zinciri tehdit altına girecek. bu da pekin'i, diplomatik hamlelere zorlayacak. ancak doğrudan müdahale etmesi beklenmiyor. arap dünyası ise sessiz. suudi arabistan, bae, bahreyn gibi ülkeler uzun süredir iran'a karşı israil'le örtülü iş birliği yapıyor. ürdün, mısır gibi ülkeler, iç istikrarsızlık nedeniyle ya sessiz ya da dolaylı destek konumunda. filistin ise yalnız. çünkü “arap sokağı” öfkeli ama liderler pasif. nükleer risk ve radyasyon senaryosu iran'ın nükleer programı her zaman savaşın kırmızı çizgisi oldu. israil'in en büyük korkusu, iran'ın nükleer silah geliştirmesi. bu yüzden israil, natanz gibi nükleer tesisleri defalarca siber saldırılarla sabote etti. ancak doğrudan bir saldırı olursa, bu yalnızca iran'ı değil, tüm bölgeyi etkileyecek. olası bir nükleer tesis bombalaması, yalnızca iran topraklarında değil, komşu ülkelerde de radyasyon sızıntılarına neden olabilir. rüzgarın yönüne göre türkiye'nin doğusu, irak ve suriye sınırları bu sızıntıdan etkilenebilir. bu sadece bir savaş değil, potansiyel bir ekolojik felakettir. israil'in elinde resmen açıklanmasa da nükleer silah bulunduğu biliniyor. eğer iran'ın tesislerine yönelik büyük çaplı bir saldırı olur ve karşılık verilirse, bölgede nükleer caydırıcılık değil, nükleer istikrarsızlık başlar. bu da israil'in istediği şey değil — ama abd silah lobileri için büyük kazanç. asıl savaş: bilgi, algı ve sessizlik bu savaş silahla değil, algıyla da yürütülüyor. batı medyası, iran'ı “deli”, israil'i “kendini savunan” gösteriyor. sosyal medya algoritmaları filistin'i susturuyor. savaş uçakları gökyüzünde, dezenformasyon uyduları internette geziyor. müslümanlar, birbirlerini “şii-sünni” diye ayırmaya devam ettikçe, bu savaşta kimse kazanamayacak. çünkü iran düşerse sıra başkasına gelecek. parça parça yeniliyoruz. ve yenilirken düşmana değil, birbirimize bakıyoruz. sonuç: kimin savaşı, kimin barışı? bu savaş, ne sadece israil'in güvenliği ne sadece iran'ın egosu için. bu savaş, kontrolsüzleştirilmiş bir islam coğrafyasının yeniden dizayn edilme savaşı. bu savaşın sonunda kazananlar savaş baronları, silah lobileri ve stratejik derinlik illüzyonuna inananlardır. ama kaybedenler… filistinli çocuklar, iranlı sivil halk, lübnan'daki gariban aileler, türk lirasıyla markette sıkışan insanlar, düşmanlıkla büyüyen genç nesiller ve en önemlisi: umut. ve belki de en acı olanı şu: bu savaşı başlatacak olanlar bellidir. ama durdurabilecek olanlar hâlâ susmaktadır. ümmetin yalnızlığı 1990'ların sonunda, abd dışişleri'nden gelen birkaç gizli belge, daha sonra tüm ortadoğu'yu şekillendirecek bir haritanın temellerini atıyordu. adına “büyük ortadoğu projesi” (bop) deniyordu ama gerçekte bu, islam dünyasının sınırlarını, liderlerini ve halklarını yeniden biçimlendirme planıydı. irak'ta başladı. “demokrasi getireceğiz” denilerek milyonlarca müslüman öldürüldü. saddam rejimi yıkıldı ama yerine gelen “özgürlük” değil, kaostu. suriye'de devam etti. bir halk ayaklanması, vekalet savaşına dönüştü. iran, hizbullah, rusya, türkiye, abd, israil, hepsi bu alanda satranç taşı gibi dizildi. ama garip olan şuydu: hiçbir taş, filistin için oynamadı. bop neden bir harita değil, bir zincir? bop sadece irak'ı üçe bölmekle kalmadı, mezhep savaşlarını da kalıcılaştırdı. sünni – şii, kürt – arap, laik – islamcı gibi ayrımların hepsi birer dosya gibi açıldı. böl-parçala-yönet, bu defa haritalarla değil, kimliklerle yapıldı. iran düşmanlaştırıldı, çünkü israil'in güvenliği için düşman lazım. türkiye denetlendi, çünkü nato içinde olup halkı filistin için ayakta olan tek ülkeydi. mısır susturuldu, çünkü gazze'nin nefes borusuydu. lübnan karıştırıldı, çünkü hizbullah'ın susturulması gerekiyordu. suudi arabistan satın alındı, çünkü mekke ve medine bir daha konuşmasın istendi. bu yalnızlık, ümmetin siyasi yalnızlığı değil; manevi dağılmışlığıdır. kudüs için dua ediyoruz ama şam yıkılırken susuyoruz. bağdat bombalanırken öfkeliyiz ama tahran hedef gösterilince “mezhep” diyoruz. bu, bop'un en büyük başarısıdır: zihinsel haritamızı parçalamak.