Raf Yorumu: A.C.A (@filmrehberi)

Uyumsuzluk insanın kendisi olmaya yönelten ilk başkaldırıdır. Bu uyumsuzluğu film boyunca iki karakterde görmek mümkün. İlki üniversiteyi bitirdikten sonra yazarlık hayallerini gerçekleştirmek isteyen bir yandan da içinde bulunduğu köy hayatından kaçmaya çalışan Sinan karakteri iken; bir diğeri ise saygınlığını yitirmiş…devamıUyumsuzluk insanın kendisi olmaya yönelten ilk başkaldırıdır. Bu uyumsuzluğu film boyunca iki karakterde görmek mümkün. İlki üniversiteyi bitirdikten sonra yazarlık hayallerini gerçekleştirmek isteyen bir yandan da içinde bulunduğu köy hayatından kaçmaya çalışan Sinan karakteri iken; bir diğeri ise saygınlığını yitirmiş (öyle ki aile içinde bile adamı takan, sayan ne bir eş ne bir evlat var) tek derdi bir an önce emekli olup köy hayatına dönüp hayvanlarıyla ve doğayla baş başa bir hayat sürmek için çabalayan İdris karakteri.. Film boyunca birbirine zıt iki karakter gibi gözüken bu baba-oğulun film boyunca birbirlerine aslında ne kadar da benzediklerini anladıkları bir hikâyeye konuk oluyoruz. Özellikle filmin sonunda babasının bile kazmaktan artık vazgeçtiği o kuyuya inip hırsla kazması çok etkileyiciydi. O kadar eleştirdiği ve ciddiye almadığı babası aslında onun hayatında en çok ciddiye aldığı yazarlık ve kitabı konusunda ne kadar ciddi davrandığını, kitabını okuyan tek insan olduğunu gördüğü o anda kuyuya inip o da babasının bu hayatta ciddiye aldığı bir konuda çapa sallaması muazzamdı. Belki o kuyudan su çıkmayacaktı aynen kendi yazdığı kitabı babası dışında okuyacak bir kişinin daha çıkmayacağı gibi ama olsun, mücadeleye devam... Filmde beyin yakan türden diyaloglar mevcuttu. Özellikle yazar Süleyman Bey (Serkan Keskin) ile yazarlık üzerine yaptığı konuşma ve iki imamla inanç üzerine yaptığı konuşma mükemmeldi. Bu iki sahneyi de başa alıp tekrar izleyeceğim.. Ahlat ağacı etrafındaki hiçbir otla anlaşamayan daha çok kendi halinde yetişen, tersliği de kendi meyvesine yansıyan (meyvesi eğri büğrü olurmuş) bir çeşit ağaç, yalnız ağaç. İşte bu ahlat ağacı aslında birazda İdris ve Sinan karakterini simgeliyor. Her ikisi de hayata ve her şeyden de öte kendilerine bir başkaldırmış iki insan ve bu başkaldırı da aynen Ahlat ağacında olduğu gibi etraflarına karşı olan uyumsuzluklarından ileri gelmektedir.