Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

İzlemeyi düşününler için öncelikle konusundan bahsedeyim. Komşularının Wi-Fi ağına bağlanıp internete girmeye çalışan, günlerini bodrum kattaki evlerinin penceresinden evlerinin önüne tuvaletini yapan adamı izleyerek geçiren Güney Kore'nin ismi bilinmeyen bir şehrinin kenar mahallesinde yaşayan yoksul bir ailenin yaşamını konu alıyor.…devamıİzlemeyi düşününler için öncelikle konusundan bahsedeyim. Komşularının Wi-Fi ağına bağlanıp internete girmeye çalışan, günlerini bodrum kattaki evlerinin penceresinden evlerinin önüne tuvaletini yapan adamı izleyerek geçiren Güney Kore'nin ismi bilinmeyen bir şehrinin kenar mahallesinde yaşayan yoksul bir ailenin yaşamını konu alıyor. Ailenin oğlu Kim-Woo yakın arkadaşı Min-Hyuk'un önerisi ile varlıklı bir ailenin kızına İngilizce dersi vermek için işe girer. Girdiği bu iş hem kendinin hem de ailesinin hayatını beklenmedik yönde değiştirir. En son ne zaman bu kadar gerilim dolu ve merak uyandıran, bir sonraki sahneyi büyük bir hevesle beklettiren bir film izledim hatırlamıyorum. İlk başta son derece sakin ve normal başlıyor, "yoksul bir ailenin hayatını izleyeceğim sanırım." diyorsunuz ama sonrasında bunun yoksul bir ailenin yaşamından daha fazlası olduğunu anlıyorsunuz. Her sahnesinden beklenmedik bir gizem, akıl dışı bir olay çıkıyor. İmkanın artıp kalitenin azaldığı bu zamanda böylesine kaliteli bir film görmek beni mutlu etti. Film sakin başlıyor, sonrasında aynı sakinlikle ilerliyor. Aileye yaptıkları için kızıyorsunuz, hem de bu arada senaryonun harika olmasına övgüler yağdırıyorsunuz. Ortalarına doğru ise beklenmedik bir koşuşturmaca ortaya çıkıyor. Planda olmayan bir koşuşturmaca. Neticede hayat siz plan yaparken başınıza gelenlerdir. Ailenin babası Kim-Ki Taek'de tam olarak öyle söylemiyor muydu? Sonrasında ise tempo biraz düşse de merak yönünü ve gizemini kaybetmiyor. Sonralarına doğru tekrardan ani bir yükseliş yaşayıp sonunda bütün hikakeyi sakin bir şekilde bitiriyor. Bu film radyo dinlerken karşılaştığımız parazitlerin arasına karışmış o umut verici ses. Filmde mantık hataları da yok değildi. Küçük çocuk yardım mesajını not alıyordu fakat bundan kimseye bahsetmiyordu bile. En azından babasına göstermesini beklerdim. Min-Hyuk neden geri dönüp sevdiği kızla en yakın arkadaşının ilişkisini öğrenmiyor, mesaj gönderme sahnesini bu kadar uzatmak yerine bunu gösterebilirlerdi. Belki de gerek duyulmamıştır, bu kısım göz ardı edilebilir. Lakin şu sahne tam anlamıyla mantık hatasıydı. Eski hizmetçi Kore'deki evlerde bu tür sığınakların olduğunu söylemişti. Neden polislerin aklına evde bir sığınak aramak gelmedi, olayın üstü bu kadar erken kapandı? Tabii bu mantık hatalarını filmin paraziti olarak görebiliriz. Gününüzün 132 dakikasını ayırarak Kore yapımı bu aile dramını izleyebilirsiniz.