Raf Yorumu: Wolvi (@wolverineh)

Bu kitapta anlatılanları, 400 küsur sayfadaki iniltileri ișiten bir okuyucunun yapması gereken tek șey: Zweig'ın önünde saygı ile durmak ve bu ustaca cümlelerin, yakarıșların sahibine, onun gözlerinin ta içine kadar bakmak... Bu yazıların roman değil, bir yalvarıp yakarma olduğunu düșűnüyorum.…devamıBu kitapta anlatılanları, 400 küsur sayfadaki iniltileri ișiten bir okuyucunun yapması gereken tek șey: Zweig'ın önünde saygı ile durmak ve bu ustaca cümlelerin, yakarıșların sahibine, onun gözlerinin ta içine kadar bakmak... Bu yazıların roman değil, bir yalvarıp yakarma olduğunu düșűnüyorum. Bu kadar ağır cümleler okuduğumu, karakterlerin böylesine haksızlığa uğradığı bir kitap okuduğumu hatırlamıyorum. Zweig'ın tüm kitaplarında var olan betimleme ișçiliği, keder, buhran burada da vardı. Okumadan önce bunu göze aldım; Zweig'ın oldukça zor bir dönemden geçtiğini, savaș yıllarının korkunç etkisine uğradığını biliyordum... Üstelik yazar, Freud'un öğretisine ilgi duymuș, psikolojik anlatımları ile bir kütüphane dolusu eserle birlikte tüm bu acı çekmelerini bastırmak, sesini duyurmak istemiș... Bana hediye olarak gelen bu kitabı okumaya bașladığımda, kısa kitapları ile popüler olmuș bu adamı daha fazla okumak istemiyorum; yine aynı buhran, ruhumu daraltan, negatiflik yayan cümleler, paragraflar... Paragraflar... Diye yakınmıștım. Ama Zweig'i bulunduğu dönemle birlikte ele almak gerekli... Bu yüzden hiç bu esere karșın kötü vs. șeklinde yorumlar yapmak istemiyorum. Beğenmediysem bu benim yanlıș bir zamanda okumuș olmamdandır diyebilirim sadece... Fakat ne olursa olsun, eserde kimsenin duygularının kayıtsız kalamayacağı nitelikte olaylar mevcut... Belki bir durumu, binlerce kez farklı betimleyen yazarımıza kızacaksınız - Ki ben bunu yaptım - ama kitap bittiğinde birçok șeyin beynimize kazındığının da farkına varacaksınız... Nitekim dostlarım, "Acımak" șeytan iși bir merhamet göstergesi midir? İnsanın içinde birikip boğulma derecesine vardıran bu duygunun verdiği ıstırapla ne yapılabilir, diyerek. Bu kitabın okuduğum son Zweig eseri olduğunu, onu bir daha uzun bir süre okumayacağımı, daha pozitif eserlere ihtiyacımızın olduğunu belirterek incelememe son noktayı koyuyorum. Esenle kalın :)