Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Spoiler içeriyor İzledikten sonra "Ben ne izledim?" diye sorguluyorsunuz, ciddi anlamda insanın yüzüne tokat gibi çarpan bir film. İnsana hayallerini, ideallerini, onlar için neleri göze alıp neler yaptığımızı sorgulatıyor. Andrew'in elleri kanayana kadar çalması çok gerilim doluydu ve büyüleyiciydi. Başına ne felaket…devamıİzledikten sonra "Ben ne izledim?" diye sorguluyorsunuz, ciddi anlamda insanın yüzüne tokat gibi çarpan bir film. İnsana hayallerini, ideallerini, onlar için neleri göze alıp neler yaptığımızı sorgulatıyor. Andrew'in elleri kanayana kadar çalması çok gerilim doluydu ve büyüleyiciydi. Başına ne felaket gelirse gelsin, üzerindeki baskılara rağmen yine de vazgeçmemiş olması filmin en harika yönüydü. Ki filmin mesajı da bu! "Önünüze engeller çıkabilir, önemli olan pes etmeden devam etmek. Ve mutlak zafere ulaşmak." Şuraya kısa bir hikaye bırakmak istiyorum. Filmi daha iyi anlamak, mesajını daha net kavramak için: Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu. Bakalım neler olacak diye başlamış beklemeye. Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer gelmişler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın etrafından dolaşıp saraya girmişler. Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirmiş. 'Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyor.' diye söylenmişler. Sonunda bir köylü çıkagelmiş. Saraya meyve ve sebze getiriyormuş. Sırtındaki küfeyi yere indirip iki eli ile kayaya sarılmış ve ıkına sıkına itmeye başlamış. Sonunda kan ter içinde kalmış ama, kayayı da yolun kenarına çekmeyi başarmış. Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereymiş ki, kayanın eski yerinde bir kesenin durduğunu görmüş. Açmış ki bir de ne görsün, kese altın doluymuş. Bir de kralın notu varmış içinde. "Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir." yazmış kral. Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders vermişti. "Her engel, hayat şartlarımızı daha iyileştirecek bir fırsattır." Gerilim ya da benzeri bir film olmadığı halde çoğu gerilim filminden daha fazla gerdi bu senaryo beni. Özellikle Fletcher'ın bu sert mizacından, gerginliğinden izlerken gerildim. Filmi beğenmek için müzikal sevmeye, caz hayranı olmaya gerek yok. Tabi caz severler, müzikal severler daha fazla beğenecektir ama ilgisi olmayanlar bile asıl konuya odaklanırlarsa beğeneceklerdir. Filmin sonu ise izlediğim en muhteşem sonlardandı. Gidişata bakarak aslında aksi bir sonda yakışırdı, yani saçma olmazdı ama izleyicinin beklentisi yönünde bitmesi olabilecek en sade en muhteşem son olmuş.