Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Spoiler içeriyor 1951 yapımı bir Fransız filmi. Minimalist yönetmen Robert Bresson'un en önemli yapımlarından biri olarak anılır. Film baş karakter olan papazın ağzından anlatılır, her gün günlüğüne yaşadıklarını büyük bir özveri ile yazar. Papaz, günlerini sadece şarap ve ekmek yemekle geçirir. Bunların…devamı1951 yapımı bir Fransız filmi. Minimalist yönetmen Robert Bresson'un en önemli yapımlarından biri olarak anılır. Film baş karakter olan papazın ağzından anlatılır, her gün günlüğüne yaşadıklarını büyük bir özveri ile yazar. Papaz, günlerini sadece şarap ve ekmek yemekle geçirir. Bunların midesine iyi geldiğini, kendini sağlıklı gösterdiğine inanır. Tabii sadece şarap ve ekmekle beslenmesinin Hz. İsa'nın son akşam yemeğinde havarilerine ikram ettiği şeylerin şarap ve ekmek olmasının da bir ilgisi var. Sürekli şarap için papaz -aslında sarhoş olmuyor- taşra halkı tarafından ayyaş olarak görülüp düşmansızlık ve güvensizlikle karşılanıyor. Yerel bir şatodaki aile içi çatışmalara müdahele etmeyi kendine görev olarak görür. Kont kızının mürebbeyesiyle bir ilişki yaşamakta, Kontes ise hâlâ daha yıllar önce ölen oğlunun yasını tutmaktadır. Kont ve Kontes'in kızları Louise'nin içindeki huzursuzluğu farkedip ona yardım etmek ister, fakat Kont buna karşıdır. Papaz bir yandan da günden güne kendini yiyip tüketen bir hastalıkla içten içe mücadele etmektedir. Bu hastalığın onu nasıl etkilediğini ilk başlardaki nizami, oldukça düzgün olan el yazısının zamanla bozulmasından, en sonunda iyice kargacık burgacık olmasından anlayabilirsiniz. Ruhani bir yanı olan film oldukça ağır. Bazı noktalarda içime sıkıntı saldığı da oldu, uykumu getirdi. Seçilen müziklerin de tabi bunda etkisi var, ama genel olarak çekim açısı, mekan, oyuncular, senaryo başlı başına o ağırlığı veriyorlar. Karakterin nasıl acılar çektiğini, iç dünyasının ne denli kötü olduğunu ve bir din adamı olarak değer görmemenin ona hisettirdiklerini film boyunca asla değişmeyen çaresiz ama çare uman yüz ifadesinden anlayabilirsiniz. Tabii bu din adamının asla dua etmeyi başaramaması da filmin bana göre en önemli noktası. Ona "huzur sizinle olsun" demiştim, ve huzuru dizlerinin üstünde kabul etmişti. Birinin sahip olamadığı bir şeyi başkasına vermesi ne kadar tuhaf. O güzel sözlere bir balığın elmaya olan ilgisi kadar önem verir.