Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Orpheus üçlemesinin ikinci filmi olan Orphe'den 10 sene sonra çekilen Orpheus Vasiyetnamesi hem üçlemenin, hem de yönetmenin son filmidir. Jean Cocteau bu üçlemesinin 28 senede tamamlamıştır. Üzerinde uzun uzun düşünülmüş olduğunu hem bu geçen upuzun yıldan, hemde filmin sahnelerinden, konuşmalarından,…devamıOrpheus üçlemesinin ikinci filmi olan Orphe'den 10 sene sonra çekilen Orpheus Vasiyetnamesi hem üçlemenin, hem de yönetmenin son filmidir. Jean Cocteau bu üçlemesinin 28 senede tamamlamıştır. Üzerinde uzun uzun düşünülmüş olduğunu hem bu geçen upuzun yıldan, hemde filmin sahnelerinden, konuşmalarından, çekim senaryosundan rahatlıkla anlayabiliriz. Filmde, filmin yönetmeni Jean Cocteau kendisi olarak oynamaktadır, ve yer yer şair yer yer de yönetmen kimliği ile karşımıza çıkıyor. Filmin konusundan çok bahsetmek istemiyorum, sadece şunu söyleyebilirim. Yönetmenin Orphe filminde var ettiği karakterlerin arasında, o dünyada bir şeyleri bulmaya çalışır gibi dolaştığını görebilirsiniz. Filmin başrolünde yönetmenin olduğunu düşünebilirsiniz, ama filmin başrolünde hibiscus çiçeği var, elbette onu oyuncu olarak görmüyoruz. Lakin filmin varlığında ölüm ve yaşam arasındaki önemli noktada bulunduğunu görebilirsiniz, filmin girişi, serimi, düğümü diyebiliriz hibiscus çiçeği için. Filmde tuhaf bir ağırlık vardı, tıpkı üçlemenin ilk iki filminde olduğu gibi. İlk film kadar tuhaf değildi, ama sinemadaki birçok filmden daha tuhaftı. Çekim açılarında bir kusursuzluk vardı, kusurlu bir kusursuzluk. Filmin bu durgun, garip havası sizi içinize çekiyor ve garip hülyalara daldırıyor. Kamera açıları gerçekten başarılı bir şekilde kullanılmıştı. Yazılan replikler üzerinde uzun uzun düşünülmüş gibiydi, sanki 1 cümleye 1 gün ayrılmış gibi. Jean Cocteau bizlere hayal dünyasının genişliğini tuhaf bir çıplaklıkla gösteriyor. Oyuncular da rollerini sanki düşünerek oynuyor gibiydiler, her bir adımları nizami bir denge içindeydi, yanlış bir şey yapmaktan korkarcasına. İzlediğim en tuhaf, ama tuhaf olduğu kadar da güzel olan bir filmdi, üçlemeydi. Eğer izlemeyi düşünürseniz en azından Orphe'yi izlemeden bunu izlemeyin. "Bir şair ölü gibi görünebilir, ama asla ölmez. Hibiscus çiçeği, şairin kanından doğar..."