Raf Yorumu: Wolvi (@wolverineh)

Bu kitabı okurken hem kendim hem de genel okumalar adına birçok keşiflerde bulundum. Biricik yazarımız Fürüzan'ın ilk eseri "Parasız Yatılı" edebiyatımızda okunulması en zor kitaplardan birine aday olmalı şahsen. Fürüzan'ın bilindik bir fotoğrafı var, görürsünüz; eli çenesinde, güzeller güzeli, zamanın…devamıBu kitabı okurken hem kendim hem de genel okumalar adına birçok keşiflerde bulundum. Biricik yazarımız Fürüzan'ın ilk eseri "Parasız Yatılı" edebiyatımızda okunulması en zor kitaplardan birine aday olmalı şahsen. Fürüzan'ın bilindik bir fotoğrafı var, görürsünüz; eli çenesinde, güzeller güzeli, zamanın kederi yüzüne yansımış... Öyle bir çehre çıkar ki karşımıza, tatlı bir hüzün duyarsınız içinizden... İste ben bu kareye ne zaman baksam, diyorum kendime: "Bu kadının yazılarında neşe bekleme." Sahiden iki eserini okudum Feruze Çerçi'nin; iki dönemde de yaşamımı bir belirsizlik alıp götürüyordu. Kitaba gömülmeye çalışıyorum, bir süre sonra hüznün, kederin içinde capcanlı buluyorum kendimi; kendi huzursuzluğuma müthiş eşlik eden bir dolu cümleyi okuyor gözlerim. Kitap içinde kaç öykü varsa, hepsi de aynı konu etrafında dönüyor; iç konuşmalar, korkular, yoksulluk... Asıl mesele ise bunların merkezinde bir kadın olması veya küçük bir kız çocuğu. Fürüzan, olup bitenleri benim biraz yabancısı olduğum şekilde yazıya döküyor... Devrik cümle bir kere onun vazgeçilmezi. Nedir bu sevda? Eyy, hüznüne yandığım! Öykünün ortasında birden kelimelerin yeri değişiyor ve ben anlatıdan çıkıp bu kelimelerin garipliğini idrak etmeye çalışıyorum... Önemli bir iki nokta daha var. Mutsuz bir insansak eğer bu kitabı okurken... Cümleler sizin içinizi yakabiliyor; Kafanızda sıcak yanmalar duyabiliyorsunuz. Ve haliyle kitabı bir köşeye "Çok acıklı" diye bırakabiliyorsunuz. Wolvi de öyle bir ikilem de kaldı ki. Fürüzan'ı sevdi mi sevmedi mi bilmiyor... Ama Wolvi iki tane Fürüzan eseri okudu. Ve kafasından şunları geçiriyor: "Bir kitabını okudum ve içimde garip bunalımlar hissettim, kimi cümleler beni çarptı. Her öyküde aynı dertler ve yakınmalar beni cezbetmedi; dramanın içinde git gide kül olacak bir kor gibiydim... Sonra diğer kitabına geçtim ( Buna yazara bir şans daha vermek de denilebilir). Yine aynı etkiyi yüreğimde ta derinden hissettim. Öyle ki yazar da bizden kitabı okurken gülmemizi, eğlenmemizi istemiyor. Türkiye'nin bir döneminde resmini çizdiği yoksul kadınların hallerini anlamamızı istiyor. " Ben anladım canım Feruze'm. Sen bu ülkede çok değerli ve güzel bir yazarsın. Ellerinden öperim, bayramın mübarek olsun. Ama üzülme ki ben senin eserlerini pek sevemedim...