Raf Yorumu: ... (@prafheimas)

Spoiler içeriyor içinde tıpkı hayat gibi her şeyin yer aldığı bir film. filmdeki çoğu karakter sanki bende sürekli çatışan çelişen yanlarım gibi. ve tüm yanlar kendi kendini sürdürüp gerçekleştirdiğinde neye dönüşüyor olduğunu hayatlarının.. bunu gösteriyordu benim için. tüm bu birbirinden farklı insanları…devamıiçinde tıpkı hayat gibi her şeyin yer aldığı bir film. filmdeki çoğu karakter sanki bende sürekli çatışan çelişen yanlarım gibi. ve tüm yanlar kendi kendini sürdürüp gerçekleştirdiğinde neye dönüşüyor olduğunu hayatlarının.. bunu gösteriyordu benim için. tüm bu birbirinden farklı insanları bir arada tutan şey ne? aile, dost ve eş olmaları. birlikte yatışmaları. hepsinin bireysel acıları hayalleri saplantıları fikirleri politik duruşları var ve farklı farklı. yaşam azalarak ileriyor, kayıplarla devam ediyor. ve sonunda insan ne kadar eksik olursa olsun kaç kişi kalmışsa birbirine sarılıyor, teselli ediyor. yaşamda hala sevilecek tutulacak bir şey bulunuyor. matteo intihar ettiğinde o kadar ilgimi çekiyordu ki onun mesafeli tutumları sertliği kaçış mekanizması bir şekilde kendi hayatını cehenneme çevirmesi, ebeveynleri ile kuramadığı bağ.. sonunda anlamsızlık onu düşürdü. ve bu beni kahretti o an. ilk defa şey düşündüm. başkalarına sitem etmeye hakkımız varsa bile onları ölüme sürükleyen onların derinlikleri ile oynayan kisiler olabiliyoruz diye. mirella sanki böyle bir kıvılcım oldu matteo'da. seviştiğimiz bizi anlamaz, sözcüklerimize bakar. psikiyatrist olan kardeşimiz anlamaz o yılbaşı gecesi çıkıp giderken ölüme, arayacağım söz dediğimiz için, yüzümüz bambaşka iken. annemiz anlamaz, öğretmendir tüm çocuklarla ilgilenir hepsine annelik yapar, anneye ihtiyacı oldukları için. ama bu sırada kendi oğlunu nasıl seveceğini bilemez. politika ile aşk arasında kalırız bazen de. sanki birinden birini seçmek zorundayızdır. öyle gelir. oysa kendimizin dahil olamadığı kendimize yer vermediğimiz hangi eylem bizi özgür kılar? hangi eylem ile kurban ederiz kendimizi tam tersine.. ya da nicola'nın dediği gibi onları özgür bırakalım, kendi istedikleri gibi yaşamaları için. istediklerinde gelsinler. kapı açık daima, pekala. bu da doğru evet ama, seçtiklerimiz de daima gerçekten istediklerimiz mi? kaçarken de belki tutulmak istiyoruzdur, olamaz mı? belki istemenin kendisi elimize ayağımıza dolanıyor bir türlü adım atamıyoruzdur. bir umarsızlık içindeyizdir. o zaman hala seçim midir bu? bilmiyorum. her şey karışık hayatın içinde, var herkesin bir derin yeri. ve tüm bu dağılıp toparlanmalar sevinc ve acılar bir şekilde bir araya gelmeler ve birbiriyle temas edebilmeler kayıplarla azalan çocuklar torunlarla çoğalan ve birbirini ancak böyle dengeleyebilen bir hayatla mümkün.