Raf Yorumu: emin (@emin)

emin 6 years ago

Spoiler içeriyor "Tam tersiymiş gibi davranıyor olsam da, çok uzun zamandır tek istediğim diğer insanlar gibi olmaktı. Onlar gibi hissetmek... Artık öyleyim, ve bu his geçsin istiyorum." Dexter Morgan 2013 yılında yayınlanan son bölümde söylüyordu ruhsuz, duygusuz ve cani dizi karakterimiz bu…devamı"Tam tersiymiş gibi davranıyor olsam da, çok uzun zamandır tek istediğim diğer insanlar gibi olmaktı. Onlar gibi hissetmek... Artık öyleyim, ve bu his geçsin istiyorum." Dexter Morgan 2013 yılında yayınlanan son bölümde söylüyordu ruhsuz, duygusuz ve cani dizi karakterimiz bu sözleri. Tüm hayatı rol yapmakla, gerçek yüzünü, 'karanlık yolcusunu' diğer insanlardan saklamakla, normal insanlar gibi davranmaya çalışmakla geçmişti. Kolay değildi hiçbir şey hissetmediği halde hissediyormuş gibi davranmak ama kendisini gizlemenin ve hayatta kalmasının tek yolu buydu - babası böyle öğretmişti. 8 sezon süren dizi boyunca ne yaşarsa yaşasın hayatta kalmayı başardı. Bir makine gibi düşünüyor ve her sorunun üstesinden geliyordu, polis teşkilatında çalışıyor ve aynı anda seri katil hayatını kusursuz devam ettirebiliyordu. Açıkçası iyi rol yapıyor ve onu tanıyan herkes tarafından seviliyordu. İnsanlar arasında onu en çok zorlayan, kendi başına kaldığında ise en büyük avantajı olan yönüydü hissetmemek. Ve bir gün hissetti! Gençliğinde kalbinde en ufak bir heyecan kırpıntısı oluşması için yüksek bir binanın tepesinden aşağı hiç korkmadan bakan, atlamayı düşünen ve elini kalbine koyup "yaşadığımı hissetmek istiyorum baba" diyen Dexter, insan olmaya giden yolcuğunu fırtınalı bir günde tamamladı. Dizi boyunca küfürlü konuşması, zaman zaman histerik davranışları ve abisine olan düşkünlüğüyle tanıdığımız kız kardeşi Debra'nın cansız bedenine sarıldığı an insan olmaya en yakın olduğu andı belki de. Fırtına şiddetleniyor ve o kız kardeşinin cesediyle birlikte fırtınanın ortasına ilerliyordu. Sevdiklerinin başına gelen her şey için kendisini suçluyordu ve ne yaparsa yapsın sevdiklerini koruyamamıştı. Ve geride (kendinden) koruması gereken iki kişi daha vardı: Oğlu Harrison ve sevgilisi Hannah. Son sahneler belki de dizinin en çarpıcı sahneleriydi. Görsel olarak çok güzel işlenen zıtlıklar sanatsal bir çalışma gibiydi. Bir sahnede gri-siyah fon ve fırtınalı denizin ortasında, teknede yapayalnız Dexter'ı seyrederken, sonraki sahnede güneşli güzel bir hava, hareket eden insanlar ve renkli kıyafetler içinde Hannah ve Harrison'ı görüyorduk. Bu sahneler birbiri ardınca bir kaç kez tekrarlanıyordu. Sanki Dexter'ın karanlık ve aydınlık yönlerinin özeti gibiydi o sahneler. Ya da belki hepimizin. Dexter acı hissediyordu, yıllardır normal insanlar gibi hissetmek istemişti ve nihayet hissediyordu. Öyle hissetmeye başladığı anda ise istediği tek bir şey vardı: Bu his geçsin artık...