Raf Yorumu: ... (@prafheimas)

Spoiler içeriyor "çocuklar tekinsizdir annelerse uçurum; olur olmaz düşülür. bitmemiş her sevişme paslı bir iğne gibi doğrudan kalbe yürür. söz bitimi gibidir odanın her köşesi bir kuşatma büyütür. gece sona ermeden peruk takan birini öpmezsem yaram büyür" *** yalçın tosun'dan okuduğum ilk…devamı"çocuklar tekinsizdir annelerse uçurum; olur olmaz düşülür. bitmemiş her sevişme paslı bir iğne gibi doğrudan kalbe yürür. söz bitimi gibidir odanın her köşesi bir kuşatma büyütür. gece sona ermeden peruk takan birini öpmezsem yaram büyür" *** yalçın tosun'dan okuduğum ilk kitap. on altı öyküsünün çoğundan hoşlandım. öykü kişilerinin çocuklar, ergenler, yaşlılar, eşcinseller, travestiler, zihinsel engelli çocuk/ yetişkinler, azınlıklar vs. olması bakımından çok ilgimi çekti. bu tarz kitapları özellikle türkiye edebiyatı açısından düşünürsek herhalde çok az okumuş olduğumu fark ettim. belki de zaten çok az. çocuk kahramanlı olanlardan bazı köfteleri okuyunca orhan kemal'in çikolata adlı cocuk dilini, psikolojisini nefis yansıtan ama aynı zamanda iç burkan öyküsünü anımsadım. hatta buradan da okuyabilir dileyen: çikolata çok güzel çünkü.. benzer hislerle doldum bazı köfteler'de de. bir de kahramanı çocuk olan ve içimi oyup yer eden benzer tema vüsat o. bener'in kömür öyküsünü anımsadım dost/ yaşamasız kitabındaki. ah be.. öykülerin birbirinden değişik ve aynı zamanda her yerde olan kadınları, adamları, ulaşılmaz aşkları, bastırılmış istekleri bir yana neredeyse tabu halinde olduğu için bahsetmesi cesaret isteyen ensest istismarı hem anne hem baba üzerinden iki ayrı öyküde verebilmiş yazar. okurken hem katlanamadım, sarsıldım hem de bu gerçekliği yapay ya da bakın ben böyle şeylerden bahsediyorum işte gibi görev misali yüklenerek değil tabii biçimde kurabilmiş olmasına imrendim. öte yandan gazetede, televizyonda, sosyal medyada sürekli görmemize rağmen bir şekilde de yüzleşemiyoruz yeterince. edebiyatsa hala gerçeğin üstünü kaldırıp karşı karşıya bırakmada müthiş bir etkiye sahip. gerçekliğin içinde pornografikleştirileni alıp yeniden yeni bir gözle görebileceğimiz gerçekliğe dönüştürüyor. ve bu sayede kurgu bizi gözetleyen/ seyreden veya teşhir edilen, ifşa olunan durumlardan çıkarıp bizzat gerçeğin kendisiyle baş başa bırakıyor, bütünüyle tanık kılıyor olana. belki de yazmak ciddi bir iş olduğu için ancak tesir ediyordur, gerçekler. bilemiyorum. ama bir biçimde edebi metnin veya sinemanın bu etkisini, sarsıcılığını hatta bence sorumluluğunu yalçın tosun öyküleri üzerinden bir kez daha anımsadım. on altı öyküden benim en sevdiğim öyküsü ise: beyaz sabun