Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Alfred Hitchcock gerçek anlamda ustalığını konuşturmuş bu filmde. Senaryo o kadar muazzam ve ilgi çekiciydi ki hayran kalmadan edemedim. Tek mekanda çekilmiş olması filme ayrı bir hava üstün bir gizem katmıştı. Filmin süresinin olabildiğince kısa tutulması doğru bir tercih olmuş…devamıAlfred Hitchcock gerçek anlamda ustalığını konuşturmuş bu filmde. Senaryo o kadar muazzam ve ilgi çekiciydi ki hayran kalmadan edemedim. Tek mekanda çekilmiş olması filme ayrı bir hava üstün bir gizem katmıştı. Filmin süresinin olabildiğince kısa tutulması doğru bir tercih olmuş çünkü biraz daha uzun olsaydı senaryo akmazdı ya da kendini tekrar ederdi. Filme dair beni tatmin etmeyen tek şey finali oldu. Bir boşluk, açıklık kalmış gibiydi. Fakat sanırım aklımdaki gibi bir final yapsaydı gizemli ve heyecan verici havasını kaybedebilirdi. Filmde Suç ve Ceza, Karamazov Kardeşler gibi eserlere açık ya da üstü kapalı göndermeler yapılıyor. Bu da benim gözümde filmin kalitesini arttıran bir ayrıntı oldu. Uzun ve kesintisiz sekansları ile tam anlamıyla tiyatro havasındaydı. Rupert Cadell'in final sahnesinde David'e neler yapabileceğini anlatırken kameranın bahsi geçen yerleri ve objeleri takip etmesi anlatılan olayın zihnimde canlanmasını sağladı. Film bir cinayet sahnesiyle açılışını yapıyor, daha sonra her şey şaşırtıcı bir soğukkanlılıkla normale dönüyor ve evde bir parti veriliyor, hem de maktülün babasının, teyzesinin, nişanlısının ve yakın arkadaşının katıldığı bir parti. Sandığın içinde bir ceset olduğunu bilmek film boyunca aklımdan şu sorunun geçmesini sağladı: ''Ceseti kim nasıl fark edecek?'' Brandon ve Phillip'i tek bir kişinin iki karakteri olarak hayal ettim. Brandon yaptığı işten zevk alan asla paniklemeyen, öldürdüğü kişinin yakınlarını partiye davet edebilecek hatta yemek servisini ceseti sakladığı sandığın üzerinde yapabilecek kadar soğukkanlı biriydi. Yaptığı işten son ana kadar pişmanlık duymadı, bunu finalinde hâlâ büyük bir rahatlıkla içkisini yudumluyor olmasından anlayabiliriz. Phillip ise ilk andan beri bu cinayetten pişman olmuş havasını veriyordu, sürekli bir panik ve korku halindeydi. Bu panik onu yalan söylemeye, aşırı sinirlenmeye ve kontrolsüz davranmaya itti. Brandon'un soğuk kanlılığına hayran olurken kendimi Phillip'in yerine koydum, sanırım böyle bir olayın içinde olsan ben de Phillip gibi olurdum. Brandon, Phillip ve Rupert dışında kalan oyunculuklar biraz yapmacık gelse de bunlar önemli değil. Çünkü filmin çekildiği yılı baz alırsak olağan karşılanabilir. İzlerken merak içinde kaldığım ve haz aldığım bir film oldu. Kesinlikle vaktinizin 1 buçuk saatini Alfred Hitchcock'un bu ölümsüz eserine ayırmalısınız..