Raf Yorumu: Wolvi (@wolverineh)

"Bunca zaman arkadaş kalabilir miydik?" Çirkinliğin vücut bulmuş hali olan Jane (Bette Davis) ve izleyicilerin daha çok sempatizanı oldukları kardeş Blanche... Haksız mı seyirciler? Elbette değil. Bu iki kardeş ateş ve su gibi olmasalar da birbirleri ile hiç anlaşamazlar. Neden…devamı"Bunca zaman arkadaş kalabilir miydik?" Çirkinliğin vücut bulmuş hali olan Jane (Bette Davis) ve izleyicilerin daha çok sempatizanı oldukları kardeş Blanche... Haksız mı seyirciler? Elbette değil. Bu iki kardeş ateş ve su gibi olmasalar da birbirleri ile hiç anlaşamazlar. Neden ateş ve su gibi olamazlar? Çünkü iki kardeşin de kusurları vardır, birisini melek diğerini şeytan yapmak, polyannacılık olur. Evet... Şimdi bu iki karakteri canlandıran oyunculara kısaca değinmek istiyorum. Bette Davis (Jane) ve Joan Crawford (Blanche) gerçek hayatta da kavgalıdırlar, birbirlerine olan nefretleri öyle büyümüş ki düşmanlık ölene kadar sürüp gitmiş... Öyle ki herkes bu kavganın sebebini merak eder... Bir erkek yüzünden bu iki başarılı oyuncu birbirine girer. Franchot Tote isimli bir adamı bu ikili paylaşamaz; bir süre sonra bu durum onları sanat dünyasında herkesin önünde sonu gelmez bir çekişmeye götürür. Performans kavgası mı dersiniz, ağız dalaşı mı... İkili arasındaki kavga 1936 yılında patlak vermiştir ve pikini de "Bebek Jane'e Ne Oldu?" Filmi ile yapmıştır... Bir gün Joan Crawford dünyadan ayrılır... Kameralar Bette Davis'e çevrilir, neler hissettiği öğrenilmek istenilir. Çirkin suratlı Jane'den farkı olmayan başarılı aktris herkesin kanını donduran şu sözü eder: "Kimse ölümle ve ölüyle ilgili kötü şeyler söylememeli. Ben de iyi bir şey söyleyeceğim: Joan öldü. İyi." Biraz filmde olanlara dönelim. Davis bu esnada 54 yaşındadır ve gerçekten rolü ile gerçek hayatta oluşan nefreti arasında mükemmel bir bağlılık vardır. "İnsan yedisinde de yetmişinde de aynıdır" genellemesinden etkilenmiş olacak ki film böyle ilerliyor; bebek Jane kötü ve hasettir, büyüyünce de pek bir fark yoktur... Filmin senesine bakacak olursak 1962. Günümüzdeki korku yapımlarında bu filmden birçok iz bulabiliriz. Mesela kukla bebek birkaç sahnede karşımıza çıkar. Benim aklıma burada Annabelle geldi direkt; içim biraz ürpermedi değil. Ben senaryodan çok, oyuncuların performanslarından çok etkilendim. Davis gerçekten kendisinden nefret ettirmeyi başarmış. (Ki burda da aklıma Guguk Kuşu filmindeki hemşire geldi...). Siyah beyaz bir film ne kadar etkileyici olabilir? Tüm kusurları ile birlikte bu kadar güzel ve etkileyici olabilir.