Raf Yorumu: Wolvi (@wolverineh)

"Ben bunun için doğmuşum..." Del Tero filmlerinde pek rastlanılmayan bir hüsniyet görüyorum, bu eserde. Şevkli veya şenşakrak bir tutum yok elbette; tüm karakterlerde var olan ebedî bir buhran var yalnızca... Açılışında da kapanışında da aynı hava yayılıyor. İçilen sigaralar da…devamı"Ben bunun için doğmuşum..." Del Tero filmlerinde pek rastlanılmayan bir hüsniyet görüyorum, bu eserde. Şevkli veya şenşakrak bir tutum yok elbette; tüm karakterlerde var olan ebedî bir buhran var yalnızca... Açılışında da kapanışında da aynı hava yayılıyor. İçilen sigaralar da bunu destekler nitelikte. Bir karnaval alanı... Gece gerçekleşen olaylar; dinmek bilmeyen kar... Bu atmosferi aktarmayı başaran Meksikalı yönetmen del Tero için denilecek pek de bir söz yok... Ben bu film için iyi niyetli dediğimi hatırlıyorum... Evet, sahiden öyleydi; başından beri kötülüğe hizmet eden ve bu durumdan pek de rahatsız olmayan bir adamın, insanların duyguları ile oynayarak para kazanmasını izliyoruz. Yer yer karakterlerden, bu gidişatın iyiye gitmediğini, bir çeki düzen verilmesi gerektiği imasını alsa da battı balık yan gider diyerek kendini habis bir yaratığa evriltiyor başkarakterimiz. del Tero ise bizi yalnız bırakmıyor. Tüm filmlerinde kullandığı garip ve ürkütücü figürlere burada da yer veriyor. Anne karnında ölmüş bebeklerin kavanoz içerisinde yer alması bir hayli gözümüze gözümüze sunuldu, bununla kalınmayıp yine tek gözler serpiştirildi bazı sahnelere... Elbette rüya ve bilinçaltı gibi derin mi derin metaforlar ile birlikte film bir şekilde ilerleyip gitti... Diğer del Tero filmlerinde olduğu gibi, ben yine karakterleri tanıyamadım. Hepsi de gizemli ve donuk, anlaşılmayan simalardı. Kapalı bir kutu özelliği taşıması beni rahatsız ediyor şahsen, anlatısı bir hayli derin olan bir filmde karakterlerin derinlerine inememek, onlardan beni uzaklaştırıyor ve senaryoda hapis kalıyorum. Böylece yine yönetmenin işlerini pek de sevmediğimi hatırlıyorum... Bu incelemenin de bir sonu gelmeli biliyorum... Nightmare Alley, çok harika bir sona sahip; insanı hissizleştiren bir sahne... bir şeyler kafanıza dank ediyor Stanton ile birlikte... Ona acımıyorsunuz, filmin sahip olduğu hüsniyet kalbinize işliyor ve adaletin yanında yer alıyorsunuz... Nihayetinde eden buluyor... Ve öylece sonlanıyor, del Tero yazısı beliriyor.... Ben de düşünceli düşünceli ekran karşısında kalakalıyorum.