Raf Yorumu: ... (@prafheimas)

Spoiler içeriyor çok sevdiğim `woody allen` filmi. film abd'de yaşanan büyük bunalımın en yoğun zamanlarında yoksulluğa ve mutsuz evliliğine saplanıp kalan genç bir kadın filme adını veren kahire'nin mor gülü'nü sık sık sinemaya gidip izleyerek bir tür sığınağa, gerçeklerden kaçış imkanına dönüştürmesiyle…devamıçok sevdiğim `woody allen` filmi. film abd'de yaşanan büyük bunalımın en yoğun zamanlarında yoksulluğa ve mutsuz evliliğine saplanıp kalan genç bir kadın filme adını veren kahire'nin mor gülü'nü sık sık sinemaya gidip izleyerek bir tür sığınağa, gerçeklerden kaçış imkanına dönüştürmesiyle başlar. pür dikkat, adeta büyülenmiş gibi filme bakan gözlerini görürüz. önce kendisi filme girer, sonra film sahnesinden arkeolog `tom baxter` çıkıp genç kadın `mia farrow`'un yanına sinema salonuna gelir. gerçek ile düş birbirine karışır, ikisi arasında romantik bir ilişki başlarken. burada ilgi çekici olan bence gerçek ile sanat arasındaki ilişkiyi ve sanatın ne oldugunu tartışabilme imkanı yaratması filmin. hollywood filmlerine giden ve gerçeklikten olabildiğince uzaklaşmak isteyen bir kadına bir iki saatlik de olsa güzel ve mutlu bir hayata sahip "`miş gibi `" tatmin yaşatması. acaba sanat bu mu? bir tür büyü mü? eğer öyle ise delice bir şey, eleştirme imkanı yaratmaktan dahası kendimizle, ötekiyle karşılaşma deneyimi yaşatmaktan uzak. `bertolt brecht`'in hollywood şiirinde dediği gibi: "her sabah, ekmeğimi kazanmak için yalanların satıldığı pazara giderim ve, umut dolu olarak, diğer satıcılarla aynı hizaya girerim." oysa sanat eserinin gerçekliği yalancı çıkarmaması gerekir, en fantastik olanı bile; tıpkı allen'in bu filminde yaptığı gibi. her ne kadar kadın karakter büyülenmiş olsa da biz entelektüel mesafemizi koruyabiliyoruz filmin izleyicisi olarak. iki izleyici arasında [dolayısıyla kasten aynı ad verilmiş iki film arasında] müthiş fark var. tıpkı `don kişot` romanındaki gibi. ondan önceki romanslar, şövalye edebiyatları ya da bizdeki olağanüstü aşk hikayeleri; gerçeklikten kopuk ve tıpkı bir büyü gibi etkisine alırken, oyalarken, bunların okuru olan don kişot'un gerçek ile hayal akıl ile delilik arasındaki çizgiyi kaybedip büyülenip absürt olaylar yaşamasına karşılık kişot'un okuruna yani ikinci okur olan bize realist, eleştirel mesafe tanıması ve gerçek dünyaya gönderme yapması gibi [ ilk roman oluşunu da bu sebepten haliyle) bu film de sinemada benzer şeyi yapıyor. modern büyülerse hala devam ediyor ticari hayatlarına, kapitalist afyonlara evrilerek. kişisel gelişim kitapları, bilinçdışı temizlikleri, ticari filmler, hollywood, berbat türk dizileri vs yığınla şey piyasaya sürülen, kaçış olan, yalan olan veya gerçekliği salt yeniden üreten bok püsür.