Raf Yorumu: Çıplak Salyangoz .. 🐌 (@sinewix34)

Gaspar Noé, Dünya Savaşı sırasında propaganda gazeteleri dağıtan haylaz bir çocuk gibidir. Gezegenin yanması umurunda olmaz, ateşin altına odun atar. Belli ki auteur yönetmenimiz, gerçeklerin iskeletinin yangının enkazında görünür olacağına inanıyor. Tam da bu sebeple kendisinin sinemasını çok severim. Peki…devamıGaspar Noé, Dünya Savaşı sırasında propaganda gazeteleri dağıtan haylaz bir çocuk gibidir. Gezegenin yanması umurunda olmaz, ateşin altına odun atar. Belli ki auteur yönetmenimiz, gerçeklerin iskeletinin yangının enkazında görünür olacağına inanıyor. Tam da bu sebeple kendisinin sinemasını çok severim. Peki Lux Æterna, alışık olduğumuz o güçlü Gaspar filmlerinden mi? Ufak bir sohbetinizi ödünç almak isterim. Teknik ve fikir olarak meydan okumalarına alıştığımız Gaspar Noé’nun sinirli bir gününe denk gelmişiz anlaşılan. Zira Lux Æterna meydan okuma sınırını aşıp, biz seyircilere savaş açıyor. Savaş bir fikir savaşı olmakla kalmayıp seyircisine fiziksel olarak da saldırıyor. Ancak bu haince saldırının olduğu finale geçmeden önce filmin konusunu toparlayabildiğimiz kadar toparlayalım. Oyuncu kadrosu bizleri kendi isimleri ve -olabildiği- kadar kendi karakterleriyle karşılıyorlar. Sinema evreni ile var olduğumuz evrenin birleşimi bu şekilde gerçekleşiyor ve bizler kendilerini oynayan aktörlerle aynı film setine atılıyoruz. İşte bu noktadan sonra kurgu bir belgesel seyretmeye başlıyoruz. Film, film olmaktan çıkıp, film çekmenin zorluklarına, dolayısıyla yapımcıların saldırganlıklarına, oyuncuların kaprislerine, teknik ekibin tembelliğine değinen bir denemeye dönüşüyor. Bu özgün fikir diyaloglarıyla ve Häxan belgeseline benzer, eski usül ara alıntılarıyla sürükleyici olsa da, teknik anlamda bir faciaya dönüşüyor. Gaspar’ın hiçbir zaman genel sinema tekniklerini kullanmadığını, deneysel yaklaşımlar sergilediğini biliyoruz. Fakat bunu teknikleri ters düz ederek yaptığına tanık olmamışızdır. Fakat ekranı ikiye bölerek, süregelen iki farklı diyaloğu ve perspektifi aynı anda göstererek ilk büyük hatasını yapıyor. Ancak biliyorum ki kendisi için sinema çeken bu adam, bunun bir hata olduğunu kabullenmeyecektir. Ancak günün sonunda sinema koltuğunda oturan ben oluyorum. Ve bahsini ettiğim finalle de bir filmin seyircisine fiziksel olarak saldırdığına ilk kez tanık oldum. Öyle ki filmin başında epilepsi övgüsü olan bir Fyodor Dostoyevski alıntısı yaparak mesajı vermiş, ancak ben ciddiye almamışım; “Hepiniz sağlıklısınız ancak, bir epilepsi hastasının nöbet öncesi anlarda hissettiği yüce mutluluğu hayal dahi edemezsiniz. Bu mutluluğun birkaç saniyesi karşılığında belki de tüm hayatımı verirdim.” -Fyodor Dostoyevski