Raf Yorumu: Nubesh (@nubesh)

Spoiler içeriyor Uzun zamandır okumayı düşündüğüm ama bir türlü fırsatını bulamadığım bir eserdi. Daha doğrusu daha önceden okumaya başlamıştım ama bir süre sonra sıkılıp yarıda bırakmıştım, tekrar okuyunca yarıda bıraktığıma pişman olurken bir yandan da okumalar konusunda geliştiğimi hissettim. Neyse kendi duygularımı…devamıUzun zamandır okumayı düşündüğüm ama bir türlü fırsatını bulamadığım bir eserdi. Daha doğrusu daha önceden okumaya başlamıştım ama bir süre sonra sıkılıp yarıda bırakmıştım, tekrar okuyunca yarıda bıraktığıma pişman olurken bir yandan da okumalar konusunda geliştiğimi hissettim. Neyse kendi duygularımı bir yana bırakıp kitaba geçecek olursak; Veronika adında genç bir kız, bir gün intihar etmek istiyor, nedenini soracak olursanız monoton bir hayat desek daha doğru olur. Yani Veronika yaşamın tekdüzeliğinden ve insanlar ne der duygusundan o kadar çok sıkılmış ki hayatı artık yaşamaya değer bulmuyordu. Fakat intihar girişiminde de başarılı olamayınca onu Villete adında bir akıl hastanesine kapatıyorlar. Aldığı aşırı doz ilaç, kalbinde bir hasara sebep olmuştu bu yüzden doktorlar bir haftalık ömrünün kaldığını söylediler. Bu durum Veronika'yı çok hem korkutuyor hem de ölümü yaklaştığı için mutlu ediyordu. Bir insan ölmek amacıyla denize atlar ama suyun içinde boğulurken hayat bir anda tatlı gelir fakat iş işten geçmiştir. Veronika için de aynısı olmuştu. Yani ölümden korkmuyordu ama Villete'de kaldığı süre boyunca hayatı sevmeye baslamıştı. Bu sadece kendi için de değil etrafındaki insanları da olumlu yönde etkilemişti. Villete'de birçok kişi vardı. Bazıları gerçekten akıl hastasıydı bazıları da iyileşmesine rağmen hala burada duruyorlardı çünkü kendilerini yargılayan kimse yoktu. Herkes deliydi ve kimse "Neden onu öyle yapıyorsun?" diyerek karşısındakine laf etmezdi. Burada tedavi gören insanlar bu ortama alıştıkları için normal olarak nitelendirdiğimiz insanların olduğu yaşama yani Villete dışındaki yaşama ayak uyduramıyordu. Delilik konusuna da güzel bir şekilde değinmiş Paulo Coelho, "Kendi dünyasında yaşayan herkes delidir. Şizofrenler, psikopatlar, manyaklar. Yani başkasından farklı olanlar." demiş mesela bu söz benim içime işledi, güzel bir yer edindi. Şimdiye kadar bendeki farklılıkları bir kusur olarak görüyordum ama bu kitabı okuduktan sonra daha farklı düşünüyorum. Hem hepimiz aynılaşmaya başladık, sanki herkes birbirine benziyor sanki tek bir güzellik algısı var da insanlar o biçimlere bürünmek için her şeyi yapıyorlar. Açıkçası bu kitap bende bazı farkındalıklar oluşturdu. Kitabı daha önce okumadığım için pişman değilim çünkü tam zamanında okuduğumu düşünüyorum. Bu aralar her şeyin monotonlaştığını düşünürken gerçekten aynı duyguları yaşayan birinin hayatını okumak bana iyi geldi. Eğer kitabı okuyup da çok sıkıldıysanız belki zamanında okumamışsınızdır ama kötülenecek bir kitap da değil. En azından benim için 🌹