Raf Yorumu: ... (@prafheimas)

Spoiler içeriyor "tam unutmak üzereyken cehennem kuşu kanatlarını çırparak gelmiş, belleğimdeki yarayı gagasıyla kavlatmıştı." (çok hoş betimleme) dün okudum. son zamanlarda yabancılaşmış, atomize olmuş, karamsar, ne yapacağını bilemeyen, suçluluk hisseden, babalarıyla sorunlu ve toplumla bağ kuramayan karakterleri edebiyatta ve sinemada sık sık…devamı"tam unutmak üzereyken cehennem kuşu kanatlarını çırparak gelmiş, belleğimdeki yarayı gagasıyla kavlatmıştı." (çok hoş betimleme) dün okudum. son zamanlarda yabancılaşmış, atomize olmuş, karamsar, ne yapacağını bilemeyen, suçluluk hisseden, babalarıyla sorunlu ve toplumla bağ kuramayan karakterleri edebiyatta ve sinemada sık sık görmekten yoruldum. savaş sonrası japonya'sında kapitalizmin gelişme evresinde gelenekle, aile ile kopan fakat modern ile de bağ kurup birey olamayışın sancıları. arada kalmışlık. nihilizm batağı. dünya gerçekten korkunç bir yer. hem yüksek duyarlığa sahip hem de kafası çalışan biriyseniz ve size kimse yasama nasıl atılacağınızı, nasıl hayır diyeceğinizi, her şeye rağmen yaşama sevinci duyabilmeyi, korkulara, acılara rağmen yaşama sorumluluğunu üstlenip kendi varoluş anlamınızı kendinizin yaratması gerektiğini ögretmediğinde ögrenemiyorsunuz bazen. karnınız bile acıkmaz o zaman, her şey toplum öyle gerekli görüyor diye geldiği için. var olmanın tek koşulu herkesin hoşuna gitmek olduğu sanrısı ile ıstırap çekilir ancak, anti kahraman yozo gibi. insan insanlar içinde ancak kendisini var edebilir. bir yere ait hissettiği zaman. gülmeyi ve iki ayak üzerinde durmayı bile toplum içinde öğrenen eksik canlılarız. toplum kendini yitirdiğinde birey kendini yitirmek bir yana varoluş bile gösteremiyor. yaşamak bir suç gibi kalır o zaman üzerinde. ~ "burası memleketimden küllerce uzak, burası memleketimden millerce uzak, defalarca şarkı mırıldanarak, kar birikintilerini ayakkabımın ucuyla tekmeleye tekmeleye yürürken aniden kustum. ilk kez kan kusuyordum. karın üzerinde kocaman bir japon bayrağı oluşmuştu. bir süre çömeldim ve sonra temiz karları elime alıp yüzüme süre süre ağladım." ~ "mutsuzluk. bu dünyada farklı farklı mutsuz insan var; hayır, her yer mutsuz insanlarla dolu desem abartmış olmam. fakat bu insanların mutsuzluğu, topluma göğsünü gere gere tepkilerini gösteriyor, toplum'sa o insanların tepkisini kolaylıkla kavrayabiliyor. ama benim mutsuzluğum tamamen suç ve kötülükten kaynaklanıyor, kimseye gösterilecek bir tepkim yok." ~ "gerçekten ender bir olaydı. ömrüm boyunca ilk kez bir teklifi reddettim desem yalan olmaz. mutsuzluğum, hayır diyemeyen birinin mutsuzluğuydu. bir şeyler teklif edilip de reddedince, karşımdakinin yüreğinde de kendi yüreğimde de sonsuza dek onarılamayacak aleni bir çatlağın oluşacağı korkusunu taşırdım hep." ~ "artık babam yoktu, yüreğimden bir an bile silinmeyen o korkutucu varlık yitti. dert küpüm boşalmıştı sanki. belki de dert küpümün bu kadar ağır olmasının sorumlusu babamdı. sanki direncim kaybolmuştu. acı çekme yeteneğimi bile yitirmiştim."