Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Utanç... Bergman'ın Persona ve Kurtların Saati filmlerinin ardından çekilen üçlemenin üçüncü filmi. Persona ve Kurtlar Saati filminden aldığım derin hissi bu filmden tam anlamıyla alamasam da filmi beğendiğimi söylemek isterim. Filmin konusundan bahsetmek gerekirse bir savaşın ortasında geçiyor. Birkaç bomba…devamıUtanç... Bergman'ın Persona ve Kurtların Saati filmlerinin ardından çekilen üçlemenin üçüncü filmi. Persona ve Kurtlar Saati filminden aldığım derin hissi bu filmden tam anlamıyla alamasam da filmi beğendiğimi söylemek isterim. Filmin konusundan bahsetmek gerekirse bir savaşın ortasında geçiyor. Birkaç bomba patladığı için savaş filmi olarak atfedemeyiz elbette, ama savaşın ortasında geçtiğini söyleyebilirim. Eva ve Jan adlı bir çift savaş döneminde 'bize dokunmayan yılan bir yaşasın' felsefesine uygun mutlu mesut yaşamaktadırlar. Hayatlarında hiçbir sorun yoktur. Fakat savaş yaşadıkları bölgeye uğradığı anda tüm hayatları, düşünceleri, birbirlerine olan saygıları ve sevgileri tamamıyla değişir. Bu noktada da büyük bir utanç başlar. Film için bir savaş filminden ziyade karakterlerin iç dünyalarını, düşüncelerini, savaşın yarattığı sanrıları anlatan psikolojik bir yapım diyebiliriz. Filme dair beni en çok şaşırtan şey Bergman sinemasında sık sık karşımıza çıkan dini motiflerin bu filmde, hem de savaş psikolojisini anlatan bir filmde çıkmamasıydı. En başındaki kilise çanının çalma sahnesi hariç. Filmde oyunculukları özellikle Max von'u çok beğendim. O değişimi çok iyi yansıtmıştı. Liv Ullman'ı Persona'da canlandırmış olduğu Elizabeth karakteri kadar başarılı bulamasam da iyi bir oyunculuğu vardı. Belki de karakter bana samimi gelmedi, bilemiyorum. Filmin kısacası iyi işleyen, her detayı başarılı bir şekilde anlatan, savaş psikolojisini en derin hatlarıyla işleyen bir senaryosu var. Bunun dışında kullanılan ışıklar, çekim açıları, sahnelerin kesmeleri de filmin etkisini arttıracak cinstendi. Her bir detayını hayran olunası buldum kurgunun. Yazımın ilk başında Persona'dan aldığın derinlik hissini bunda tam olarak bulamadığımı söylemiştim. Tabii bu filmin beni etkilemediği anlamına, ya da derin bie felsefeye sahip olmadığı anlamına gelmez, sadece üçlemenin diğer filmleri kadar derin değildi. Belki de diğer iki film doğrudan bir ruhsal rahatsızlığı anlattığı için böyle hissettim. Filmin havası genel olarak sakin olsa da bombaların patladığı sahnelerde sanki dibimde patlıyormuş hissini yaşadım diyebilirim. Tüm bunların yanında oldukça sakin ama etkileyici bir final yaptı. Bu filmi de çok beğenmiş olsam da üçleme içerisinde en az beğendiğim bu oldu. Benim için sıralam Persona, Kurtların Saati ve Utanç şeklindedir.