Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Okurken en çok zorlandığım, hatta tek zorlandığım Sabahattin Ali kitabı oldu. Sabahattin Ali'nin kalemine hayranım. Bu kitap için asla kötü demiyorum, gayet iyi bir kitaptı fakat beni çok zorladı. Yaklaşık 1 ay gibi süreçte bitirebildim kitabı. Gelelim neden bu kadar…devamıOkurken en çok zorlandığım, hatta tek zorlandığım Sabahattin Ali kitabı oldu. Sabahattin Ali'nin kalemine hayranım. Bu kitap için asla kötü demiyorum, gayet iyi bir kitaptı fakat beni çok zorladı. Yaklaşık 1 ay gibi süreçte bitirebildim kitabı. Gelelim neden bu kadar yorduğuna. İlk başta neden yorduğundan bahsetmeden önce kitabın ana konusuna değinmek istiyorum. İçimizdeki Şeytan'a. Peki Sabahattin Ali'ye göre nedir bu içimizdeki şeytan? Aslında tamamen kendimizizdir. Hani bir hata yapıp suçu atacak biri ararız illa ki de 'şeytana uydum' deriz ya. İşte bu şeytan insanın kendi iradesidir. Sabahattin Ali'de bu yorucu eserinde bunu yorumlamış. Sabahattin Ali'nin realist bir yazar olduğunu biliyorsunuzdur, genel olarak toplumsal gerçekliğe değinir. Lakin bu kitapta sanırım biraz romantizme kaçmış ve karakterlerin iç tahlillerini yapmış uzun uzun. Bu farkılıkla karşılaşmak da beni biraz yordu. Karakterlerin iç tahlilini yaptığından bahsettim. Her ne kadar bunu anlatan uzun uzadıya cümleler beni yormuş olsa da çok beğendim, çok etkilendim. Karakterleri özellikle Ömer ve Macide sanki yakından tanıdığım bir ahbabım, bir akrabammış gibi hissettim. Sabahattin Ali karakterlerin iç tahlillerini yaparken tüm detaylara değinmiş, karakterleri tüm tavırlarıya tanıtmış. Değişken halleri bazen dumura uğratsa da çok çok başarılıydı. Tabii bazı karakterlerin bu kadar geri planda kalmasını istemezdim. Örneğin Bedri bence daha öne çıkması gereken, daha fazla tanımamız gereken bir karakterdi. Zaman akışında oradan oraya atılımda beni biraz yordu. Bunu çok görmedik ama bazı kısımlarda vardı. Tabii karakterlerin geçmişi bilmek açısından bu olmalıydı, çünkü kitap direkt olarak karakterlerin üzerinden ilerliyor. Kitabı çok durağan, yavaş bulduğumu anlamışsınızdır sanırım buraya kadar okuduysanız. Buradaki sebep olayların gelişmemiş olması. Bir türlü olaya giremedi, bu da okuma hevesimi kaçırmıştı. Son bölümlerinde özellikle Macide ve Ömer'in birbirlerinden uzaklaştıkları hissettikleri andan sonra bir hareketlilik geldi, ilgimi çekmeye başladı. Lakin bir şeylere yetmedi bu. En başında söylediğim gibi kötü, okunmayacak bir kitap değil. Gayet iyi fakat yorucu ve bu yoruculuğun getirdiği eksiklikler var.