Raf Yorumu: Seris_Comment (@seris

Not: Önceden Festival’de izlemiştim ve koymuştum ama filmi Raf daha yeni açıyor. Tekrardan paylaştım. Lost Illusions - Sönmüş Hayaller Festival'de izlediklerimde bulunan son film olan 4. film yorumumla Festivali bitiriyorum. Güzel Fransız yapımı olan ve Cannes'te adını büyük çapta duyuran…devamıNot: Önceden Festival’de izlemiştim ve koymuştum ama filmi Raf daha yeni açıyor. Tekrardan paylaştım. Lost Illusions - Sönmüş Hayaller Festival'de izlediklerimde bulunan son film olan 4. film yorumumla Festivali bitiriyorum. Güzel Fransız yapımı olan ve Cannes'te adını büyük çapta duyuran film, Xavier Giannoli'in yönetmenliğinde çekilmesi de çok hoştu. Yönetmen Xavier Giannoli'in çektiği film hakkında düşündüklerime geçelim. Belki çok fazla bilinmese de, ben Ağustos'ta listeme aldığımı söylemek isterim. Çok beklediğim yapım olunca acayip bir tatmin olma etkisinde kaldığımı da yazmak isterim. Bu tatminlik çok fazla olması asla filmin kusurlarını söylemeyeceğim anlamına gelmiyor tabii. Sadece beğenmediğim en kötü yönü son dakikaların sanki uzatmak için uzun tutulması beni yordu. Yoksa bence başka öyle göze batan şeyi yoktu. Xavier Dolan'ın ses ile başlayan seslendirme, Benjamin Voisin'nin karakteri olan Lucien Chardon'nun yazar olma hikâyesine değiniyordu. Aşkları, yazıları ve Fransa'nın gündemine oturan gazetelerinde yaşadığı büyük yükselişler ve düşüşleri anlatıyordu. Lâkin bunun yanında Fransa'nın toplumsal aktivitelerinin sahte yükselişleri ve paranın aslında rüşvet olarak ilk yüksekliği zamanlarda gösteriyordu. Çok filmden spoiler vermeden devam edecek olursam, Xavier'in karakteri Anastazio'nun gözünden ne yaşadığını gördüğümüz yazar Lucien'nın hayat hikâyesinde, bence hiç kendisine yakışmayan tek şey her şeyi istemeseydi. Yer yer komik olan yerlerle de nefes aldıran film, Coraile'nın en iyi oyunculuk eserini çıkartırken eşi yüzünden tiyatrosu yuhlaması onu ölüme göndermesi beni en üzen şeydi. Hızlı akan sahneleri ve gösterişleri ile: Dekor, kostümler, yaşamlar, karakterler ve tarzlarını beğendiğim filmin uyarlama eseri ile aynı ad taşıması da gözümden kaçmayan güzel bir detaydı. Salma Dewaels, Vincent Lacoste, Célcile de France gibi isimlere yer verilmesi de güzeldi. Ödülleri bir bir toplayan film, Fransa'nın en farklı zamanına tanıklık ediyordu. Yazarlar, sosyete ve Kraliyete yakın insanların hayatlarını. Belki çok ince ip üstünde anlatmak istediği alt metni bence şuydu, yazarlar asla o zamanlarda ünlü olmaz sadece ölünce ünlü olurlar ve kült bir isim olurlar anlamlıydı. Çok uzatmadan düşüncelerimi yazmak istedim. Belki daha anlatılacak sayfalarca yazısı var ama biraz merakla izleminizi isterim. Keyifli izlemeler dilerim.