Raf Yorumu: Wolvi (@wolverineh)

Annesini kaybettikten sonra, düşüncelerin sarmal sarmal dolaştığı bu kitabı yazmış Virginia Woolf. Kendisinin en ilginç kitabı olarak görülmekle birlikte otobiyografik bir yanı olduğu da așikar. Bilinç akıșı teknigini kullanıyor, Woolf. Okuyucuların kitabı bitirememe, yarıda bırakma ve zorlanma sebebi de doğrudan…devamıAnnesini kaybettikten sonra, düşüncelerin sarmal sarmal dolaştığı bu kitabı yazmış Virginia Woolf. Kendisinin en ilginç kitabı olarak görülmekle birlikte otobiyografik bir yanı olduğu da așikar. Bilinç akıșı teknigini kullanıyor, Woolf. Okuyucuların kitabı bitirememe, yarıda bırakma ve zorlanma sebebi de doğrudan bu teknikle alakalı. Sanıyorum, bazı okumalar yapmadan, Deniz Feneri'ni anlamak, içsellestirmek biraz zor olacaktır. Birikimin gerekliliği kanaatindeyim... Postmodern anlatıların içinde kaybolacağız ki, Virginia Woolf'un romanındaki yalnızlığı, içe çekilmișliği, o derin mi derin felsefeyi gün yüzüne çıkaralım... Okumaya başlamadan önce ön yargıya kurban giden nice insan tarafından bir köșeye fırlatıldığını düşünüyorum "Deniz Feneri" nin. Nitekim herkesin farklı anlamlar çikarabileceği, mihenk tașı bir eser. Öyleyse nedir bu Deniz Feneri? Mr. Ramsey, Mrs. Ramsey, Lily, James, Cam... Neden bu karakterleri yazıyorum buraya? Çünkü hepsinin de kendi deniz feneri vardı. Fener onlar için bir hayaldi, ulașmak istedikleriydi. James babasından hiç sevgi görememenin verdiği bir tür eziklik tașıyordu; onun deniz feneri Mr. Ramsey'den aldığı bir övgü.. Evet sadece bir pekiştirme sözcüğü: "Aferin" di. Cam için bir oyun alanı, yeni bir maraton... Lily, Woolf'un ta kendisidir! Düşüncelerinin vücut bulmuş halidir. Toplumdaki zorbalığa, savaşa, ataerkilliğe bir başkaldırıdır. Aynı zamanda kitaptaki en büyük kadın hakları savunucusu ve pek olay örgüsü olmasa da tüm hikayenin merkezidir. Çünkü bir resim yapmaktadır Lily; bahçeye oturmuș, denize, manzaraya bakmaktadır. Adeta bir transı yașayıp geçmişe yolculukta bulunmaktadır; dünyaya yabancılığını, ıstırap verici keșifleri, yorgunluğunu tașıyan bir yolculuktur bu... Nitekim; yaşam amacı ve isteği, onun deniz feneridir... (Bir ressamdır Lily; belki de tüm kitabı o çizmiștir... Aslında okuduklarımız onun kafasında dönüp duran ikirciklerdir?... Zaten Woolf de çizmiyor mu tüm resmi? Bir tablo bırakıyor bize; derin hissiyatlar, karmaşık ilișkilerle dolu...) Ve Lily resmi bitirdiğinde, roman da bitiyor... Woolf'un deniz fenerini olay örgüsündeki bir varlıktan çok simge olarak kullanmıș olduğunu düşünüyorum. Nitekim, kaybolan șal, fener bir çok metafor tașıyan bir kitaptı... Şu hırçın mı hırçın alıntı ile incelememe son veriyorum: "Bıçağı alıp babasının kalbine saplamak hep bir simge olarak aklında tuttuğu bir șeydi. Düşündünüz mü hiç, Sizin feneriniz nedir?..