Raf Yorumu: Blesk (@berrybutcher)

Spoiler içeriyor "Bu ülke çok acımasız, bu topraklar çok sert, bu toprakların insanları çok hoyrat, bu ülke gerçekten çok acımasız. Ama burası bizim ülkemiz Evgenia, burası bizim toprağımız, bizim vatanımız. Biz burasıyız Evgenia..." Göğsüne saplanmış bıçak ile bulunan bir adamın cinayet soruşturması…devamı"Bu ülke çok acımasız, bu topraklar çok sert, bu toprakların insanları çok hoyrat, bu ülke gerçekten çok acımasız. Ama burası bizim ülkemiz Evgenia, burası bizim toprağımız, bizim vatanımız. Biz burasıyız Evgenia..." Göğsüne saplanmış bıçak ile bulunan bir adamın cinayet soruşturması ile başlıyor kitap. Her zamanki gibi Nevzat Başkomiser, yardımcısı Ali ile birlikte olayı araştırıyorlar. Dairde buldukları, altı kanla çizilmiş Incil'deki yazıyla her şey daha da karmaşık bir hale geliyor. "Uyan, ey kılıç! Çobanıma, yakınıma karşı harekete geç. Çobanı vur da Koyunlar darmadağın olsun." Katilin bıraktığını düşündükleri bu alıntı, polisleri dini bir sebep aramaya yönlendiriyor. Bu noktada kurguya Kitabın antagonisti Can dâhil oluyor. Akademisyen olduğu için ve dinler hakkında bilgisi olduğu için polise yardım ediyor. Ancak olay dini mi, intikam için mi yoksa rastgele işlenmiş bir cinayet mi, bunu okuycuların çözmesi pek kolay olmayacaktır bence. Polisiye türünde hem yerli hem de iyi düşünülerek kurgulanmış ve yavan olmayan bir kitap istiyorsanız Kavim'i şiddetle öneririm. Sadece Kavim değil, Ahmet Ümit bu türde muhteşem. Kavim, Ahmet Ümit'ten okuduğum ilk kitap. Sanırım polisiye türünde de okuduğum ilki. Belki bu yüzden en sevdiğim kitap budur. Gerçeğe göre konuşmak gerekirse bundan çok daha iyi yazılmış kitaplar okudum. Dan Brown'un ve Grange'in kendine has gizemleri ve yalın bir suçlu dedektif kovalamacasından ziyade, gerek dini gerekse tarihi motifleri kurgularıyla harmanlamaları başka bir etki yaratıyor. Işte, Ümit'in kitapları bu yazarlar gibi olmasa da yerli polisiyede harika bir yere sahip. Yine de en iyisi değil. Fakat bence etkileyici olması okuyucunun karakterlere sempati duymasının kolaylığından kaynaklanıyor. Mesela okuduğum bir önceki kitapta yabancı ajanlar vardı. Iyi güzel, aksiyonlu ama Nevzat Boşkomiser gibi karakterize değil. Aynı sıcaklığı ve tanışıklık hissini vermiyor. Bu da iyi yazılmış yerli bir kitabı daha çok sevmeme neden oluyor zannediyorum ki.