Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Spoiler içeriyor Hayattaki tek dostunuz sizden sıkıldığını söyleyip onunla muhatap olmanız hâlinde parmaklarını keseceğini söylese ne yapardınız? Bir aday filmle daha karşınızdayım. Film sorduğum sorunun cevabını iki yakın dost olan -eskiden- Pádraic ve Colm'un üzerinden veriyor. Colm hayatını boşa geçirdiğini düşünen, bundan…devamıHayattaki tek dostunuz sizden sıkıldığını söyleyip onunla muhatap olmanız hâlinde parmaklarını keseceğini söylese ne yapardınız? Bir aday filmle daha karşınızdayım. Film sorduğum sorunun cevabını iki yakın dost olan -eskiden- Pádraic ve Colm'un üzerinden veriyor. Colm hayatını boşa geçirdiğini düşünen, bundan sonraki yaşamını beste yaparak geçirmeye çalışan orta yaşlarının ortasında olan bir adamdır. En yakın dostu Pádraic ise saf, bir o kadar da basit biridir. Pádraic'in basitliğinden sıkılan Colm onunla olan dostluğunu kesmek ister, fakat Pádraic arkadaşından vazgeçmek istemez. İlk başlarda oldukça sıradan bir hikâye olarak başlayan film ilerledikçe yoğun metaforlar, derin bir felsefe ile dolu bir yapım haline geliyor. Özellikle parmak kesme olayından sonra açıldıkça açılıyor. İrlanda'nın bir kasabasında savaşın gölgesinde, bir kenarda yaşanan bu küskünlük hikâyesi aslında insana da kendi yaşamından bir şeyleri sorgulatıyor. Temiz kalpli olmanın her zaman için yarar sağlamayacağını da anlatmaya çalışıyor. Aslında ilk olarak Pádraic'in dostunu çok sevdiğini, ondan vazgeçemediğini sanıyoruz. Sonrasında ise sırf yalnız kalmamak için Colm'un bu kadar üstüne gittiğini farkediyoruz. Parmak kesme olayından sonra ise olaylar bir inada biniyor ve dostluklarını çöpe atıp bir savaşa başlıyorlar. Yani Pádraic hırslanıp savaşı başlatan taraf oluyor. Bu noktadan sonra insan kendine şu soruyu sormadan edemiyor. Şu ana kadar kaç kişiyi yalnız kalmamak için hayatımızda tuttuk? Kaç kişi bizi yalnız kalmamak için hayatında tuttu? "Kendime vakit ayıracağım, yaşamımı boşa geçiremem.'' cümlesinin çok ötesinde bir film. Kendinize dönmek için geç kalmamızını öğütleyen bir şaheser. İzlerken sinir krizleri geçirsem de bir şaheser olduğunu düşünüyorum. Çünkü derdini pek bir güzel anlatmış. Bir çoğumuzun dert olarak göremediği, gözardı ettiği bir durumu anlatmış. Bu hikâyede oyuncuları övmezsem bir şeyler eksik kalır. Çünkü bu dert bu kadar güzel anlatılıp, sinemaya bu kadar iyi yansıtıldıysa, seyirciye en derininden hissettirerek aktarıldıysa oyuncuların sayesindedir. Pádraic'in saflığı, hırsı bana da geçti. Colm'un derdini en derininden hissettim. Bu bağlamda oyuncuların, en azından baş oyuncuların rollerinin altından kalktığını söylemek isterim. Finalinde bir kabulleniş, bir vazgeçiş izliyoruz artık. Bu kadar sinirlendirip, bu kadar yormuşken sakin bir final olmasaydı benim gözümde final eksi olurdu.