Raf Yorumu: eylül (@sircafanusta

Spoiler içeriyor soylu bir melankoli çerçevesinin içindeki öğretmen. ama genç öğrencisinin ruhunu sarsıp uyandıran türden. onu yargılamaksızın kabul eden ve öğrenmeye aç bilaç olduğunu fark ettiren türden. "duraklar da müziğe dahildir" diyecek anlayışa sahip... ah aylaklığımızı bile hoş gören - bize minik…devamısoylu bir melankoli çerçevesinin içindeki öğretmen. ama genç öğrencisinin ruhunu sarsıp uyandıran türden. onu yargılamaksızın kabul eden ve öğrenmeye aç bilaç olduğunu fark ettiren türden. "duraklar da müziğe dahildir" diyecek anlayışa sahip... ah aylaklığımızı bile hoş gören - bize minik mola hakları tanıyan eğitmenlere ne kadar ihtiyacımız var. bir keresinde tıpkı Roland gibi ilahlaştırdığım bir öğretmenim oldu. hayatımın seyrini değiştiren-ruhumu kabartan türden. onun hayatının üzerine örtülü gizem perdesini kaldırmak için de debelendim çaresizce. o kadar iyi anlıyorum ki o yüzden her bir çabasını roland'ın. ama hiç kimse düşündüğümüz kişi değildir, ben de gümlemiş oldum hikayenin sonunda. kitabı elime aldığım bugün bitirmem gerekiyordu biliyordum yine de geciktirdim. şahsen profesörün karısıyla da haddinden fazla empati kurdum. ama asıl roland ve birçok öğrencisini kasıp kavuran zekasına rağmen o kadar çaresiz ve yalnız kalan profesör bende ağlama isteği uyandırdı. henüz kitabın başlarındayken bir cümlesi beni çok düşündürdü okuma deneyimime birkaç dakika ara vermeme sebep oldu: "yaratıcılığı korumayı içeren mistik görevi gereği, doğa , çocuğu hep babasının eğilimlerine direnmeye ve onları küçümsemeye programlar." gerçekten durum bundan ibaretti. baba'ya başkaldırış! o kadar sıradan ki... o kadar bilindik ki... 110. sayfada yine doğru bir çıkarıma denk geliyorum ve duraksayıp bunu da taslak halinde olan gönderime ekliyorum sizler için: "ne ki, bilen ve anlayan birisi için hiçbir haz gizli olana duyulan haz kadar büyük, hiçbir ürperti tehlikeli olanı saran kadar güçlü ve hiçbir acı utançla vazgeçilmeyecek kadar kutsal değildir." ah şu kesin bir dille yasaklanmış olduğu halde içine düşülen tutku hali yok mu hep gözümde somut bir manzarayı canlandırır : bir kraterde fokurdayan ve dokunulması imkansız olan kızıl lav... gözümde beliren bu eriyik imge kitabın özeti sayılabilir. zihinsellikle yetinmeyen tutkulu esrime... hisleri, eğilimi bir lanet sayılan çok büyük bir adam ve onun genç, saf aşkı... 'Eros'un bitkinlikle elinden düşürdüğü meşalesini onun ruhunda tekrar yakan...' bir sevgili... ama kavuşma olmaksızın... duygulara geleneksel bir sertlikle yaklaşılmış eski yıllarda.(günümüzde bile, sanırım zamansız tabularımız var) haliyle baskılanmış onlarca aşk yaşanmamış onlarca hikaye mevcut... biz sıradan kaderlerin dokunduğu insanlarız, ya görmezden gelinen o 'güruh'un üyeleri? kitabın ana fikri benim nezdimde buydu. 'hayatımda onu sevdiğim kadar sevdiğim hiç kimse de olmadı.'