Raf Yorumu: deniz dibi tanrıçası🍷 (@amphitrite

İçinde oscar ödülününde olduğu bol ödüllü bir film. 2010 yılında evlenmek üzere olan bir hollywood senaristi evleneceği kadın ve onun ailesiyle birlikte parise gider. 1920lerin parisine tutkun olan adam romantik düşünceleriyle nişanlısıyla pek uyuşamamaktadır ve paris sokaklarında dolaşarak romanı için…devamıİçinde oscar ödülününde olduğu bol ödüllü bir film. 2010 yılında evlenmek üzere olan bir hollywood senaristi evleneceği kadın ve onun ailesiyle birlikte parise gider. 1920lerin parisine tutkun olan adam romantik düşünceleriyle nişanlısıyla pek uyuşamamaktadır ve paris sokaklarında dolaşarak romanı için ilham arar derken bir geceyarısı pariste çan sesinin duyulmasıyla yanına eski model bir araba yanasır o arabaya binmesiyle 1920lerin parisinde, kendisini Ernest Hemingway, F. Scott Fitzgerald, Cole Porter, Gertrude Stein, T. S. Elliot, Pablo Picasso gibi sanatçıların çevresinde bulur. Bu yolculuk hayal miyidi yoksa gerçekten zaman yolculuğu yapabildi mi bilmiyorum ama izlerken neden böyle şeyleri gerçekte yaşayamıyoruz ki dedim kendi kendime. Çok sevdiğin bir yazarın veya ressamın veya şairin yaşadığı döneme gitmek ve onunla arkadaş olabilmek.. Filmde kendimi gördüm. Sanki bu döneme ait değilmişte geçmiş yıllara aitmişiz gibi hissediyoruz birçoğumuz. Sanki geçmiş dönemler tüm şaşasıyla çok daha güzelmiş gibi o dönemlerde doğsak hiçbir problemimiz olmazmış gibi. Aslında geçmişten gösterilen o fotoğraflar veya yapılan filmler gözümüzü boyayan şey. Biz kendi şimdiki zamanımızı güzelleştirebileceğimizi henüz öğrenemedik sanırım. Ya da bu zor geliyor ve hep zordan kaçıyoruz. En azından kendi adıma. O güzel balolarda güzel balo elbiseleriyle veya filmdeki gibi 1920lerin Fransa'sında olsak belki daha çok mutlu oluruz diye dusunuyoruz ama sorun bizim bulunduğumuz zaman dilimi değil, biziz. Filmde de bu anlatılıyor. 2010dan 90 yıl geri giden ve oranın en güzel dönem olduğunu düşünen Gil karakteri, durumun böyle olmadığını dönemin ünlü sanatçılarının gözdesi olan Adriana'dan görür. Adriana içinde yaşadığı simdiki zamanı beğenmez. Ona göre en güzel ve tutkulu Paris 1890larınkidir. belle dönemi miydi neydi ismi. 1890daki insanlarsa Rönesans Döneminde doğmayı dilerler. Yani bunun bir sonu yok Gil bunu görünce kendi şimdiki zamanına gider ve orda nişanlısından ayrılır. Yeni biriyle tanışır ve film biter. Böyle canım klasikleşmiş romantik seni içine çeken bir film istiyordu. Bende hiç düşünmeden -çünkü düşününce hemen vazgeçiyorum- bu filme tıkladım. Hemingway'i oynayan adam çok çekiciydi. Kötü bir ruh halinde izlemiştim daha da kötü yaptı :( 7,5/10