Raf Yorumu: Kitap Katili Güncesi (@kitapkatili)

Tuhaf ve hafif rahatsız edici korku hikayeleri okumaya bayılıyorum. Bu hikayelere de bayıldım. Bu kadar güzel olmalarını beklemiyordum, gerçekten çok beğendim. Okurken çok keyif aldım, çok akıcı ve ilgi çekiciydi. Ayrıca hikayelerin neredeyse hepsi küçük ters köşelerle, şaşırtıcı bitiyorlardı. Buna…devamıTuhaf ve hafif rahatsız edici korku hikayeleri okumaya bayılıyorum. Bu hikayelere de bayıldım. Bu kadar güzel olmalarını beklemiyordum, gerçekten çok beğendim. Okurken çok keyif aldım, çok akıcı ve ilgi çekiciydi. Ayrıca hikayelerin neredeyse hepsi küçük ters köşelerle, şaşırtıcı bitiyorlardı. Buna da bayıldım. Kırmızı Oda hikayesi favorimdi. Yazarın daha çok eserini alırım, sevdiğim yazarlar arasına girdi. "Bu yüzden ben yıllarımı kelimenin tam manasıyla hiçbir şey yapmaksızın, sadece yemek yiyip, uyanıp uyuyarak geçirdim. Kafamın içinde bir sürü hayal kurarak, kurduğum her hayalden sonra, 'O da sıkıcı, bu da sıkıcı,' diyerek; her şeye bir kulp takarak, ölümden beter ama dışarıdan bakılınca çok rahat görünen bir hayat sürdürüyordum." Ayrıca önsöze bayıldım. Gerçekten hem çok bilgilendirici hem çok bakış açısı kazandırıcıydı. Aşağı önsözden bir parça bırakıyorum. "İnsan ruhu keşfedilmemiş karanlıklarla dolu. İçimizde uyuyan şeytanları görmeyiz. Birtakım psikolojik savunma mekanizmaları, onları bizden gizler. Bu sistem çökebilir. Tek vesileyle yoldan çıkabiliriz. Sağduyu nedir ki? Bir alışkanlık. Neden durup dururken, eğlencesine, birine yumruk patlatmıyoruz? İlkel toplumlar yapar bunu. Çocukken biz de yaptık. Yapınca ceza aldık. O yüzden şiddeti aklımızdan çıkardık. Çocukken, karanlıkta canavar var sanırdık. İlkel toplumlar da, gece tekinsiz ruhların dolaştığına inanırlar. Fakat pek çok karanlık odaya girdik ve hiçbir şey bizi yemedi. 'Karanlıkta tehlike yok,' diye düşünmeyi kanıksadık. Çekirdek çitlemeye alışır gibi bir çerçevede düşünmeye alışmışız. Adına sağduyu diyoruz. Delilerden farkımız bu huydan ibaret. Modern insan, canavarlara inanmamayı huy edinmiş. Kendi içindeki yabanıl, kadim, delice şeylere bakmamaya alışmış. Fakat kazayla, tesadüfle ya da bir hileyle, gözümüz o saklı yere ilişebilir. O zaman ne olur? Edogawa Rampo, verdiği eserlerde bu soruya cevap aradı. Bu derlemede, o eserleri ilginize sunuyoruz."