Raf Yorumu: ophelia (@existenceispain)

Spoiler içeriyor Gonçarov’dan okuduğum ilk eser, iyi ki de okumuşum gerçekten. Rus edebiyatı okumayı çok seviyorum. Bu kitap başlarda gözümü çok korkutuyordu 600 sayfa olduğu için. Fakat 8 günde bitirdim. Başlamadan önce güzel olacağını zaten biliyordum, ama olumsuz da çok yorum vardı…devamıGonçarov’dan okuduğum ilk eser, iyi ki de okumuşum gerçekten. Rus edebiyatı okumayı çok seviyorum. Bu kitap başlarda gözümü çok korkutuyordu 600 sayfa olduğu için. Fakat 8 günde bitirdim. Başlamadan önce güzel olacağını zaten biliyordum, ama olumsuz da çok yorum vardı çünkü İlya İlyiç Oblomov’un yatakta geçirdiği uzun bir zamanı anlatıyor diye başlamıştım. Evet yatakta geçirdiği zamanların da üstünde durdu ama beklentimden çok daha farklıydı. O diğer Rus edebiyatı eserlerindeki gibi uzun uzun betimlemeler bence bu eserde yoktu. Varsa bile o kadar akıcı işlenmişti ki beni rahatsız etmedi. Kitapta daha çok Oblomov’un çaresizliğini gördüm, özellikle Olga’ya bağlanmışken, “ya bu adam hiç aşık olacak bir adam değil” diye içimden geçirmişken Olga’yla yollarını ayırmaları beni çok üzdü. Oblomov’a gerçekten çok üzüldüm. Çünkü Olga’yla beraber hayata dönmüştü. Olga gittikten sonra tekrardan yatakta zaman geçirmeye başladı. Açık konuşmak gerekirse Ştolts’un Olga’yla evlenmesini kendime yediremedim. Oblomov’un en yakınlarından biri dediği kişi nasıl Oblomov’un eski aşık olduğu kişiyle evlenebilir, üstüne de çocuğu olabilir diye sorgulamadım değil. Ama Oblomov’un, Olga’nın Ştolts’la evlenmesini bu kadar olgun karşılayıp, bu denli mutlu olması benim içimi gerçekten yumuşacık yaptı. Olga’nın yaşadığı tedirginlikleri, belirsizliği kendimle çok özdeşleştirdim. Kitapta kendime en yakın bulduğum karakterlerden biriydi Olga. Oblomov karakteri ise herkesin kendinden bir parça bulabileceği bir karakterdi bence. Kitapta tek hoşuma gitmeyen kısım “Oblomov’un Rüyası” bölümüydü. Benim için havada kaldı. Ama o kısım da çok uzun değildi zaten. Bu yüzden gözüme batmadı. Harici olarak; kitapta altını çizebileceğim, not alabileceğim çok ince sözler vardı. Ben gerçekten çok beğendim. Rus edebiyatından bu kalınlıkta bir kitabı “severek ve sıkılmayarak” bitirdiğim için kendimle gurur duyuyorum. Sanıyorum ki Oblomov’u da okuduysam diğer kalın kitapların da çoğunu okuyabilirim. Modern klasiklerde evet çok fazla favori kitabım var ama dünya klasiklerinde tek beğendiğim klasik Oscar Wilde’ın Dorian Gray’in Portresi kitabıydı. O hâlâ 1. likte bendeki yerini korusa da, Gonçarov’un Oblomov’u da favorilerimde yerini aldı. Bu müthiş eserin herkes tarafından okunmasını diliyorum. “Oblomov ateşler içinde yanıyordu…” 10/10 🛏