Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Tim Burton'a neden hayran olduğumu her filminde daha iyi anlıyorum. Hem karanlık tarzı hem de renkli, keyifli ve eğlenceli tarzı çok iyi işliyor. Filmde hikâyelerini masallarla süsleyen, hayallerde yaşayan bir babayla, gerçekliğe sıkı sıkıya bağlı olan oğlunun çatışmasını izliyoruz. Baba…devamıTim Burton'a neden hayran olduğumu her filminde daha iyi anlıyorum. Hem karanlık tarzı hem de renkli, keyifli ve eğlenceli tarzı çok iyi işliyor. Filmde hikâyelerini masallarla süsleyen, hayallerde yaşayan bir babayla, gerçekliğe sıkı sıkıya bağlı olan oğlunun çatışmasını izliyoruz. Baba Edward oğlu Will'i hep masallarla büyütüyor. Will çocukluğunda bu masalları sevse de büyüdükçe gerçekleri duymak istiyor. Bu sebepten ötürü de baba ve oğlun arası açılıyor. Will bir gün yıllardır görüşmediği babasının ölüm döşeğinde olduğu haberini alıyor. Karısıyla beraber babasının ziyaretine geliyor. Will'in karısı kayınpederine eşi ile nasıl tanıştığını sorunca masal yeniden başlıyor. Hangimize ailesi veyahut bir büyüğü abartılı hikâyeler anlatmamıştır ki? Çocukluğunuzu bir anımsayın. Büyüklerinizin size anlattığı 'köyümde, civar köyde, falanca yerde şöyle oldu.' diye başlayan hikâyelerini. O an bunlar sizi belki hayrete düşürür, belki korkutur, belki mutlu eder. Lâkin ennihayetinde inanırsınız. Fakat şimdi o hikâyeleri aklınıza getirdiğinizde ne kadar abartılı olduğunu düşünürsünüz. Gerçekler her zaman daha iyidir, lâkin arada masallarla sarılmaktan da zarar gelmez. Her neyse konu dağılmasın, filme dönelim. Film masal ile gerçeklik arasındaki bağı pek iyi kurmuş. Birbirine karıştırmamış, birbirinden de koparmamış. Ed'in anlattığı hikâyelerden neresi Ed'in hayal gücü neresi gerçekten yaşadığı bir anısı anlayabiliyorsunuz. Fakat arada bir kopukluk da olmadığı için hem masalın tadına varıyorsunuz, hem de gerçeklikten kopmuyorsunuz. Filmin mizanseni, oyuncu seçimi, karakter kullanımı çok güzeldi. Her oyuncu rolüne uygundu ve her karaker tam zamanında olması gerektiği kadar kullanılmıştı. Sahnenin havası ise filmin tarzına son derece uygundu. Verdiği duyguları da epey sevdim. Güldürürken düşündürdü, düşündürürken hüzünlendirdi, hüzünlenirken yine güldürdü. Tabii sadece hüzünlendirip güldürmüyor. Aynı zamanda merakta bırakıyor, heyecanlandırıyor ve azıcıkta geriyor. Beni tatmin etmeyen bi' sahnesi olmadı. Her sahnesini hayranlıkla izledim. Final hepsinden daha çok tatmin oldum. Filme çok yakışan bir final olmuş. Alternatif bir son hayal edemedim. Başladığı gibi bitmiş. En güzel şekilde bitmiş. Romantik bir şeyler arıyorsunuz aradığınızı bulursunuz ama bu konuda sonuna kadar bağlamaz sizi. Çünkü içinde romantizm olsa da sadece bunun üzerine kurulu bir film değil. Çok şey var. İzleyin ve keyfini çıkartın.