Raf Yorumu: Razaras (@razaras)

Olanları, büyük ölçüde Anthony’nin gözünden görüyoruz. Anthony ile birlikte unutuyor, hatırlıyor ya da karıştırıyoruz. Bu hafıza oyunları, filmin ilerleyişini de etkiliyor. Basit bir şekilde söylemek gerekirse filmi ilginç kılan yönü kurgu dili. Elbette film tamamen kurgusuna bel bağlamıyor. Bu özel…devamıOlanları, büyük ölçüde Anthony’nin gözünden görüyoruz. Anthony ile birlikte unutuyor, hatırlıyor ya da karıştırıyoruz. Bu hafıza oyunları, filmin ilerleyişini de etkiliyor. Basit bir şekilde söylemek gerekirse filmi ilginç kılan yönü kurgu dili. Elbette film tamamen kurgusuna bel bağlamıyor. Bu özel kurgunun etrafında baba kız arasındaki sakatlanmış ilişkiyi görüyoruz Filmin en önemli izleği zamansa en önemli teması da kayıp şüphesiz. İkide bir saatini kaybeden, sonra bulan, ama yeniden saklayıp yeniden kaybeden ( sadece saati de değil üstelik, bir tablo kayboluveriyor örneğin, yıllardır yaşadığı evinde bile kaybolmaya başlıyor yaşlı adam ya da yıllar önce kaybettiği küçük kızından sık sık söz ediyor) Anthony aslında yaşlılık denen ve gitgide karmaşıklaşan labirentte kayboldukça her şey daha bir boyut kazanıyor, tam bir netlik kazanmasa da. Hatta filmin bazı bölümlerinde izleyici de Anthony ile beraber şüpheye düşüyor ve o da yolunu kaybediyor. Aslında Florian Zeller’in en büyük başarısı da burada saklı. Hiç uyarmadan, uzunca bir süre hiçbir açıklama yapmadan Anthony’nin zihnine sokuyor izleyiciyi ve onun bakış açısından anlattığı için de aynı kayıp ve kaybolma-kaybetme duygusunu müthiş bir şekilde ona da yani izleyiciye de yaşatıyor. Father’da filmsel gerçeklikle Anthony’nin gerçekliği gibi, kişiler ve mekân da sürekli değişiyor. Anne gerçekten kızı Anne mi? Ya da salonda birdenbire ortaya çıkan kişi Anne’in kocası mı? Hepsi onun zihninde sürekli değişen ve her biri ile yaşadığı geçmişe ve şimdiye ilişkin deneyimler olarak kopuk ve iç içe geçmiş bir şekilde ilerliyor. Mutfakta iken evin salonunda oturan damadı, alışverişe giden ve eve döndüğünde yabancı bir kadın olarak karşısına çıkan kızı, kendi evinde olduğunu düşünürken, kızı ve damadının evinde olduğu gerçeği arasında inatla söylenenler ve yaşadığı mekanın değişimi gibi bakıcılar karşısında giderek daha bir gerçeklikten kopan Anthony’nin öfkesi, bazen salonda damadı (ya da bakım evindeki bakıcı)’dan yediği tokat karşısındaki şaşkınlığı ve suskunluğu, filmin sonunda bir bakım evinde yeni yüzlerle ağlayarak annesine seslendiği anlar hem filmin hem de Anthony’nin yaşam döngüsünün sonudur.