Razaras (@razaras)

İlk bakışta klasik bir Viktorya dönemi seri katil filmi gibi görünse de, The Limehouse Golem aslında insanın görünür olma ve unutulmama arzusunu anlatan karanlık bir psikolojik dram. Film boyunca katilin peşinden koşarken, finalde asıl meselenin cinayetlerden çok "hatırlanma" ihtiyacı olduğunu…devamı

razaras 2 months ago

Mayıs Sıkıntısı

Nuri Bilge Ceylan

24 Gönderi

Öyle filmler vardır ki mevsimiyle izlenir. Bence Mayıs Sıkıntısı da onlardan biri. Temmuz sıcağında izleyince filmin o ağır akan ritmi, kırsalın bunaltıcı dinginliği ve insanın içine çöken melankolisi daha da hissediliyor. Film tam anlamıyla bir görsel şölen. Çanakkale Yenice'nin yemyeşil…devamıÖyle filmler vardır ki mevsimiyle izlenir. Bence Mayıs Sıkıntısı da onlardan biri. Temmuz sıcağında izleyince filmin o ağır akan ritmi, kırsalın bunaltıcı dinginliği ve insanın içine çöken melankolisi daha da hissediliyor. Film tam anlamıyla bir görsel şölen. Çanakkale Yenice'nin yemyeşil doğası, meşe ağaçları, tarlalar, toprak yollar... Adeta bir manzara ziyafeti sunuyor. Ama bütün bu güzelliğin içinde kırsal hayatın yalnızlığını ve o tarif edilmesi zor sıkıntısını da iliklerinize kadar hissettiriyor. Aslında film bir şey anlatmıyor. Ya da anlatmaya çalışmıyor demek daha doğru olur. Bir mesaj verme, bir ders çıkarma gibi bir derdi yok. Sadece sizi karakterlerin hayatına sessizce misafir ediyor. Sanırım filmi bu yüzden çok sevdim. Çünkü herkes kendi küçük telaşında... Baba, yıllardır emek verdiği arazisini ve ağaçlarını tapu-kadastro meselesi yüzünden kaybetmemeye çalışıyor. Muzaffer, filmini çekebilmenin peşinde. Hatta bunun için kendi ailesini bile filmin doğal oyuncularına dönüştürüyor. Saffet ise üniversite sınav sonucunu mektupla bekleyen o efsanevi nesilden... Kasabaya sığamıyor; tek hayali İstanbul'a gidip çalışmak, yeni bir hayat kurmak. Küçük Ali'nin dünyası ise çok daha sade. Tek derdi, cebindeki yumurtayı kırmadan taşıyıp müzikli saatini kazanabilmek. Film boyunca dikkatimi çeken bir başka ayrıntı da müzik seçimiydi. Üç Maymun'da Hatice Aslan'ın telefon zilinde defalarca duyduğumuz Yıldız Tilbe – Emi nasıl dönemin ruhunu hissettiriyorsa, burada da müzikli çakmaktan yükselen Lambada melodisi aynı etkiyi bırakıyor. Bence Nuri Bilge Ceylan bu tür küçük ama dönemin hafızasını taşıyan ayrıntıları özellikle seviyor. Hikâyeye doğrudan bir katkısı olmasa da sizi bir anda o yılların atmosferine götürüyor. Bir de filmi daha özel kılan bir tarafı var. Hikâye, Nuri Bilge Ceylan'ın memleketi Çanakkale Yenice'de geçiyor. Filmde izlediğimiz anne ve baba gerçekten onun anne ve babası; Saffet'i canlandıran kişi ise kuzeni Mehmet Emin Toprak. Bugün anne ve babasının da, genç yaşta kaybettiği kuzeninin de artık hayatta olmadığını bilerek izleyince film, kurmaca olmanın ötesinde bir aile albümüne dönüşüyor. Benim için Mayıs Sıkıntısı, büyük olayların değil, küçük hayatların filmi oldu. Belki de bu yüzden, jenerik aktığında akılda kalan şey hikâye değil; rüzgârın sesi, ağaçların gölgesi ve o kasabanın insanın içine işleyen sessizliği oluyo

razaras 2 months ago

Cam Sehpa

Can Evrenol

33 Gönderi

Uzun zamandır izlediğim en rahatsız edici Türk filmlerinden biri oldu. Hikâyenin çıkış noktası bile insanın içini kaldırmaya yetiyor. İbrahim, eşiyle inatlaşıp aldığı cam sehpayı denerken bebeğinin sehpanın üzerine düşmesine neden oluyor. Film bu sahneyi öyle sert gösteriyor ki, uzun süre…devamı

razaras 3 months ago

% İki

Murat Kaman

11 Gönderi

Modern kurumsal hayatın o meşhur kasıntılığını ve plazalardaki yapay samimiyeti, Antalya Kaleiçi'nden çıkıp gelmiş bir esnafın gözünden tiye alan keyifli bir komedi dizisi. Eğer Aykut Enişte filmlerini sevdiyseniz, burada da benzer bir Cem Gelinoğlu karakteriyle karşılaşıyorsunuz. Saf görünen ama gerektiğinde…devamı

razaras 3 months ago

Kaçış

Wayne Kramer

6 Gönderi

ilk bakışta sıradan bir mafya-aksiyon filmi gibi görünse de ilerledikçe karanlık bir kâbusa dönüşüyor. Paul Walker kariyerinin en iyi performanslarından birini sergilerken, film tek bir gecenin içine mafyayı, aile içi şiddeti, çocuk istismarını, yozlaşmış polisleri ve insan doğasının en karanlık…devamı

razaras 3 months ago

Görünmez Kaza

Jafar Panahi

15 Gönderi

Filmi yalnızca bir intikam hikâyesi olarak okumak eksik kalır. Film, suçlu ile mağdur arasındaki hesaplaşmadan çok, travmanın insan üzerinde bıraktığı izlerle ilgileniyor. Zaman zaman temposu düşse ve bazı karakterler yeterince derinleşmese de, izleyiciyi ahlaki açıdan rahatsız eden sorular sormayı başarıyor.…devamı

razaras 3 months ago

Uykucu

Can Ulkay

55 Gönderi

Uykucu temel olarak gizli bir örgütün içinde geçen psikolojik bir suç-gerilim hikâyesi anlatıyor. Filmin merkezinde, “Masa” adlı yapılanma için çalışan profesyonel tetikçi Ferman karakteri var ve ona Çağatay Ulusoy hayat veriyor. Ferman yıllardır örgütün verdiği görevleri sorgulamadan yerine getiren, duygularını…devamıUykucu temel olarak gizli bir örgütün içinde geçen psikolojik bir suç-gerilim hikâyesi anlatıyor. Filmin merkezinde, “Masa” adlı yapılanma için çalışan profesyonel tetikçi Ferman karakteri var ve ona Çağatay Ulusoy hayat veriyor. Ferman yıllardır örgütün verdiği görevleri sorgulamadan yerine getiren, duygularını bastırmış, yalnız bir karakter. Film boyunca aslında sadece insanları değil, kendi vicdanını da susturarak yaşamış biri olduğunu görüyoruz. Hikâye kırılma noktasına, bir görev sırasında tanıştığı Saye ile geliyor. Saye karakterini Elçin Sangu canlandırıyor. İlk başta hedef gibi görünen Saye, zamanla Ferman’ın zihnini ve bütün sadakat sistemini bozan kişi hâline geliyor. Film burada klasik “tetikçi aşık oldu” hikâyesine benziyor gibi görünse de, aslında daha çok kimlik çözülmesi ve dönüşüm meselesine kayıyor. Çünkü Saye sadece bir kadın karakter değil; Ferman’ın bastırdığı tarafları ortaya çıkaran bir sembol gibi kullanılmış. Yan karakterlerde de güçlü oyuncular var. Kartal karakterinde (Barış Falay) Afro karakterinde (Ferit Kaya) Asım karakterinde (Musa Uzunlar) Şeyh karakterinde ise (Tamer Levent) yer alıyor. Özellikle Şeyh karakteri filmin tasavvufi alt metnini besleyen figürlerden biri gibi duruyor. Benim açımdan film düz aksiyon-gerilim olarak değil, semboller üzerinden okununca daha anlamlı hâle geliyor. Özellikle göl, sandal, gül ve su imgeleri boşuna kullanılmamış. Filmin ortasında kaybolan sandalın geri dönmesi aslında finalin küçük bir provası gibi. Yönetmen burada “bu gölde hiçbir şey tamamen kaybolmuyor” fikrini erkenden veriyor. Bu yüzden finalde sandalın Ebru/Saye imgesine dönüşmesi bana göre doğrudan ölüm değil, dönüşüm anlatısı. Zaten film boyunca Ferman’ın fiziksel olarak hayatta kalıp kalmadığından çok, “eski Ferman’ın” ölüp ölmediği sorgulanıyor. Bu yüzden finali sadece mantık düzleminde okumak filmi eksik bırakıyor. Yönetmenin anlatmak istediği şey biraz daha metafizik bir yerde duruyor: insanın kimliğinin çözülmesi, başka bir hâle geçmesi ve geçmiş benliğinden sıyrılması. Tabii burada filmin handikabı da başlıyor. Çünkü bu sembolik yapı her sahnede aynı başarıyla taşınamamış. Bazı anlarda gerçekten etkileyici bir atmosfer kurulurken, bazı anlarda “seyirciyi şaşırtalım” düşüncesi hikâyenin doğallığını bozuyor. Özellikle twist tarafı yer yer fazla zorlanmış hissettiriyor. Bu yüzden kimisi filmi çok derin bulurken kimisi de “anlamsız karmaşa” olarak görebilir. İki tarafı da anlayabiliyorum. Ama yine de son dönem yerli sinemada sık gördüğümüz klişe dijital platform işlerinden biraz ayrılıyor. En azından bir dünyası, sembolik dili ve üzerine konuşulacak sahneleri var. Bence filmin en güçlü yanı da burada: bittikten sonra akılda kalması.

razaras 4 months ago

Apex

Baltasar Kormákur

61 Gönderi

Apex Netflix'te açıp fazla beklentiye girmeden izlenebilecek, zaman geçirmek için ideal bir film olmuş. Hikaye aslında çok tanıdık ve yer yer tahmin edilebilir ilerliyor. Karakterler de kötü değil ama film bittikten sonra insanın aklında çok büyük bir şey kalmıyor. Buna…devamı

razaras 4 months ago

Sürpriz Damatlar

Philippe de Chauveron

6 Gönderi

Evet yer yer güldürüyor ama bütün mizahı sürekli aynı stereotiplerin etrafında dönüyor. Bir süre sonra herkesin birbirinin kültürüyle dalga geçtiği tekrar eden skeçler izliyormuş gibi hissettirdi bana. Karakterlerin çoğu da derin değil açıkçası. Damatların hepsi tek bir özelliğe indirgenmiş gibi…devamı

razaras 5 months ago

Hayatınızın Geri Kalanının İlk Günü

Rémi Bezançon

2 Gönderi

@filmrehberi yorumu üzerine daha önce izlediğim filme ben de bir yorum yapayım dedim. Rémi Bezançon’un Le Premier Jour du Reste de Ta Vie (Kalan Hayatının İlk Günü) filmi, klasik bir "büyüme hikayesi" olmanın ötesinde, bir ailenin anatomisini beş kritik tarih…devamı@filmrehberi yorumu üzerine daha önce izlediğim filme ben de bir yorum yapayım dedim. Rémi Bezançon’un Le Premier Jour du Reste de Ta Vie (Kalan Hayatının İlk Günü) filmi, klasik bir "büyüme hikayesi" olmanın ötesinde, bir ailenin anatomisini beş kritik tarih üzerinden muazzam bir hassasiyetle çıkarıyor. Film, her karaktere kendi "ilk gününü" vererek, zamanın ne kadar hızlı akıp gittiğini ama izlerinin ne kadar derin kaldığını gösteriyor. En büyük çocuk olan Albert, ailenin "mantıklı" ve "mesafeli" yüzü. Tıp okuyarak rasyonel bir yol seçmesi, aslında babasıyla olan sessiz çatışmasının bir yansıması. Ergenliğin en sert rüzgarlarını estiren Fleur, ailenin uçlarda yaşayan üyesi. 16. yaş günü, onun için sadece bir çocukluktan çıkış değil, ailesinin ona biçtiği "küçük kız" rolüne karşı bir başkaldırı. Ortanca çocuk olarak Raphaël, ailenin denge unsuru ve en romantik karakteri. Abisinin düğünündeki varlığı ve o gün yaşadıkları, onun hayatı boyunca hissedeceği "geç kalmışlık" veya "yarım kalmışlık" duygularının temeli gibi. Anne karakteri, filmin duygusal merkezinde yer alsa da aslında en büyük yalnızlığı o çekiyor. Çocuklar büyüdükçe ve evden uçup gittikçe kendi "işlevini" kaybeden bir kadının varoluşsal sancısını yaşıyor. Evin reisi, bir taksi şoförü olarak hayatını başkalarını bir yerden bir yere taşıyarak kazanan Robert, ironik bir şekilde kendi ailesini gitmek istedikleri yere ulaştırmakta zorlanıyor. Film, bu beş karakteri bir araya getirdiğinde; zamanın aslında doğrusal değil, hatıralardan ibaret bir kolaj olduğunu kanıtlıyor. Her biri kendi hayatının kahramanı gibi görünse de, finalde hepsi birbirinin hikayesinin yan karakteri olduklarını fark ediyor. Air’den Lou Reed’e uzanan soundtrack seçkisiyle bu film, izleyicide sadece bir film izlemiş hissi değil, hiç tanımadığı bir ailenin eski fotoğraf albümüne bakmış ve o tozlu kokuyu içine çekmiş hissi bırakıyor. Özellikle filmin müziklerine bayıldığımı söyleyebilirim. Bir şans verilmeyi hak eden bir film.