Raf Yorumu: Tsugumo (@hanshiro)

"Bana öyle geliyor ki, dünya tarihi, insanların en şiddetli, en kör arzusu olan unutma arzusunu yansıtan bir resimli kitaptan başka bir şey değil. Her yeni kuşak bir önceki kuşağın en önemsediği şeyleri yasaklarla, susup geçiştirmelerle, alaylarla yok etmiyor mu? Yıllarca…devamı"Bana öyle geliyor ki, dünya tarihi, insanların en şiddetli, en kör arzusu olan unutma arzusunu yansıtan bir resimli kitaptan başka bir şey değil. Her yeni kuşak bir önceki kuşağın en önemsediği şeyleri yasaklarla, susup geçiştirmelerle, alaylarla yok etmiyor mu? Yıllarca süren büyük, dehşet verici bir savaşın bütün halklar tarafından yıllar yılı unutulduğunu, inkar edildiğini, bastırıldığını ve sanki sihirle yok edildiğini ve şimdi azıcık dinlenip kendine gelen bu halkların, birkaç yıl önceki budalalıklarını ve acılarını sürükleyici savaş romanlarıyla anımsamaya çalıştıklarını görmüyor muyuz?" (Sayfa 14) "Doğu Yolculuğu" nobel ödüllü Alman/İsviçreli yazar Hermann Hesse'nin 1932 yılında yayımladığı eseri. Yazardan daha önce dört kitap okumuştum ve hepsini ayrı ayrı sevmiştim. Modern edebiyatın en güçlü kalemi olmaya aday bir isim. Kitabın içeriğinden çok fazla bahsetmeyeceğim zira bahsedilmeye çalışılacak bir konusu yok. (anlatılmaz okunur) Sadece şunu söylebilirim Hesse, daha önce Bozkırkurdu (1927) kitabında oluşturduğu atmosferi burada farklı tonlarda ama benzer bir biçimde oluşturmuş, ek olarak okurken yer yer Öteki (Dostoyevski) havası sezdim. Karakter "H. H." (aslında yazarın kendisi) -Buradan yola çıkarak esere yarı otobiyografik diyebiliriz- ne yaptığını tam olarak bilmeyen, bildiğini sanan -yazarın daha önce yazdığı "Siddartha (1922) karakteri (bu kitapta alıntısını da eklemiş) gibi kendi "ben"liğini arayan bir karater oluşturmuştur. Olduğunu sandığı bu yolda karakter (hesse) kendi "ben"liği üzerinden biz okuyucuları da içerisinde katarak düştüğü karamsar ve varoluşsal soruna odaklanmaktadır. Hatta eserin içeriğinde sıkça "roman" kurallarını yıkarak (sinemadaki dördüncü duvar misali) biz okuyuculara sorar, biz okuyucuları içine dahil eder. Yani yazar kitabı hem kendisi, hem yarattığı karakteri hem de biz okuyucuları bütünleştirmekte.. Ben şahsen beğendim. Hermann Hesse aldığı nobeli sapına kadar hakediyor. Başlangıç olarak bunu tercih etmeyin zira sevmeyebilirsiniz. Modern klasikler içinde okunması gerektiğini düşünüyorum.