Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

2 seferdir isim benzerliği nedeniyle hedeflediğim filmden başka bir film izliyorum. 2 gün önce Çarpışma filminde bunu yaşamıştım, bugün de Babil'de aynısı oldu. Altın Küre ödüllü 2006 yapımı Babil filmini izlemek istemiştim. Siteye girdim, filmi açtım. Babil (2022) yazısına dikkat…devamı2 seferdir isim benzerliği nedeniyle hedeflediğim filmden başka bir film izliyorum. 2 gün önce Çarpışma filminde bunu yaşamıştım, bugün de Babil'de aynısı oldu. Altın Küre ödüllü 2006 yapımı Babil filmini izlemek istemiştim. Siteye girdim, filmi açtım. Babil (2022) yazısına dikkat etmemiştim. Diğer film için 2 buçuk saat yazarken bunun 3 saat olması beni düşündürse de 'belki süresi yanlış yazılmıştır' diyerek pek takılmadım ve izlemeye başladım. Filmin 30. dakikalarında aslında yanlış filmi izlediğimi farketsem de film beni çektiği için -başladığımı yarım bırakmayı sevmem zaten- izlemeye devam ettim. Film sesin sinemaya girdiği dönemde Hollywood sinemasını, kamera önünü ve arkasını, sektörün genç ve güzel oyuncusu Neille'yi ve tecrübeli bir isim olan Jack sayesinde sinema sektöründe -kamera arkası- yükselişini anlatıyor. Sinemaya sesin girdiği dönemi anlatan bir film olarak bir kaç ay önce Artist filmini izlemiştim. İki filmi birbirinden ayıran nokta Babil'in tek bir meseleye odaklanmayıp olayı birçok açıdan anlatması. Zaten sadece sinemaya sesin girmesine odaklansaydı Artist filminin taklidi olduğunu düşünebilirdim. Karakterlerin sorunları ön plana çıkartılıp bir çatışma ortamı yaratılarak bi' heyecan oluşturulmaya çalışılmış. Çatışma ortamı etkili olsa da bi' eksiklik vardı. Sanırım 3 saat olmasının ve bazı şeylerin uzun ve de karmaşık olması bu eksikliğe sebep oldu. Bazı insanlar vardır o kadar konuşur çok şey anlatır ama aynı zamanda hiçbir şey anlatmaz ya bu filmde onlardan biriydi. Damien Chazelle'nin sadece 2 filmini izledim -bununla beraber 3- o yüzden tarzı hakkında net bir fikrim yok. Bu filmin sert mizacı olduğunu söylemeden geçemeyeceğim ama. Aynı sert mizacı Whiplash'da görmüştüm daha önce. Elbette birbirinden çok çok ayrı filmler ama o filmindeki gibi karmaşıklığa yol açmadan aklındakileri daha net açıklasaydı Damien Chazelle film daha çarpıcı olurdu. Vermek istediği mesaj neyse açık bir şekilde verebilirdi. Filmin başlangıcı beni kendine çekti demiştim, bu çekim başlangıçta kaldı. Zira saçma sapan tavırlar, karmaşık olaylar beni itti. Filmin yükselen sahnelerinde tekrar çekilsem de bu uzun sürmediği için izlerke süresini takip etme hatta ilk 1 buçuk saatini izledikten sonra bi' 15-20 dakika kadar hiçbir şey yapmadan durma isteği duydum. Zira film çok yorucuydu. Filmin ortamını sevdim. Film ortamı yani sahne dekoru, karakterlerin kostümleri, çekim açıları, görüntü yönetimi vs. filmin biraz olsun yukarıya tırmanmasında etkili olsa da senaryonun karmaşıklığı ve yoruculuğu da aynı şekilde aşağıya çekmiş. En beğendiğim sahneler parti sahneleri oldu. Coşkuyu hissettim. Damien Chazelle filmlerinde -bence- müziklere çok dikkat ediyor. Bu filmin de müzik seçimleri mükemmeldi. Sahnelerdeki o vurucu etkiyi veren de müzikleriydi.