Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Bir süre film izlemeye ara vermeyi düşünüyordum ama dün adaylar açıklanınca Oscar adaylarını incelemek istedim. %99.99 Oppenheimer kazanacak ama yine de rakiplerini tanımak istiyorum. Alexander Payne'nin daha önce Senden Bana Kalan filmini izlemiştim. Diğer filmlerinin de içeriklerini okudum kabataslak. Sanırım…devamıBir süre film izlemeye ara vermeyi düşünüyordum ama dün adaylar açıklanınca Oscar adaylarını incelemek istedim. %99.99 Oppenheimer kazanacak ama yine de rakiplerini tanımak istiyorum. Alexander Payne'nin daha önce Senden Bana Kalan filmini izlemiştim. Diğer filmlerinin de içeriklerini okudum kabataslak. Sanırım kendisi aile ilişkilerine, aile olmaya yönelik filmler yapıyor. The Holdovers'da da kan bağı olan bir aile ilişkisi olmasa da manevi anlamda bir aile olmayı izliyoruz, ki bence kan bağıyla kurulan aile ilişkisinden daha üstün bir bağ. Öncelikle film 70'lerin ruhunu - geçtiği zamanı- sahneye ve senaryoya pek güzel aktarmış. Akademi ödülü adayları adı altında izlemiş olmasam 2023'te çekildiğini düşünmezdim. ''Oppenheimer olmasa Oscar alırdı.'' diyemeyeceğim film bize naif, dramanın arasında ara ara eğlenceli bir hikâye sunuyor. Güzel bir bağın oluşumunu izliyoruz. Tabii bununla beraber olgunlaşmayı öğrenen bir ergen öğrenciyi ve kendi yaşamını, yaptıklarını içsel bir şekilde sorgulayan yaşı kemâle ermiş bir öğretmeni izliyoruz. İkisi de birbirlerini daha yakından tanıma fırsatı yakalayarak hem birbirlerini birbirlerinden daha çok da kendilerini tanıyorlar. İnsanın kendisini, eğitim hayatını, öğrenciliğini, eğer bir eğitimci ise eğitimciliğini sorgulayabileceği bir film. Kurulan ilişkiler naifti. Baba ve oğul samimiyeti göremiyoruz, ama karakterlerimiz birbirine yakınlaşıyorlar. Aradaki o sınırın aşılmamasını sevdim. Eğitimci ve öğrencisi arasında kurulabilecek dengeli bir ilişki. Oyunculukları çok sevdim. Fazlasıyla naif, fazlasıyla samimiydi. Zaten pek kalabalık br kadrosu olmadığı için oyuncuların birbirleri arasında kurduğu bağ ve uyum güzel olmuş. Bir sürprizi, heyecanı, yükselen bir sahnesi, beklentisi yok. Bir başı sonu yok. Sapsade bir hikâye. Bu sadeliğin arasında öğretici ve sorgulatıcı. Karşımıza klişelikler çıkıyor tabii. Bilmiyorum... farklı olmak zor galiba bu tarz yapımlarda. O farklılığı oluşturmaya çalışırken de uzaklaştırıyor biraz kendinden. Yakınlaştırdığı anlarda da sarmalıyor işte.