Raf Yorumu: eylül (@sircafanusta

Btb fragmanını gördüğümde nasıl bencilce heyecanlandım bilemezsiniz. Ama sonrasında daha objektif ele alınca kadının zaten sadece müziğiyle anılmak istemesine rağmen bir noktada sansasyonel haberler ve medya yüzünden yıkımının geldiğini ve şuan ölüsünü bile rahat bırakmadığımızı anladım. Onun melankolisinin fetişleştiği, birinci…devamıBtb fragmanını gördüğümde nasıl bencilce heyecanlandım bilemezsiniz. Ama sonrasında daha objektif ele alınca kadının zaten sadece müziğiyle anılmak istemesine rağmen bir noktada sansasyonel haberler ve medya yüzünden yıkımının geldiğini ve şuan ölüsünü bile rahat bırakmadığımızı anladım. Onun melankolisinin fetişleştiği, birinci derece akrabalarının bile hayat hikayesini yanlı bir şekilde ele alan yapıma onayının olduğunu duyunca midem bulandı. Bir şeyleri romantize edip onu taklit ediyoruz veya tekrar pişirip sunuyoruz. Türeyen çakma Amy'ler belki de zamanında onu yuhalayan kesimdendi kimse bilmez.Bu gece Prozac Nation'dan bir alıntı okudum ve sevdiğim her şeye bakışımı değiştirdi. Meğer ne kadar bencilmişim sanatları için bu insanlara taparken, onları o ızdırap halindeyken tahayyül etmemiş hep daha çok sanatlarına maruz kalmak istemişim.Ama keşke Amy o kadar acı çekmeyip varsın Amy olmasaydı.Keşke Sylvia ve onun buklesinde uyuklayan ben'imin kafasına yıldırımlar indirilmeseydi ama varsın ilhamımız elimizden ebediyen alınsaydı. Bahsi geçen alıntı:Forget about the scant hours in her brief life when Sylvia Plath was able to produce the works in Ariel. Forget about that tiny bit of time and just remember the days that spanned into years when she could not move, couldn’t think straight, could only lie in wait in a hospital bed, hoping for the relief that electroconvulsive therapy would bring. Don’t think of the striking on-screen picture, the mental movie you create of the pretty young woman being wheeled on the gurney to get her shock treatments, and don’t think of the psychedelic, photonegative image of this sane woman at the moment she receives that bolt of electricity. Think, instead, of the girl herself, of the way she must have felt right then, of the way no amount of great poetry and fascination and fame could make the pain she felt at that moment worth suffering. Remember that when you’re at the point at which you’re doing something as desperate and violent as sticking your head in an oven, it is only because the life that preceded this act felt worse. Think about living in depression from moment to moment, and know it is not worth any of the great art that comes a its by-product.