Raf Yorumu: Ceylan (@ceylann)

Spoiler içeriyor Çoğumuzun aklına gelen bir fikri gerçeğe dönüştüren sıra dışı bir adamın hikayesini anlatıyor film. Gerçek hikaye uyarlaması filmleri sevdiğim gibi bu filmi de beğendim. Akışı ve hikayeyi işleyişi güzeldi bence. Giorgio Rosa, 1968'de uluslararası sınırların dışında inşa ettiği Rose Adası'nda…devamıÇoğumuzun aklına gelen bir fikri gerçeğe dönüştüren sıra dışı bir adamın hikayesini anlatıyor film. Gerçek hikaye uyarlaması filmleri sevdiğim gibi bu filmi de beğendim. Akışı ve hikayeyi işleyişi güzeldi bence. Giorgio Rosa, 1968'de uluslararası sınırların dışında inşa ettiği Rose Adası'nda Rose Adası Cumhuriyeti'ni kurmuş ve devlet başkanlığını yürütmüş bir mühendistir. Devletinin bağımsızlığını sağlamak için her türlü diplomatik yolu denese de İtalyan hükümetinin adayı yerle bir etmesine engel olamaz. Ada yıkılıp Birleşmiş Milletler uluslararası deniz sınırlarını 12 mile çıkarınca Rimini kentine 6 mil uzaklıkta sürgün devletini kurar, bu devlet resmi olarak tanınır ve günümüze kadar devam eder. Buradan bakınca Rosa'nın kendi devletini kurma amacına ulaştığını düşünebiliriz. Giorgio 'normal' insan kalıbının dışında biri. Adayı neden yaptın diye sorulduğunda yapabiliyorum çünkü şeklinde cevap veriyor. Sorgulayan insanlara has bir şekilde bazı kuralların mantığını bir türlü anlayamıyor. "Hiçbir ülkenin sınırında olmadığım halde neden kendi devletimi kuramıyorum?" tarzında bir düşüncesi var. Bu bana Stefan Zweig'in "1914 yılından önce yeryüzü tüm insanlığa aitti. Herkes istediği yere gidebiliyor ve istediği kadar uzun kalabiliyordu. İzin verme yoktu, kabul etme yoktu.” cümlelerini hatırlattı. Giorgio karakterinin delilikle dahilik arasındaki hallerini sevdim. Yaptığı arabasına bayıldım hatta. 92 yaşına kadar yaşayıp 2017'de ölmüş, bu tatlı deliyle tanışmak ve bütün hayatını dinlemek isterdim :) Bu arada bilerek yapmasa da onun benzeri girişimler yaşanmasın diye BM'nin karasuları sınırlarını 12 mile çıkarması, zaten var olan Yunanistan-Türkiye gerginliğini iyice katlandırmış ve günümüzde bile çözüme ulaşamayan kıta sahanlığı sorunumuzu harlamış maalesef. Ah be Giorgio. .