Raf Yorumu: eylül (@sircafanusta

bunun gerçek hayatta ne kadar olası bir senaryo olduğunu bilmek tüyler ürpertici, çoktan normalleştirdiğimiz hatta klişe haline getirircesine içselleştirdiğimiz böylesine bir çözülmenin kendi başına da gelebileceğini bilmek insanın evlilik ve aile kurumuna olan bakışına bir öldürücü pençe daha atıyor. henüz…devamıbunun gerçek hayatta ne kadar olası bir senaryo olduğunu bilmek tüyler ürpertici, çoktan normalleştirdiğimiz hatta klişe haline getirircesine içselleştirdiğimiz böylesine bir çözülmenin kendi başına da gelebileceğini bilmek insanın evlilik ve aile kurumuna olan bakışına bir öldürücü pençe daha atıyor. henüz iki bölüm izledim. kadınlık laneti bir diğer adıyla doğurganlık, postpartum depresyon, monogaminin işlevini koruyup korumadığı, poligaminin ahlaksızlık sayılıp sayılamayacağı, tutku gibi evliliği ayakta tutan duyguların raf ömrü gibi konu başlıkları kafamı patlattı. dizide canavarlaştırılan dişil bir bıkkınlık var ve bunun ikincil kurbanı olan çok güzel seven bir eş, birincil kurbanı tahmin etmek zor değil: çocuk. kendi içinde kayıp ve dürtüsel bir kadın, özgürlüğüne de düşkünse anne olamaz mı? anne olmak için her şeyi çözmüş-halletmiş mi olmak gerekir? anne olmak kadınlık bağlamında tabii ki mecburi değildir ve anne olmamayı seçmek kadınlığından bir şey azaltmaz. bunu teoride hepimiz biliriz. ama gerçekten anne olmamanın günah olduğunu düşünmüyor muyuz toplum olarak? kadının en ulvi ve hatta yegane amacının bu olduğu dikte edilmedi mi yıllarca? öte yandan biyolojik olarak açıklama getirilebilecek güdüsel bir meyil yok mu anne olmayı istemeye dair? anne olmak için mükemmel, travmalarını yenmiş, içindeki labirentlerden bir bir çıkmış mı olmak gerek çocuğuna da kanatmamak için? jenerasyonlar arasındaki travma ve şiddet döngüsünde, iletiminde zinciri kıran olmak ne demek? incir analojisindeki gibi hangi inciri seçeneceğimizi düşünürken hepsini ölü, çürümüş buluyoruz. tek kişiye aşık kalınabilir mi? aşka realist ama bir o kadar pesimist hormonal bir tanım getirilebilir mi? anne olmak zorunluluk mu? bu soruyu bu metinde kaçıncı soruşum bilmiyorum. sözde tabii ki değil ama... geçenlerde çok güzel bir yazı yazdım. ilhamım kabarmıştı, depresyon ve kadın zihni üzerineydi. yanlışlıkla sildim ve şuan o geri alınmazlık hissinin eşliğinde gelen bıkkınlığın ve kabaran duygularımın karmaşası içinde yazıyorum. ama aklımda yine yeniden o en önemli sorular beliriyor 'ben de bu sona mahkum muyum? bunu seçmek zorunda mıyım? o sedyeye yatmak zorunda mıyım? mutsuz bir yuva kurma korkusuyla yaşamayı ıskalayacak mıyım? annemin sedyedeki acı çığlıkları tarihin tekerrür etmesiyle benim çığlıklarıma dönüşecek mi?'