Raf Yorumu: BayRaydi (@raydi)

Hikaye nasıl başlamıştı? Evet tertemiz bir zihinle doğmuştuk. Sınırsız sonsuzluğu olduğu gibi algılıyorduk. Ta ki bize verilen ismi özümseyip benlik algısına kapılana kadar. Bu ilk tuzak ayrılık duygusuna yol açtı. Onu güvence yani hayatta kalma duygusu takip etti. Sonra onay…devamıHikaye nasıl başlamıştı? Evet tertemiz bir zihinle doğmuştuk. Sınırsız sonsuzluğu olduğu gibi algılıyorduk. Ta ki bize verilen ismi özümseyip benlik algısına kapılana kadar. Bu ilk tuzak ayrılık duygusuna yol açtı. Onu güvence yani hayatta kalma duygusu takip etti. Sonra onay arar olduk. İşler istediğimiz gibi olmayınca da kontrol duygusuyla yüzleştik. Ve bu dört temel duygudan zuhur eden yüzlerce duygu... Sedona yöntemi duyguların kimliğimiz değil misafirimiz olduğundan hareketle bize serbest bırakma tekniklerini kullanmayı öneriyor. Böylece sorunlarla boğuşmaktan kurtulup çok daha rahat hissedecek ve asıl kimliğimizi deneyimleyebileceğiz. İyi ki okudum dediğim kitaplardan oldu. 📌 Birkaç Alıntı 🌟 Şimdi, aynı nesneyi -bir kalem ya da bilyeyi- alıp da onu yeterince büyütürseniz, giderek sanki boş bir alanmış gibi görünmeye başlayacaktır. Siz moleküllerin ve atomların arasındaki boşluklara bakar olursunuz. Bir hissin özüne daldığınız zaman, benzer bir durum gözlersiniz: Orada aslında hiçbir şey yoktur. 🌟 Nasıl bırakılacağını keşfetmeyi sürdürdükçe fark edeceğiniz şeylerden biri de, serbest bıraktığınız hislerin, kendilerini koruma eğilimi göstermesidir. Hisler yalan söyler ve boş sözler verirler; "Korku seni güvende tutar,'' "Kendimi suçlu hissedersem, bunu bir daha yapmam," "Kendi öfkeme tutunursam, (sadece kendimi acıtmak yerine) onu başka birine yöneltebilirim" gibi. Oysa olan sadece şudur, sorunu engelliyormuş gibi görünen o belli his, sorunun sadece süreklilik kazanmasına yol açar. Bu bir yalandır. 🌟 Kendinize bir soru sorun: Sorunlarımı anlamak mı isterim yoksa onlardan özgürleşmek mi? Eğer özgürleşmeyi tercih ediyorsanız, onları anlamaktan vazgeçmenizi çok öneririm. Bu çok önemlidir çünkü bir sorunu anlayabilmek için şimdiki anı terk etmemiz gerekir. Oysa gerçekte herhangi bir şeyi çözümleyebileceğimiz tek yer, şimdiki andır.