Raf Yorumu: blenderman (@romantizma)

Spoiler içeriyor Sonunda bugün okunan ve biten kitap. Ezoterik ve felsefi bir kitap diye aldım ve okudum ama kurguysada değilsede vasatın biraz üstünde hatta vasat denilebilecek bir kitaptı. Kitabı okunabilir kılan unsur yapılan o akıcı betimlemelerdi zaten. Dili sade ve anlaşılır ama…devamıSonunda bugün okunan ve biten kitap. Ezoterik ve felsefi bir kitap diye aldım ve okudum ama kurguysada değilsede vasatın biraz üstünde hatta vasat denilebilecek bir kitaptı. Kitabı okunabilir kılan unsur yapılan o akıcı betimlemelerdi zaten. Dili sade ve anlaşılır ama bu yine de kitaba olan tutumumu değiştirmedi. Büyük beklentilerle başladım ama fos çıktı. Dediğim gibi orta, vasat bir kitap olmaktan öteye geçmiyor gözümde. Ekonomi hakkında dediklerine katılmıyorun çünkü öznel yorumlarda bulunuluyor. Hala bahsedilen yedinci hissin mecaz olup olmadığı konusunda kuşkuluyum(düş). Kitabı okuyacaksanızda soyut bir dille okuyun daha anlaşılır kılıyor. bazı paragraf ve dreamer'ın sözlerinde can alıcı noktalarda var. Nitekim önemli gördüğüm birkaç cümleleri de buraya atayım. *Kim bilir insan daha ne kadar süre alıngan, öfkeli ve kavgacı olarak kalacaktı ve daha ne kadar süre gelecek nesillere bu kırılganlığıyla incinebilirliğinin tohumlarını ekerek onu aktaracaktı. *"Varlığının bütünlüğüne dikkat et! Hiç kimsenin veya hiçbir şeyin ona zarar vermesine izin verme. Onu bakir tut ve öyle kal! Başarı, bütünlüğün doğal sonucudur." *Tüm sıradan insanlar gibi, ben de stırabı yaşamımdan daha çok seviyordum. Dreamer bu durumu bana, insanın gerçek korkusunun, bilmediği bir kapıdan geçecek olmasından değil, aslında kendisine tanıdık gelen acı ve ıstırap çekmeyi kaybedecek olmasından kaynaklandığını söyleyerek açıklayacaktı. İşte bu, gerçekten ve hakkımız okarak sahip olduğumuz en gerçek ve sahici iradenin bildirgesi önüne aşılmaz bir engel koyan ve kitlelerin karanlık deniziyle bizi özdeşleştiren yegâne fobidir. *"Trenin raylar üzerinde çıkardığı metalik sese, başında verdiği rahatsızlığı, bir süre geçtikten sonra farkında bile olmayışımıza benzer, bağımlı olmanın acısı da, varoluşumuzun bir parçası haline gelir ve yaşamın içinden, ne tuhaftır ki huzur verici bir olguya dönüşür. Bunu terk etmeye çalışmak, bir yetişkin için olanaksız bir girişimdir. " *Dreamer, planlamakla düşlemek arasındaki farkı açıkça anlattı. Bir 'düş'ü besleyen kişilerin şüpheleri yoktur, onlar çıkmaz nedir bilmez ve korku duymazlar. Zhinilerini 'düş' e her çevirişlerinde, coşkularının tazelendiğini hisseder ve özgürlük durumuna geçerler. 'Düş' iradeyle bağlantılı olduğu için, bu da 'gerçek' iradedir. Halbuki plan yapanlar, bir hedefe ulaşmaya karar verenler onu her düşündüklerinde hem edişeye kapılırlar, hem de korkularla şüphelerin pençesine düşerler.