Raf Yorumu: Seris_Comment (@seris

Persona filmini sonunda izledim. Açıkçası büyük bir psikolojik film olan ve aynı zamanda psikolojik filmlere beyni açık olan insanların izleyeceği tarzda dizayn edilmiş bir yapım. Bazı sözcüklerin içerisinde psikolojinizi düşünmenizi sağlayacak ve her seferinde detaylı düşünmeniz gereken bir film. Sanat…devamıPersona filmini sonunda izledim. Açıkçası büyük bir psikolojik film olan ve aynı zamanda psikolojik filmlere beyni açık olan insanların izleyeceği tarzda dizayn edilmiş bir yapım. Bazı sözcüklerin içerisinde psikolojinizi düşünmenizi sağlayacak ve her seferinde detaylı düşünmeniz gereken bir film. Sanat ve psikolojinin buluştuğu güzel bir kült yapım. Oyuncu olan ve film boyunca susan Liv Ullmann yani Elisabet biraz analiz yapıyor. Hemşirelerin neler yaşadığını gözlemliyor sanki kendi acılarından kaçıyormuşcasına. Hemşire Alma’yı da Bibi Andersson harika canlandırıyor. İkiliyi izlemek harikaydı. Bazı topladığım cümlelerse hâlâ düşündürücü. Yazıp düşünmeye çekiliyorum. “Bütün endişelerimiz ihanete uğramış düşlerimiz, bu anlaşılmaz vahşet kaybolan şeyler için duyduğumuz korku ve dünyevi koşullarımızın acı dolu ağrılı yavaş yavaş dünya dışı bir umudu olarak kristalize oluyor. İnanç ve şüphelerimiz karanlığa karşı sessiz sessiz bir çığlık ve sessizlik terkedilmişliğimizin müthiş kanıtı.” “Benim anlamadığımı mı sanıyorsun? Var olmak denilen o umutsuz düşü… Olur gibi görünmek değil, var olmak. Her an bilinçli, tetikte… Aynı zamanda başkalarının huzurundaki varlığınla kendi içindeki varlık arasındaki o yarılma… Baş dönmesi ve gerçek yüzünün açığa çıkarılması için o bitimsiz açlık… Ele geçirilmek, eksiltilmek ve hatta belki de yok edilmek… Her kelime yalan… Her jest sahte… Her gülümseme yalnızca bir yüz hareketi… İntihar etmek? Hayır. Fazlasıyla iğrenç… İnsan yapamaz ama hareketsiz kalabilir, susabilir. Hiç değilse o zaman yalan söylemez. Perdelerini indirip, içine dönebilir. O zaman rol yapmaya gerek kalmaz, bir kaç farklı yüz taşımaya ya da sahte jestlere. Böyle olduğuna inanır insan. Ama gördüğün gibi gerçeklik bizimle dalga geçer. Sığınağın yeterince sağlam değil. Her tarafından yaşam parçaları sızıyor ve tepki vermeye zorlanıyorsun. Kimse gerçek mi yoksa sahte mi diye sorgulamıyor. Kimse sen gerçek misin yoksa yalan mısın demiyor. Bu sorunun yalnızca tiyatroda bir önemi olabilir. Belki orada bile değil. Seni anlıyorum Elisabet, susmanı anlıyorum. Hareket etmemeni anlıyorum. İsteksizliğini fantastik bir sisteme bağlamışsın. Anlıyor ve hayranlık duyuyorum. Bitene kadar bu oyunu oynamalısın. Ancak o zaman bırakabilirsin. Tıpkı diğer rollerini bıraktığın gibi bunu da yavaş yavaş bırakırsın.”