Raf Yorumu: . (@martistis)

Evet şimdi oturdum ve bu diziye inceleme yazacağım. Mesela şuan buna hazır mıyım? değilim, ama umarım siz hazırsınızdır. Seviyor sevmiyor ilişki analizlemek, insan gözlemlemek ve eğlenip kafa dağıtmak için uygun bir dizi gibi gözükebilir, ki Türk dizisi kriterlerine baktığımızda öyle…devamıEvet şimdi oturdum ve bu diziye inceleme yazacağım. Mesela şuan buna hazır mıyım? değilim, ama umarım siz hazırsınızdır. Seviyor sevmiyor ilişki analizlemek, insan gözlemlemek ve eğlenip kafa dağıtmak için uygun bir dizi gibi gözükebilir, ki Türk dizisi kriterlerine baktığımızda öyle de bir dizi, ama sikko bir romantik komedi dizisi de insanı bu kadar yormayıversin. Düşünsenize yorgunsun ve kafa dağıtmak için bu diziyi açıp ağlıyorsun, ne bileyim üzülüyosun, içinden sekiz kez katil olup, müebbet hapis yatmışsın. Hadi şimdi abartıyı keselim ve diziyi konuşayım. Özgüvensizlik ve dürüstlük üzerine kurulmuş bir hikaye; yani bu hayatta en önemli şeyin insanın kendine ve potansiyeline olan saygısı olduğunu defalarca vurgulayan ve bunu resmen seyirciye bile dürüst olmadan yapan bir dizi. İlk sahneden itibaren verilen yanlış kararları düzeltmek için verilen daha çok yanlış karar, bunun insanları yıpratışı, bencillikler, çıkarlar ve zaaflar ve nispeten iyi oyuncuların oynadığı nispeten iyi yazılmış karakterler. Şöyle bir diziye baktığımda karakterlerin en başından beri hiç değişmediğini, sadece olanı kabullenip geçmişe dönme çabalarını görüyorum. İlk bölümlerin verdiği o küçük mahcubiyet eşliğinde eğlenmeler ve şakalar komikliklerin yerini çirkefliklere ve bencillikler bırakmış olması beni cidden çok üzüyor ve olacak olanın olmuş olmasına da çok şaşırmıyorum. Tuna'yı ilk gördüğüm anı; tavırlarındaki çocukluğu, olaylar karşısında verdiği mantıklı tepkilerini, zaaflarını bilip yine de bile bile yanlış yapmasını, kendi kendine konuşup yalnızlığını tolere edişini, akıllı olmasını en çok da akıllı olmasını o kadar sevmişken; ondan nasıl bi ilgi oruspusu çıkardılar bakın onu aklım almıyor. Koca koca insanların kendilerini düşürdükleri durumlar ve dizinin sonuna yığılmış dandik dram ögeleri, karakterlerin başta mommy ve daddy olmak üzere birtakım problemlerinin nasıl bu kadar uzun süre daim olup, herhangi bir müdahaleye tabii tutulmamış olması, mutlu diye bize kakalanan son... Sanırım izleyici olarak zerre umursanmıyoruz dedirtiyor. Sonuç olarak sekiz yıl öncesinin dizisinde oldboy, tarkovsky ve daha bir çok edebiyat/sinema göndermesini yakalamak, iPhone 4 falan görmek, iyi oyuncu izlemek güzeldi. Bu kadardı arkadaşlar adam olun, kendinize güvenin! Disco in my head/erik sumo