Raf Yorumu: Gülçin Şahin (@harmony)

Lantimos'un filmlerinin coğunu izlemiş biri olarak bu filminden sonra da emin olduğum bir şey var, ki bu da psikolojik fenomenleri çok iyi kullandığı veyahut kendisinin de bir şekilde bunlardan muzdarip olduğu.. Filmde kesinlikle modern Frankenstein izlediğimizi söyleyebilirim. Frankenstein tanrının insanı…devamıLantimos'un filmlerinin coğunu izlemiş biri olarak bu filminden sonra da emin olduğum bir şey var, ki bu da psikolojik fenomenleri çok iyi kullandığı veyahut kendisinin de bir şekilde bunlardan muzdarip olduğu.. Filmde kesinlikle modern Frankenstein izlediğimizi söyleyebilirim. Frankenstein tanrının insanı ilk yaratması idi. Poor Things ise tanrının kadını yaratması olmuş adeta. Elbette kadın Frankenstein daha karmaşık, komplike ve detaylı. Hatta bu film tanrının kendi yaratılışı bile olabilir. Daha da derin okumaya kalkarsak tanrının, yarattığı insanı bu defa kendisine benzettiği ve ona başka unsurlar eklediği söylenebilir. Filmde eleştirilen ise tanrıya benzeyenin zaptedilmesidir. Yani kadının! Burada insan yavrusunun tıpkı Frankenstein'da olduğu gibi erken bebeklik dönemi yaşantılarına benzer şizoid tabir edilen dönemi ele alınmış. Bakım vereni olmayan robotumsu, uzaylı ya da insan dışı Frankenstein biçiminde bir şey... Yetişkin bireyin gözünden bir bebeğe baktığınızda gördüğünüz Frankenstein'dır. Aynı zamanda bu bebeklerin gözünden de bize bakım verenleri göstermiştir. Film okumaların pek tabii kadınlık-erkeklik temalarına, toplumsal rollerin altına elini sokmuş ve bir güzel de kurcalamış buraları. Özgürlük ile ilgili bir takım tartışmalara da neden olmuştur eminim. Kadının hiçbir toplumsal tabu ile henüz baskılanmamış arzuları, bebeksi talebi ile bir araya çok iyi şekilde getirilmiş. Keşif, yaratım ve tüm diğer şeylere çok güzel değinmeler var. Bununla birlikte bebeğin, toplumsal olandan bağımsız dünyasını yani süper egosu gelişmeden önceki gelişim evrelerini adeta onun gözünden çok iyi aktarmıştır. Merak, keşif, deneyimin henüz kadın aleyhine suçlara dönüşmediği tüm tabuları da alt üst etmiştir bir yandan. Bunun yanı sıra burada yetişkin bir kadın vücuduna onun bebeğinin beyninin eklenmesi teması insan aklını zorlayan fakat bir yandan da çağımızın olağanı haline gelmiş bambaşka bir boyutudur. Burada sadece bir bebek yoktur, tek bir hafıza da yoktur. Annenin bedeni ve hücrelerindeki hafızası, aynı zamanda bebeğin deneyimlediği ihtiyaçlar gelişkin bir bedende ortaya çıkmaktadır. Oldukça insan aklını zorlayan bir akıl yürütmedir. Filmin sanatsal olduğunu, görüntü ve dekorların arka plandaki psikolojik temayla şahane örtüştüğünü eklemek gerek. Renkler, kentler, sofralar, çekim planları inanılmaz güzel. Emma Stone bu rolü o kadar güzel oynamış ki diyecek söz bulamıyorum. Sanki bebek beynin var be mübarek. Zamanda geriye mi gittin nasıl başardın bunu! İzleyin, izleyin, izleyin 😊