Raf Yorumu: Yasir Arslan (@yasrarsln)

Spoiler içeriyor Bi tane ressamımız var esas oğlan bu. Savaştan sonra Paris'te kalmış kendi sanatını burada yüceltebileceğini düşünen birisi. Sanatını ve bedeninin parayla satmayacak kadar gururlu bir o kadar da eleştrilere kapalı. Eleştiren kişinin söylediği güzel şeyin mutlu etmeyeceğini ama söylediği kötü…devamıBi tane ressamımız var esas oğlan bu. Savaştan sonra Paris'te kalmış kendi sanatını burada yüceltebileceğini düşünen birisi. Sanatını ve bedeninin parayla satmayacak kadar gururlu bir o kadar da eleştrilere kapalı. Eleştiren kişinin söylediği güzel şeyin mutlu etmeyeceğini ama söylediği kötü fikrin mutsuz edeceğini bildiği için eleştirtmiyor kendisini. Bi tane de Fransız ünlü şarkıcımız var. Mahallesinde tanınan sevilen bir karakter. Bu iki karakteri birbirine bağlamak lazım ki konu yürüsün. O zaman bi tane ortak arkadaş yazalım senaryomuza. O da yine savaş sonrası Paris'te kalmış işşiz ama yetenekli bir konser piyanisti olsun. Aynı binada kaldığı için bizim ressamla arkadaş olsun şarkıcının da konserlerinde piyano çaldığı için. Evet bağlantıyı kurduk ama yetmez bir film çekiyorsak üstelik müzikalse yüksek ihtimalle bize bir tane de aşk lazım. Hadi gelin bizim ressamı ve şarkıcıyı birbirinden habersiz aynı kadına aşık edelim. Karşılaşsınlar ve birbirlerinden habersiz aşklarını anlatsınlar. Güzel kostümler, o dönemin havalı dansları biraz da müzik. Bu kısa tarifle adamlar güpgüzelim bir film çıkartmışlar ortaya. Emek var anlayacağınız. Buraya kadar her şey çok güzel. Ama ne hikmetse bizim kıymetli çevirmenlerimiz şarkıları çevirmeye tenezzül etmemişler. Adam müzikale çeviri yapıyor ama müzikleri çevirmiyor. Ne de güzel iş ahlakı bu böyle. Filmde Fransızca sahnelerimiz de var. Hepsi basit sıradan cümleler ben hiç olmayan Fransızcamla hepsini anladım. Yani filmi çeken anlaşılmayan bir olsun istememiş sadece Paris'te çekildiği belli olsun diye biraz Fransızcayla süslemek istemiş ama paşalarımız onu da çevirmemiş. Çok beğendiğim bir film oldu ama çeviri konusunda sıkıntı yaşadık. Vincente Minelli'yi geçenlerde izlediğim Gigi' filminden hatırladım. Sonra garip bir şey döndüğünü fark ettim. Minelli 1951 yılında Kelly ve Caron'u müzikalde oynatarak Oscar alıyor. Yanlış anlaşılmasın müzikten değil en iyi filmden. Stanley Donen adlı yönetmenimiz diyor ki iş Minelli'de değil, Kelly'de. Alın size kanıt olarak 1952 Kelly'yi kullanrak Singin in the Rain çekiyorum diyor ve peşine o da Oscar'ı alıyor. Aradan 6 yıl geçince Minelli, Gene Kelly olmadan da Oscar'ı alırım diyor An American in Paris'teki aktrisimiz Caron'la birlikte Gigi'yi çekiyor ve bir daha Oscar'ı alıyor. Toplam 3 filmimiz var. Minellinin yönettiği iki film Kelly ve Caron'ın ise oynadığı iki film Oscarı alıyor. Verdiğim bilgiler doğru. Alınan Oscar sayısı yıllar film isimleri. Ama bunu fark edince aradaki yalam hikayeyi ben şimdi yazarken uydurdum. Dudyuğumuz her şeye inanmamak lazım