Raf Yorumu: . (@martistis)

Gene günlerden bir gün, discord daha yasak yememişken, rastgele biriyle konuşmaya başlıyorum. One pieceli bir profil fotoğrafının vesile olduğu sohbetimiz, defalarca sevdiğimiz şeylerden bahsetmenin bünyede oluşturduğu tüyleri diken diken etme etkisiyle devam ediyor. Ben ona yazar öneriyorum, o bana manga…devamıGene günlerden bir gün, discord daha yasak yememişken, rastgele biriyle konuşmaya başlıyorum. One pieceli bir profil fotoğrafının vesile olduğu sohbetimiz, defalarca sevdiğimiz şeylerden bahsetmenin bünyede oluşturduğu tüyleri diken diken etme etkisiyle devam ediyor. Ben ona yazar öneriyorum, o bana manga öneriyor; ben diyorum ''ay sen bunu biliyon mu?'' o diyor ''he biliyom senin şundan haberin var mı?'' böyle böyle her şeyden konuşuyoruz. İşte böyle bir sohbette dalmaya karar verdim diskdünya evrenine, arkadaşım bana kedi seven bir ölüm karakterinden bahsettiği an seriye çoktan ısınmıştım zaten. Daha önceden methini işittiğim Terry Pratchett amcamla tanışma vaktim gelmişti. Hazır arkadaşımın önerdiği kitap serini dördüncüsüyken her şeye en baştan başlayayım dedim ve kendimim diye demiyorum 19 yıldır dediğim en iyi şeyi demişim. Dünya üzerindeki tüm mitlerin, fikirlerin, yaradılış destanlarının, masalların ve anlatılan her hikayenin efsanevi bir hayal gücü eşliğinde; bir an olsun orjinalliğini kaybetmeden size sunulduğunu düşünün. İşte, favori kaplumbağam Büyük A'tuin'in sırtındaki dört filin taşıdığı düz dünya sizi düşüncelerinizin ötesine taşıyor. İlk iki kitap olan büyünün rengi ile fantastik ışık serinin öbür kitaplarına kıyasla pek beğenilmese de; tanrıların ateistlerin camına taş attığı, akabinde insanların hayatarı üzerine kumar oynadığı bir evrende Rincewind ile İkiçiçek'in ordan oraya sürüklenmesini okumak müthişti. Her ne kadar olayların bağlanışı insanın kafasını biraz karıştırsa da; gerek karekter betimlemeleriyle, gerekse evrenin kafada oturmasını sağlayan detayların hikayeye yediriliş biçimiyle cidden harika bir okuma deneyimiydi. Yer yer beni gülmekten ağlatacak dereceye getiren, kafamda esprilerini defalarca döndürdüğüm bir safe place'e dönüştü diskdünya. Sadece mizah öğeleriyle de yapmadı bunu, resmen gözümün önünde büyütüp sevdirmiş olduğu karakterlerinin, inanılmaz bir hayal gücünün ve çoğu sayfasında denk gelmiş olduğum kendimin bunda çok büyük bir etkisi var. Biraz saçmalık ve hayal gücünün bir insana düşündürttükleri ve hissettirdiklerine şaşırmadan edemiyorum. Bi de biliyor musunuz Terry Pratchett dünyada fikirleri en çok çalınan yazarmış, bu kadardı teşekkürler :)))